'Ik wil punk en verder niet zeuren'

Nog wat leuks gedaan deze Paasdagen? Ik wel, zondag vonden er in het kader van de Culturele Zondagen door heel Utrecht activiteiten plaats in het kader van Rob van Scheers prachtboek De Kleine Parade, een verborgen geschiedenis van Utrecht. In dat boek geeft de auteur een meesterlijke opsomming van anekdoten, feiten en korte bio's van alles wat zich voor belangwekkends in de Domstad heeft afgespeeld, waarvan het meeste de geschiedenisboeken niet heeft gehaald.

Zo bezocht ik in de ochtend het Centraal Museum, waar Van Scheers niet alleen een fijne audio-tour langs de topwerken van Caravaggisten geeft, maar waar op zolder in het informatiecentrum een fijne tentoonstelling was gewijd aan leven en werken van Erich Wichman. 'Wie was Erich Wichman (ook alweer)? Elitefascist. Geexalteerde dandy. Notoire Klaploper. Beroepsquerulant. Nietzscheaan. Miskend genie. Berucht bietser.' Aldus Van Scheers over Wichman (1890-1929) vriend van Marsman en de Beat Poet avant la lettre.

Inderdaad: wat een figuur met zijn pamfletten tegen melk: het witte gevaar en de schrik van elke lunchtafel, en inderdaad ongelooflijk geestige titels bij niet heel bijzondere litho's. 'Opgepast: een heel erge idealist!', 'Ook een die de wereld wil verbeteren waarvan hij zelf een stukje is...'., en mooist van allen: 'Toen kwam er een koelbloedige gladjanus geheeten Rudolf Steiner'.

Heerlijke middag daar in het CM, en 's avonds zou het nog leuker worden. Terwijl in Tivoli een ode aan Prince werd gebracht, die in 1998 er al 9/11 had voorspeld (een avond waar ik bij was, en zelfs nog plaatjes heb gedraaid voordat de held de tocht van de Jaarbeurs naar de Oude Gracht had gemaakt), werd in Ekko de Utrechtse punk in het zonnetje gezet. En dat leek me toch aardiger dan Wouter Hamel die Prince 'doet'.

Van Scheers stelt dat het allemaal (voor hem) begon met een optreden van de Ramones met Talking Heads in het voorprogramma, in Rasa mei 1977. Een van de vele, en misschien wel de beste punkband die hierna ontstonden was de meidenband Nixe, waarover ook in het onlangs verschenen Van the Black Rocking Cats tot Spinvis veel aardigs te lezen staat. Erik de Jong, ofwel Spinvis speelde in misschien wel de eerste Utrechtse punk bands The Duds.

Die waren er niet in Ekko. Wel een voor het eerst in 25 jaar weer samenspelende Nixe. En wat was het leuk en wat bleken de liedjes nog altijd sterk. Zangeres Ilva Poortvliet (zij staat ook op de cover van het standaardwerk over NL punk Het Gejuich Was Massaal dat Jeroen Vedder en Jerry Goossens in 1996 publiceerden) had een nog altijd onontkoombare presence en het was bijna aandoenlijk hoe zenuwachtig de dames oogden.

'Harder? Sneller? Ja, daag.' Reageerde de band op het aan de jaren tachtig refererende gebrul uit het publiek. Een trotse dochter mocht even met haar moeder meezingen, en in het stampvolle Ekko was het een aangenaam weerzien met tal van dertig- en veertigplussers die na Nixe mochten dansen op Vedders platenkeuze: 'Ik wil punk en verder niet zeuren' van als ik me niet vergis, Kuffers uit 1978.


Daarna bracht Misselijk een ode aan de Ramones en ook die mocht er wezen. Goed, het was even wennen, de Ramones met Arnold Karskens en niet Joey Ramone als zanger, maar het repertoire met alleen liedjes van de eerste paar Ramones-albums (de liedjes van voor mei 1977) werd met verve gebracht.
Geestig ook het traditionele Ramones-bord dat aan het slot omhoog werd geheven met de woorden Gabba Gabba Heej.

Kostelijke afsluiting van een dag dat ik blij was in Utrecht te wonen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.