'Op tenen trappen doe ik toch wel'

Een ruig, modern relatiedrama vol seks en geweld, en een opera-verfilming over de historische kaping van een cruiseschip. De twee films die de Brits-Argentijnse Penny Woolcock op het filmfestival Rotterdam presenteert, verschillen hemelsbreed....

Woolcock, die eerder een aantal televisiedrama's regisseerde, maakte de films praktisch tegelijk; The Principles of Lust was het eerst klaar en werd geselecteerd voor de Tiger Award competitie. Het is het verslag van de zoektocht van Paul, een jonge schrijver die hevig verliefd wordt op een alleenstaande moeder, maar niet toe is aan een braaf, geregeld bestaan. Hij vindt een uitlaatklep in zijn vriendschap met Billy, die hem introduceert in een wereld van kindergevechten, groepsseks en radicale ruilspelletjes.

'Billy is zowel een engel als een duivel', legt Woolcock uit. 'Wat hij doet is amoreel, maar tegelijk is het belangrijk dat er mensen zijn als hij, die grenzen overschrijden en angsten overwinnen. Hij heeft een bevrijdende uitwerking op de geremde Paul.' De regisseuse heeft veel begrip voor Pauls dilemma: kies je voor een liefdevol, veilig bestaan of voor opwindende risico's? 'Zelf heb ik nog altijd last van die gespletenheid, al ben ik nu in de vijftig. Het leven moet niet te saai, te voorspelbaar worden, dan voel ik me ongemakkelijk.'

Woolcock begon pas op late leeftijd met filmmaken. Ze groeide op in Argentinië in een benauwend milieu ('Alles ging volgens strikte regels. Hoe je je moest gedragen, wat je moest dragen: witte schoenen en een wit handtasje in de zomer, een donkere kleur in de winter.'), waar ze op zestienjarige leeftijd aan ontsnapte door van huis weg te lopen. Ze sloot zich aan bij een experimentele theatergroep, werd gearresteerd, werd verliefd en reisde naar Spanje. 'Daar zat ik dan op mijn achttiende, met een baby en zonder geld.'

Na jaren van eenvoudige baantjes - afwassen, schoonmaken - rolde Woolcock 'per ongeluk' in de film- en televisiewereld. 'In het begin had ik werkelijk geen benul', vertelt ze. 'Dat een film uit shots bestaat en dat je die aan elkaar moet plakken, daar kwam ik pas achter toen ik mijn eerste film maakte. Soms krijg ik complimenten vanwege mijn originele stijl - maar ik weet helemaal niet hoe anderen het doen!'

Gewoon proberen, is Woolcocks devies, en dat pakt in haar geval wonderbaarlijk goed uit. Het idee om John Adams' controversiële opera The Death of Klinghoffer te verfilmen, onstond uit haar liefde voor zijn muziek - al heeft Woolcock geen muzikale achtergrond. 'Ik kan niet eens noten lezen, ik vond het best eng.'

In The Death of Klinghoffer, over de kaping van het cruiseschip Achille Lauro door Palestijnse terroristen in 1985, waarbij de joodse passagier Leon Klinghoffer werd vermoord en overboord gegooid, spelen operazangers en acteurs gebroederlijk naast elkaar, en worden beide kanten van het Palestijns-Israëlische conflict belicht.

Het is duidelijk: Woolcock schrikt niet terug voor lastige, omstreden onderwerpen. Allebei haar films zijn op een geslaagde manier gewaagd. 'Ik provoceer niet met opzet', legt de regisseuse uit. 'Zeker bij Klinghoffer is het onontkoombaar dat er heftige reacties op komen, maar ik heb geprobeerd zo genuanceerd mogelijk te zijn. Het onderwerp ligt nu eenmaal zo gevoelig, op tenen trappen doe je toch wel. Dan kun je maar beter iedereen beledigen.'

The Principles of Lust en The Death of Klinghoffer zijn beide nog te zien op 31-1 en 1-2.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.