'Schoolreisje, bus: waar ga je zitten?'

Beeld Robin de Puy

Schoolreisje, bus: waar ga je zitten? Dat sociaal-emotionele mijnenveld is de grootste bron van kindertrauma's. Vergeet scheidingen, pesten of puisten: alleen zitten op de lange rit naar het drielandenpunt, dat is de wond die nooit meer heelt. Het besef dat, wanneer je het trapje naar de chagrijnige ouwe chauffeur betreedt, je snel moet handelen. Die lange hete gang naar de achterbank waarbinnen het moet gebeuren. Als je te ver naar achteren doorschuifelt, is alles achterin vol en moet je helemaal terug - in de wetenschap dat achter je alle lege plekjes naast acceptabele kinderen inmiddels zijn bezet. Maar als je te snel kiest en halverwege uit de rij treedt, is dat óf naast een vriendje van de B- of C-categorie die je zelf ook niet zo leuk vindt en die je status verlaagt, óf je gaat naast een lege stoel zitten en gooit daarmee je lot, je zelfbeeld en je hele toekomst in de schoot van de goden.

En die goden, dat zijn niet de beste planners. Niet dat populariteit het belangrijkste is in het leven, dat is gelukkig geld. Veel makkelijker om aan te komen en onverschillig voor het feit dat je mooi of lelijk, elegant of horkerig bent. Kijk naar Mark Zuckerberg: natte okselplekken in zijn shirtje, een stem alsof hij een knikker heeft doorgeslikt en de spraakwaterval van een autist die nodig moet plassen. Ter compensatie hangt hij in de gewichten, maar daar wordt hij alleen maar volkomen onknuffelbaar van. Kun je hem achterin de bus lachend en vozend in het populaire groepje plaatsen? No way. Wat er is mis gegaan in zijn brugklas, is nooit meer goed gekomen. En waar je na je schooltijd financieel pas aan het begin staat, ben je sociaal helaas áf.

Als ik op een feestje bij een groepje ga staan, voelt alles en iedereen dat het een geforceerd offensief is, door iemand die dat zichzelf heeft aangeleerd. Geeft niet, een handje geven en een praatje maken, kan ik heus wel. En ergens heb ik ervoor gekozen te denken dat mijn onhandigheid juist reuze charmant is (zoals Mark Zuckerberg waarschijnlijk heeft besloten dat zijn onsmakelijkheid geniaal overkomt, terwijl hij precies één ding heeft verzonnen in zijn leven), maar ik benijd mensen bij wie het vanzelf gaat. Die stáán al op de juiste plek. Die glijden gewoon met de flow mee de juiste stoel op aan die lange eettafel, op magische wijze omringd door precies de mensen naast wie we allemaal wel eens zouden willen zitten. Ik spring meestal blind op een vrije stoel, zodat ik geen keus heb met wie ik de hele avond moet converseren. Want ik weet dat als ik probeer strategisch te plannen, ik gegarandeerd eindig tussen een depressieve systeembeheerder en zijn hitsige oma. Zelfs de wispelturige goden leveren betere resultaten af dan mijn machinaties. Enfin. Mijn zoontje had dus zijn eerste schoolreisje. Omdat de kinderen eerst de bus instapten en wij begeleiders pas daarna, duurde het even voordat ik kon zien hoe hij was terecht gekomen. Links en rechts spiedend weer die gang aflopen, tussen ketende kinderen, als vanouds. Hij zat alleen. Ik ging naast hem zitten, hij leunde opzij en viel direct in slaap. Ik zat anderhalf uur naast hem mijn leven te overpeinzen, met een slapende arm.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.