'Online ben ík de baas'

Lust & liefde

Tijdens haar manische perioden stuitert Charlot (45) alle kanten op. Tijdens slapeloze nachten heeft ze echter een wereld gevonden die haar dan wél serieus neemt.

'De mannetjes, zoals ik ze noem, die ik via wordfeud heb leren kennen, nemen de plek in van mijn beste vriendinnen. Sinds een tijdje maak ik een manische periode door en het gekke is dat dit rare woordspelletje met de tekstballonnen enige verlichting brengt. Je zou zeggen dat je in een periode waarin je kwetsbaar bent vooral te rade gaat bij de mensen die je nabij staan, maar ik merk dat ogenschijnlijk vluchtige contacten veel meer soelaas bieden. Ze zijn zonder vooroordeel, ze kennen mijn geschiedenis niet, zijn blanco in hun toenadering. Zij zien alleen de slapeloze vrouw die midden in de nacht hun berichten beantwoordt. Het begon bij het spelletje zelf, een soort scrabble.

Door die manie ben ik tot weinig meer in staat, ik kan niet meer werken, in winkels loop ik weg zonder te betalen, ik vergeet bijna dat ik kinderen heb. Wordfeud leidt me af. Al na een paar dagen merkte ik dat de boodschappen in de tekstballonnetjes na tien uur 's avonds van aard veranderen. De mannen met wie ik speel, wensen me dan niet langer succes en maken geen toespeling meer op het aantal klinkers dat ze hebben, maar tonen onverhulde belangstelling voor mijn cupmaat. De eerste keer moest ik daar hard om lachen. Ik lag in bed, stootte mijn man aan en zei, ha, moet je nu eens kijken. Tegelijk werd mijn nieuwsgierigheid gewekt. Tijdens een manie wordt alles uitvergroot, mijn energie is tomeloos, net als mijn seksuele honger. Wordfeud en later Second Love blijken een tamelijk ideale oplossing voor mijn mateloze opwinding. Mijn man zei: Lot, ik doe wat ik kan, maar je kunt van mij niet het onmogelijke verwachten, en gaf mij daarmee zijn toestemming.

In zekere zin hervond ik via die sites de grip op mijn leven. Belangrijker nog dan de seksuele bevrediging is het feit dat ik in mijn nieuwe wereld als een mens wordt gezien. Mijn omgeving tracht haar verwarring over mijn gedragsverandering de baas te worden door me te bemoederen. Mijn man ziet de gekooide vogel die ik ben en laat mij fladderen, maar mijn vriendinnen raken in de war en zeggen: Lot, neem wat rust, relax, ga liggen. Ze snappen eenvoudig niet wat er aan de hand is. Sommige van hen ken ik al twintig jaar. Het beeld dat ze van me hebben gevormd toen ze me ooit leerden kennen, hebben ze nooit echt bijgesteld. In mijn slechtste tijden had ik met hen willen mijmeren en staren en praten. Erachter komen wat ertoe deed, wat mij dreef, wat hen dreef, hoe het nou precies kwam dat ik geen afscheid had kunnen nemen van mijn vader die mij zo dierbaar was. In theorie voelden ze met me mee, maar geen van hen kwam op een doordeweekse dag naast me zitten om samen wat voor ons uit te staren. Mijn tempo schiet alle kanten op en zij hebben het te druk mij bij te houden. In mijn leven ben ik de regie kwijt, het verloop van mijn manie en depressie heb ik niet in bedwang. Bijgestaan door een psychiater die mij een lage dosering antidepressiva voorschreef, moet ik maar afwachten tot het minder wordt. Ik doe er eigenlijk zelf niet meer zo toe, ik ben de aandoening geworden waaronder ik lijd.

Maar online bepaal ik opnieuw, en voor het eerst in lange tijd, wat er gebeurt. Als een Marcel78 of een Erik72 een spelfout maakt of niet snel genoeg meespringt met mijn gedachten of te grof van taal wordt, dan blok ik hem. Op die sites ben ik de baas en bepaal ik met wie ik wel of niet in zee ga, wat me niet zozeer een machtig gevoel als wel een kalmerend en helend gevoel geeft. De eerste man met wie ik een daadwerkelijke ontmoeting had, droeg een witte bloes met blije bloemetjesmanchetten, en ik weet nog dat ik dacht: wat een bespottelijke bloes, zo ziet Second Love er dus uit. In het leven van de georganiseerde redacteur die ik ooit was, zou het niet in mijn hoofd zijn opgekomen iets met deze man af te spreken, maar nu won nieuwsgierigheid het van arrogantie en geilheid van angst. Met de bloemetjesbloes heb ik alleen maar gezoend, maar met de mannen na hem ga ik soms ook naar bed. Ik zoek geen verhouding, maar contact. Als ze me vragen: waarom doe je dit, ontspint zich soms een lang chatgesprek dat echt ergens over gaat. Uit eten wil ik tot hun opluchting niet, strandwandelingen maken hoeft voor mij ook niet. Maar hun vragen beantwoord ik met graagte. Ik ben moeder, vriendin, echtgenote. Mijn rollen staan al jaren vast. Maar mijn mannetjes luisteren naar wie ik nog meer ben. Niemand anders dan zij stellen mij waarom-vragen. Via hun hitsigheid, via hun schaamteloosheid heb ik veel kennis over mezelf opgedaan.

Eén man ontpopte zich zelfs als een oprecht meelevende coach. Wat ben je direct, en snel en scherp, zei hij eens. En dat is iets anders dan: wat is er toch met je? Mijn innercircle van oude vrienden veranderde de afgelopen maanden in mijn outercircle en andersom. Natuurlijk ben ik niet blind voor de sleezy kant van die sites. Maar wat mij betreft is die ondergeschikt. Zonder mijn onlinebestaan had ik bijna zeker mijn toevlucht genomen tot veel gevaarlijker genotmiddelen. Daarbij: het is een fase. Nu mijn manie langzaam over een hoogtepunt raakt, neemt de behoefte aan al die mannencontacten weer af. Nog even en ik ga weer aan het werk en gebruik ik de nacht om te slapen.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Charlot gefingeerd.

Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over