'Ik wil geen grapje zijn'

Groot interview met Roxeanne Hazes

Ze is méér dan de dochter van, bewijst ze met haar nieuwe album: zangeres Roxeanne Hazes heeft soul. En een verhaal.

Styling: indiana roma voss - Foto-assistentie: Timo Steenvoorden, stylingassistent: Dennis Schreuder, visagie: naïma bremer, Foto Aisha Zeijpveld

Roxeanne Hazes moest huilen toen ze deze maand De Groene Amsterdammer las. 'Ik ben nogal snel emotioneel', zegt ze, daarin lijkt ze op haar vader. Het opinieweekblad schrijft over haar single Ik was toch je meisje en de recensie is lyrisch. 'Ronduit een openbaring', vindt muziekjournalist Leon Verdonschot: 'Zo klinkt dat dus, wanneer een zangeres jaren heeft kunnen rijpen in de schaduw van een vader en binnen de cocon van een strikt gedefinieerd genre, en daar nu met een luide knal uitbreekt.'

Hazes: 'Oooo, zo mooi, vind je niet? Dat zoiets over míj wordt geschreven, en over míjn liedje. Heel bijzonder.'

Haar album, In mijn bloed, komt 2 september uit bij Top Notch, het Nederlandse hiphoplabel (Ronnie Flex, Lil' Kleine, De Jeugd van Tegenwoordig) dat zich sinds een aantal jaar ook toelegt op andere genres (Henny Vrienten, hardcorepunkband Aux Raus). 'Levenspop', noemt ze haar liedjes. Haar producent, Arno Krabman, noemt de nummers 'indieschlagers'. Levensliederen, maar dan gelikt en modieus, geïnspireerd door de sound van popartiesten als Lana Del Rey, London Grammar en The Weeknd, met Nederlandstalige teksten die 'recht uit het hart' komen. 'Want we wilden ook recht doen aan haar heritage.'

Met dat Top Notch-stempel werd ze 'ineens' serieus genomen, constateert Hazes (24) op het terras van het Amsterdamse restaurant Dauphine. 'Ik heb tien jaar het repertoire van mijn vader gezongen. Ik was dat Tros-meisje, maar hoe ik me profileerde, op Instagram bijvoorbeeld (Hazes verfde haar haar roze, toen zwart, toen blond, laat regelmatig een tatoeage zetten en plaatste een foto van haar billen in string, red.), dat kon eigenlijk niet als je een Tros-meisje bent. Mijn fans waren heel jong of heel oud, alles daartussenin vond me niet cool. Ik leerde Kees de Koning, baas van Top Notch, kennen. Ik had al een paar liedjes en vroeg of hij er eens naar wilde luisteren. 'Dit genre kent Nederland nog niet', zei hij. Zo is het gekomen.'

Naast Hazes aan het terrastafeltje zit Marieke van Beek, een blonde vrouw met rokerige stem, een van de beste vriendinnen van Hazes' moeder Rachel. Ze zit bij alle interviews naast Roxeanne, bleek, onverwacht, bij aanvang van het interview, net zoals bleek dat dat absoluut geen punt van discussie kon zijn. 'Zo werken wij nu eenmaal', zegt Van Beek.

Nee, ze is niet haar manager, verduidelijkt Hazes. 'Dat vinden wij een vervelend woord. Marieke springt er even tussen als dingen minder leuk worden, zeg maar.'

Van Beek en Rachel Hazes kennen elkaar sinds hun kinderen samen op de peuterschool zaten. Sindsdien is ze altijd bij de familie Hazes gebleven, als belangenbehartiger, vriendin en woordvoerder. Ze zijn ook buren: Van Beek woont naast Rachel, die weer boven Roxeanne woont, in Vinkeveen.

Roxeanne: 'Dat is handig, als er om elf uur 's avonds nog een leuke aanvraag binnenkomt, dan doen we even een overlegje.'

Marieke: 'Het gaat altijd door, dag en nacht.'

CV Roxeanne Hazes

18 januari 1993 Roxeanne Hazes wordt geboren in Woerden.

2004 André Hazes overlijdt; Roxeanne is dan 11 jaar oud.
2007 So you wannabe a popstar (SBS6), debuut als zangeres.
2007 Debuutsingle Ik hou van jou (cover van zangeres Maribelle).
2008 Samen met Dré in concert in de Amsterdam Arena.
2010 Van jou, voor jou, coveralbum met Hazesnummers, samen met broer Dré.
2012 Samen solo, tweede album met André junior.
2012-2017 Concert-reeks Holland zingt Hazes in Ziggo Dome.
2017 Ballade van de moord met Thijs Boontjes Dans- en Show-orkest
2017 Album In mijn bloed verschijnt bij Top Notch, tour langs poppodia.

Waarom vinden jullie manager een vervelend woord?

