'Mam, er is iets met de piemel van Peter'

Zalf

Het was koopavond, een van de drukste van het jaar. In de woonkamer boven onze Blokkerwinkel keek ik naar mijn favoriete tekenfilm over de familie Robinson, die op een onbewoond eiland was aangespoeld, toen mijn zus achter me opdook en riep: 'Wat ben je aan het doen? Waarom hangt je piemel uit je broek?!'

Ik keek naar mijn geschokte zus. Ik keek in mijn schoot. Ze had gelijk. Daar lag hij, open en bloot, duidelijk niet op eigen kracht naar buiten gekomen. Op een onbewoond eiland keken ze daar niet van op, nergens van eigenlijk, maar hier moest je overal een verklaring voor hebben, anders raakten ze ontregeld. 'Hij jeukt', zei ik. 'Heel erg.'

Ze rende de kamer uit, de trap af, opende de tussendeur naar de winkel en riep naar mijn moeder, die achter het kassablok stond, met lange rijen ongeduldige klanten ervoor, dat er iets met de piemel van Peter was.

Terwijl moeder en zus de trap opstormden, zag ik dat het bij de familie Robinson ook avond was geworden. Vader maakte een kampvuur, zoals iedere avond, zodat langsvarende schepen hen zouden zien. Er voer nooit een schip voorbij, maar dat was niet erg, zonder schepen had een kampvuur ook wel zijn bekoring.

'Wat is er?!' Mijn moeder had een rood hoofd en ze ademde zwaar. Ik leunde een eindje achterover zodat ze mijn piemel van dichtbij kon bestuderen. 'Ik zie niks', zei ze. 'Het is hartstikke druk. Heb je pijn? Doet-ie ook zeer?'

Ik knikte. 'Ja', zei ik; ik moest wel. Een verklaring kon je nu eenmaal niet halverwege veranderen. Deze niet. Want hoe verklaarde je dat je je eigen moeder met een leugen bij de klanten had laten wegroepen? Wie verzon er nou jeuk aan zijn piemel? Op koopavond? Wat was dat voor een knul? En waarom hing hij dan buitenboord?

'Ik moet terug naar de winkel!', riep moeder, want hoe drukker het was, hoe harder je riep. Ze pakte de telefoon en instrueerde een kassameisje, dat de intercom inschakelde en door de winkel riep, waardoorheen het piemelnieuws zich razendsnel verspreidde, dat 'Middendorp' zich met spoed bij zijn gezin diende te voegen.

Even later stond hij onderaan de trap. 'Wat? Wat is er?' 'Haal even wat zalf bij de drogisterij!', riep moeder terug. 'Zalf? Zalf? Wat voor zalf? Het is hartstikke druk!' 'Zalf voor ons Peter', riep moeder. 'Ze weten daar wel wat voor zalf. Zeg maar dat het voor zijn piemel is!'

Mijn zus zette De familie Robinson af, moeder rende naar haar kassa, ik ging voor het raam in het oranje Blokkerlicht staan, dat uit de lichtbakken ons huis in scheen. Overal huizen, overal mensen, sommigen bleven staan en wezen naar mij; bewoning was niet het mooiste wat er was. Aan de overkant rende mijn vader de drogisterij in, met zwaaiende armen. 'Ik moet zalf!', riep hij. Hij wees. 'Zalf voor de kleine!' Het liefst zo snel mogelijk. Hij kon de klanten onmogelijk langer laten wachten.

Peter Middendorp op Twitter: @Petermiddendorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.