'Mensen maken de horeca leuk. Niks leukers dan mensen'

Stamgasten

Frans (60) had een ruig café in Zierikzee, tot hij met pensioen moest door MS. Nu mag hij graag het licht uitdoen bij café De Gekroonde Suikerbiet. 'Mensen maken de horeca leuk. Niks leukers dan mensen.'

Beeld x

'Als ventje van 16 bracht ik al 2.000 gulden per week mee naar huis. Ik werkte op het terras van een strandtent in Den Helder, waar ik vandaan kom. Een paar jaar later namen twee vrienden van mij een kroeg over in Renesse. Ze vroegen mij om mee te gaan. Ik had nog nooit van Renesse gehoord. 20 waren we, toen we met zijn drieën die kant op verhuisden en gingen samenwonen boven het café, een jongerendisco.

'De plaatselijke bevolking was er stellig van overtuigd dat we homo's waren, maar het tegendeel was zó bewezen. We voelden ons de cowboys van het dorp, vrije jongens met veel geld, veel lol en veel seks. Het was leuk, het was nieuw, het was spannend. In Den Helder was ik niet zo populair, maar voor de meisjes die vakantie vierden in Renesse werd ik een soort hebbeding. Ik had al een vreselijk groot ego, en het werd alleen maar groter.

'Tot mijn 30ste ben ik vrijgezel geweest. Toen kocht een van de jongens een café in Zierikzee dat ik maar moest gaan runnen. In Renesse zag ik jonge mensen die een week hun nek kwamen volgieten en weer vertrokken. In Zierikzee moest ik wennen aan een terugkerend publiek. Toen ben ik maar eens verliefd geworden, op het Zeeuwse meisje met wie ik al dertig jaar ben getrouwd. Ongeveer gelijktijdig kreeg ik de diagnose MS. Het was een ramp geweest als ik in Renesse in een rolstoel had gezeten. Als je jong bent, vecht je ertegen, nu kan ik me voor een deel ook bij mijn ziekte neerleggen. Nog steeds probeer ik de bink uit te hangen, hoor. Ik mis mijn vrijheid, mijn beweeglijkheid. Ja, ook seks is anders. Ik zeg het gewoon cru: vroeger neukte ik, nu word ik geneukt én moet ik oppassen dat ik niet verneukt word.

'Als ik te lang in het café heb gezeten, gaat het de volgende dag minder gemakkelijk dan wanneer ik om elf uur het bed in klim. Maar voor die pijn ga ik het niet laten. Nee, natuurlijk niet. Het is toch veel te leuk?

'Niet zo lang geleden ben ik gestopt als voorzitter van het podium voor muziek en theater. Toen informeerde men of ik niet de lokale politiek in wilde. In eerste instantie leek me dat leuk. Maar een vriend zei: moet jíj jezelf nog bewijzen? Verdomd, dacht ik, hij heeft nog gelijk ook.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.