Marieke: 'Rox heeft geen manager nodig.'

Roxeanne: 'Mijn vader had managers, maar dat ging altijd verkeerd. Managers zijn vaak boeven.'

Marieke: 'We vinden het fijn om alles in een vertrouwde sfeer te doen, zonder externen.'

Hazes debuteerde op 14-jarige leeftijd als zangeres, drie jaar na haar vaders overlijden, in het SBS-programma So you wannabe a popstar (ze werd vierde). Daarna was ze te horen op het postume duettenalbum Samen met Dré en maakte ze twee albums samen met haar broertje, André Hazes junior (23), waarop ze Hazesrepertoire zongen. Dit jaar nam ze voor de vijfde keer deel aan het megaconcert Holland zingt Hazes in de Ziggo Dome.

'Mijn vader heeft deurtjes voor me geopend, daar blijf ik altijd dankbaar voor. Hazes zit in mijn dna, ik bén Hazes, maar na tien jaar merkte ik dat ik niet meer werd uitgedaagd. Ik ging vaker met tegenzin naar mijn werk. Ik stond altijd op dezelfde feestjes te zingen, tussen artiesten die ik zelf niet hoog had zitten; ik noem geen namen, want zo ben ik niet. Of ik werd geboekt als geintje, als die dochter van Hazes die ook effe een moppie komt zingen. Achteraf waren ze dan verbaasd dat ik ook echt kon zingen. Ik snap dat niet. Je hebt veel geld betaald om mij te zien, toch? Ben ik dan een grapje voor jou? Dat is naar, ik wil geen grapje zijn. Na al die jaren waarin ik mijn vaders nummers zong, twijfelde ik: was ik het zelf of speelde ik een rol?'

In de studio met producent Krabman zou Hazes uitvinden wie ze was. 'Ik dacht dat het maken van een album drie maanden zou duren. Ik had geen idee. We zijn drie jaar bezig geweest.'

Krabman zei, over het schrijven van de liedjes: 'Het waren therapeutische sessies.'

'Ik was toch je meisje is daar een goed voorbeeld van. Ik ben pas 24, maar heb nare ex-vriendjes gehad. Op mijn 16de had ik een relatie met een oudere jongen. Hij was agressief, ik kreeg klappen van hem. Destijds heb ik me er erg voor geschaamd. Het heeft bijna twee jaar geduurd. Op die leeftijd is dat lang, hoor. Ik was in die tijd erg onzeker. Ik werd altijd dik genoemd. Ook door mijn ex-vriend. Als ik wat zat te eten, lachte hij me uit. Hij heeft me een minderwaardigheidscomplex aangepraat en het duurde lang voor ik daar vanaf was. Afgewezen worden is een belangrijk thema op het album.'

Foto Aisha Zeijpveld

Waarom koos je voor foute mannen?

'Uit onzekerheid. En omdat ik alles wat verboden was interessant vond. Ja, waarom blijf je twee jaar bij zo'n jongen? Ik was blind. Mijn moeder zei op een gegeven moment: 'Kleed jij je maar eens uit, want je slaapt ineens in een pyjama en zo ken ik mijn dochter niet.' Mijn benen zaten vol blauwe plekken. Die jongen kwam er niet meer in. Ik dacht verliefd te zijn en kon niet helder nadenken, het was alsof mijn wereld verging. Eerst probeerde ik nog stiekem met hem af te spreken, maar uiteindelijk ben ik naar mijn moeder gaan luisteren. Daarna duurde het trouwens nog maanden voor ik zelf ook echt voelde dat ik beter verdiende. Bij elke klap die ik van hem kreeg, dacht ik oprecht dat ik het er zelf naar had gemaakt.'

Sinds een jaar is Roxeanne Hazes 'verliefd as fuck' (een citaat uit haar Instagramprofiel) op Erik Zwennes, die bij Top Notch werkt. 'Hij ging mee op een schrijfkamp van het label in Frankrijk. Ik kende hem al een beetje. Hij luisterde echt, dat vond ik bijzonder. Ik heb altijd last van heimwee gehad, dus voor mij was dat kamp in Frankrijk een dingetje. Ik was bang dat ik mijn moeder erg zou gaan missen. Aan Erik durfde ik dat te vertellen. 'Wees maar een beetje lief voor me', zei ik. We hebben daar zo'n toffe nacht gehad, urenlang zitten praten en elkaar in de ogen gekeken. Gezoend, ook. Hij keek me aan en zei: 'Ik zie jou.' Hij zag mij écht. Dat vond ik zo mooi. De volgende dag zei ik: 'Ik wil zeggen dat ik van je hou, ik weet dat het te vroeg is, dat het niet kan, maar ik wil het wel.' Ik wist het gewoon.'

