'Sinds de dood van mijn zus hecht ik minder waarde aan de Spelen'

Exact een jaar geleden overleed Floor, zijn zus en cabaretière. Een van de beste snowboarders van Nederland, Dolf van der Wal, beleeft sindsdien weinig plezier aan zijn sport.

'Toen dit gebeurde, wist ik: het normale leven is de komende tijd even niet meer zo normaal', zegt Dolf van der Wal op een terras in zijn woonplaats Amsterdam. Normaal. Dat is het nog steeds niet. Hij weet ook niet of dat ooit wel weer zo wordt. Zondag is het precies een jaar geleden dat zijn zus Floor op de fiets stapte na haar werk.


Ze had die avond opgetreden in de hoofdstad, in comedycafé Toomler. Kort daarna werd zij geschept door een automobilist die een rood stoplicht negeerde. De bestuurder reed door en liet Floor met hersenletsel achter.


'Zij was eigenlijk nooit de grappigste thuis', zegt Van der Wal. 'Ik was meestal degene die de grapjes maakte. Maar zij had dat ding, dat alleen de comedians hebben die écht gewoon zo'n fucking onemanshow krijgen. Dat heeft niet elke comedian en het is gewoon jammer dat ze dat nooit echt heeft kunnen bereiken.'


Zijn verwassen spijkerblouse hangt om zijn schouders, de knoopjes nonchalant open. Het is in stijl met het petje op zijn hoofd, dat de indruk wekt dat de snowboarder die ochtend geen zin had om zijn haar te doen. Als kleding de gemoedstoestand van een mens typeert, is Van der Wal het grote voorbeeld.


De uit de kluiten gewassen man van 24 oogt onverschillig. Zonder morren volgt hij de aanwijzingen op die de fotograaf geeft. Een foto hier? Even zitten daar? Van der Wal vindt alles goed. Schouderophalend doet hij wat hem gevraagd wordt. Zonder enthousiasme.


Levenslustig? Nee. Dat is hij deze ochtend absoluut niet. Sterker nog, dat was hij eigenlijk het gehele afgelopen jaar niet. Maar wat wil je ook?


Sinds het moment dat die stekker eruit ging, zijn zus ophield met ademen en hij plotseling als enig kind overbleef, maakt het hem allemaal niets meer uit.


Snowboarden is bijzaak. Eigenlijk is alles bijzaak. Maar zijn sport is datgene waarvan hij weet dat hij nog een beetje afleiding krijgt. Daar heeft hij niet continu zijn gedachten bij het overlijden van zijn zus. 'Niet dat ik het wil vergeten. Maar ik wil er niet de hele dag mee geconfronteerd worden, dan word ik doodongelukkig.'


Hij herinnert het zich nog al te goed. Het was 's ochtends vroeg. Van der Wal was in Zwitserland voor een wedstrijd, toen hij werd gebeld door zijn vader. Hij wist direct dat er iets aan de hand was. 'Maar ik dacht aan mijn oma of zo, ik verwachtte niet dat het om mijn zus zou gaan.'


Zijn vader zei dat het verstandiger was als hij naar huis kwam. Van der Wal stemde in, maar bleef kalm. 'Ik dacht nog: o, oké. Ik had het idee dat het niet zo erg was, maar ik kom wel even terug.'


'Ik flip niet zo snel. Mijn vader zei: ik heb nog nooit zoiets ergs gezien. Hij werkt op de intensive care, maar ik dacht: natuurlijk zeg je dat, het is je dochter! Achteraf gezien was ik daar iets te nuchter over.'


Een paar uur later landde hij op Schiphol. 'In de auto naar het ziekenhuis vertelden mijn tante en vriendin dat die avond de stekker eruit zou worden getrokken. Ik had plotseling geen zus meer.'


Hij beschrijft de situatie rond haar overlijden op een bijna achteloze manier. Als een opsomming. Met een lichte versnelling in zijn zinnen. Een teken dat het bandje over dit onderwerp al iets te vaak is afgespeeld. Maar Van der Wal vindt het niet lastig erover te praten. 'Dit gaat ook niet echt over mijn emoties.'


Hij bleef een week thuis, omringd door vrienden en familie. 'Het heeft iets gedaan, die week. Ik heb een sterkere band gekregen met de mensen om mij heen. Het leven is kort. Dat klinkt heel cliché, maar whatever.'


Daarna volgde het rouwproces. Wat extra confronterend is met een 'bekende' zus. 'In het begin wil je eigenlijk niet geloven dat het zo is. Maar als de tv aangaat en je ziet het nieuws en het komt op de radio...' Er valt een korte stilte. 'Ja, dan is het drie keer zo reëel.'


In eerste instantie was snowboarden een afleiding. Van der Wal vertrok vlak na de begrafenis alweer naar Zwitserland, voor de NK. 'Even eruit. Ik deed mee, maar meer voor de lol. Al werd ik daar nog wel Nederlands kampioen.'


Na een aantal maanden in Nederland ging hij naar een trainingskamp in Canada. Maar dat brak hij na twee weken af met de woorden: 'Ik ga naar huis, want het gaat gewoon kut.' Hij zocht hulp bij een mental coach en trainde vervolgens de hele zomer in Amsterdam.


Hij beschrijft die periode als een achtbaan aan emoties. 'Dan komt er een tijd dat je alleen maar uit wilt. Drinken, nieuwe mensen ontmoeten. Even alleen maar lol maken en niet denken aan serieuze dingen.' Die fase ligt nu achter hem.


Van der Wal ging weer wedstrijden snowboarden. Maar voorheen leefde hij anders naar een wedstrijd toe. 'Toen dacht ik de avond tevoren dat ik de volgende dag zou winnen. Nu zeg ik dat niet meer tegen mezelf, want de ene keer voel ik me onwijs goed, de andere dag denk ik: rot op, ik wil in mijn bed blijven liggen. Je wordt elke keer met een andere emotie wakker.'


'Net alsof je heel lui wordt. Heel veel dingen interesseren je bijna niet. Dat vind ik wel irritant, want eigenlijk wil ik wel gewoon de dingen doen die ik deed. Ik weet dat snowboarden leuk is, maar ik voel het nu niet zo. Dat is frustrerend.'


Hij kijkt niet meer vooruit. Zijn olympische ambities zijn bevroren.


'In Vancouver wist ik dat ik naar Sotsji wilde. Nu weet ik dat niet. De Spelen, dat interesseert me op het ene moment vrij weinig. Het andere moment wil ik er weer vol voor gaan. Sinds wat er met mijn zus gebeurde, hecht ik daar minder waarde aan.'


Daardoor twijfelt hij tegenwoordig vaker over zijn carrière. 'Misschien moet ik er gewoon even een tijdje helemaal uit om alles een plekje te geven.'


Maar de kans dat Van der Wal in de nabije toekomst stopt met zijn sport is erg klein. 'Afgelopen jaar was gewoon een grote teleurstelling. En ik wil niet dat snowboarden voor mij een grote teleurstelling is. Ik wil dat het weer een lekker gevoel heeft. Dan kan ik stoppen.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.