Terwijl je op dat moment nog een relatie met een ander had.

'Heel ingewikkeld, maar ik kon niet om Erik heen. In de liefde zijn geen regels. Het is mijn beste beslissing ooit geweest. Ik voel me nu afhankelijk van hem, dat is gewoon zo. Ik ga all the way, voor mij is dat de mooiste vorm van liefde. Ik kende dat niet, echt verliefd zijn. Geen spelletjes meer spelen. Mezelf kunnen zijn. Op 24 februari heeft hij me ten huwelijk gevraagd.'

Hij vroeg je moeder om je hand, vertelde hij.

'Dat vond ik netjes, want hij weet wat mijn moeder voor mij betekent. Ze zijn samen de hondjes gaan uitlaten en hij heeft haar goedkeuring gevraagd. Ze zei: 'Mijn zegen heb je en ik weet zeker dat je Andrés zegen ook hebt.' De dag van het aanzoek haalde hij me op met de auto, ik zei dat ik hem die dag zo had gemist. Hij zei: 'Geloof me, jij hoeft nooit meer alleen te zijn.' Toen we thuiskwamen, had hij een cadeautje voor me. Een wit T-shirtje, er was met zwarte stift op geschreven: 'Zullen wij nou heel even voor altijd bij elkaar blijven?' Dat is ons zinnetje, dat zeggen we elke avond tegen elkaar. Op de achterkant stond nog iets: 'Maar even serieus: wil je met me trouwen?' Erik zat inmiddels al op een knie, trillend. Mijn moeder stond te huilen.'

Waarom wilde hij dat je moeder bij zo'n intiem moment was?

'Dat vinden wij juist mooi. Mijn vader vroeg mijn moeder waar haar ouders bij waren tijdens een potje rummikub. Dit past bij ons. We denken over een datum, misschien 30 juni, de verjaardag van mijn vader, of 14 oktober, de trouwdag van mijn ouders.'

In het nummer Schiet maar raak beschrijf je hoe 'woorden als kogels' je niet meer kunnen raken.

'Ik ben mijn hele schooltijd gepest. Ik had een bekende papa die van een biertje hield. Voor mij was mijn vader mijn held, maar voor velen was Hazes toen nog not done, iemand naar wiens muziek je alleen stiekem luisterde. Tegen ons werd gezegd: 'Jullie horen hier niet.' Als ik tijdens het kringgesprek zei dat ik naar een concert van mijn vader zou gaan, zeiden andere kinderen: 'O, die alcoholist.' Elk kind wil normaal zijn, ik was dat niet. Ik ging met buikpijn naar school en werd in de pauze met een springtouw aan een hek vastgebonden door de populaire kinderen bij wie ik zo graag wilde horen. Na mijn vaders dood verhuisden we naar Almere. Ik was verkakt in Vinkeveen, liep met pareltjes in mijn oren en in een burberrybloesje. In Almere was ik een van de grootste nerds van school en daarom opnieuw een buitenbeentje.'

Foto Aisha Zeijpveld

Waarom wilde je moeder weg uit Vinkeveen?

'Mijn tante woonde in Almere. Toen mijn vader was overleden, zei zij tegen mijn moeder: waarom kom je niet hier wonen? In Almere heeft mijn moeder een mooi huis laten bouwen. Dré en ik waren blij, wij wilden niets liever dan in een woonwijk wonen. Wij hadden nooit op straat gespeeld. Als we buitenspeelden, dan achter ons hek, want mijn vader was als de dood dat we ontvoerd zouden worden. We gingen ook nooit met de fiets naar school. Vriendjes of vriendinnetjes mee naar huis nemen mocht wel, maar ik had ze niet.'

Wanneer hield het pesten op?

'Ik besloot dat ik geen nerd meer wilde zijn. En het is me gelukt een van de populairste meisjes op school te worden, maar daar moest ik veel voor doen. Ik liep met een dikke laag make-up op mijn gezicht en had een navelpiercing met zo'n lange ketting eraan vast, die ging tot om m'n nek. Ik hing met alle foute types. In die fase heb ik mijn moeder echt buikpijn bezorgd. Mijn moeder was natuurlijk mijn vader en moeder tegelijk. Ik zette me erg tegen haar af, ze heeft huilend in bed gelegen.'

Je was 11 toen je vader, vrij plotseling, stierf. Was je daar gezien zijn levensstijl al eerder bang voor geweest?

'Mijn vader werd met druk op zijn borst naar het ziekenhuis gebracht, maar daarover maakte ik me niet veel zorgen, mijn vader moest wel vaker naar het ziekenhuis. Die avond sliepen Dré en ik bij Marieke. De volgende dag belde mijn moeder en zei: 'Het gaat niet goed met papa. Neem het serieus, want je vader heeft geen griepje.' Ineens gingen er belletjes rinkelen. Ik vroeg: 'Wil je zeggen dat ik heel veel van hem hou?' Dat heeft ze gedaan. Mijn moeder wilde niet dat wij hem in slechte toestand zouden zien en daar ben ik blij om. Ik herinner me mijn vader zoals hij was, als die leuke, gekke rock-'n-roller met z'n ringbaardje. De volgende dag hoefden we niet naar school. We mochten geen tv kijken of de radio aanzetten, Marieke en mijn moeder waren bang dat het zou uitlekken en Dré en ik het nieuws zouden horen.'

Marieke: 'Ik wist dat Rachel de kinderen het nieuws moest gaan vertellen, dat dat haar taak zou zijn als moeder. Het wachten tot ze er was, duurde heel, heel lang.'

Roxeanne: 'Toen we thuiskwamen, stonden er allemaal mensen bij de poort. Mijn moeder nam ons mee naar de woonkamer en vertelde het. Ik hoor mijn broertje nog gillen, ik hoor mezelf nog gillen. Dat geluid raak ik nooit meer kwijt.'

Lijk je op je vader?

'Het creatieve heb ik van hem, hij heeft me leren tekenen, teksten leren schrijven, door zijn aanmoediging ben ik gaan zingen. Ik heb veel van hem weg. Het ratelen, als ik ergens enthousiast over ben. In de liefde; mijn vader was net zo romantisch als ik. Zo emotioneel, als het over mijn moeder ging. Dan had hij wat gedronken en kuste hij haar vol op de mond, ik hóú van je, dit en dat. Walgelijk, vond ik. 'Pa-hàp!' Hij was zó gek op haar. Pas nu zie ik hoe mooi dat is.'

Foto Aisha Zeijpveld

In Het Parool zei je van drinken te houden.

'Ik hou van drank, ik vind het lekker om een avond door te zakken. Toen ik niet lekker in mijn vel zat, zoop ik ook wel eens om het zuipen. Nu drink ik op de bank een wijntje met mijn vriend, en soms, als het heel gezellig is, drinken we wel eens twee flessen. Moet kunnen. Drugs, waar mijn moeder altijd zo bang voor was, vind ik niks aan. Toen ik geïnteresseerd raakte in blowen, heeft ze met mij samen een jointje gerookt. Toen was de lol er wel af.'

Hoe heb jij de jaren na je vaders dood beleefd, waarin hij publiek bezit werd en iedereen ineens van hem hield?

'Aan de ene kant vind ik het triest dat mijn vader al die waardering pas kreeg toen hij er niet meer was, dat hij pas na zijn dood een nummer-1-hit heeft gescoord. Maar het is mooi dat mijn vader bij het cultureel erfgoed is gaan horen.'

Die laatste jaren waren moeilijk, zijn stem was kapot en zijn gehoor werd steeds slechter.

'Heel verdrietig, want mijn vader was een zanger die leefde voor zijn werk. Opeens kreeg hij te horen dat hij aan een oor helemaal doof was en aan het andere oor voor meer dan de helft. Een enorme klap. Na een mislukt optreden op tv dacht iedereen dat hij dronken was, maar het kwam door zijn doofheid, waardoor ook zijn evenwicht verstoord raakte. Hij was bezig met een groot afscheidsconcert, maar dat is niet meer gelukt.'

Waaraan denk je als je aan je vader denkt?

'Aan de momenten waarop we samen waren als gezin. Ik denk aan de vakanties in Amerika. Er was een tijd dat hij helemaal niet wilde werken, alleen nog de grote concerten, omdat hij tijd met ons wilde doorbrengen. Toen liet hij ook de biertjes wat vaker staan. We deden spelletjes, aten 's avonds samen. Wat voor een gewoon gezin de gewone momenten zijn, zijn voor mij de dierbaarste momenten.'

Want zo was het lang niet altijd.

'Nee, er waren genoeg momenten waarop mijn vader dronken was. Als kind hoor je dat niet te zien. Als ik kinderen krijg, hoeven zij niet mee te maken dat ik ze laveloos begroet, nooit. Ik denk dat ik een vroegwijs kind was. Misschien wel meer dan Dré, en dat gun ik hem ook, hij heeft meer kind kunnen zijn dan ik. Hij had altijd vriendjes, was een ontwapenend jochie. Over mij zeiden mijn ouders: 'Rox is een bijzonder meisje.' Ik was stiller. Mijn moeder was mijn beste vriendin en mijn vader mijn beste vriend. Dat is voor een kind niet goed, denk ik.'

Begrijp je waarom hij dronk?

'Inmiddels wel, maar daar heb ik lang over gedaan. Ik heb mijn vader veel dingen kwalijk genomen. Hoe kon hij zo leven? Hoe kon hij op 53-jarige leeftijd doodgaan en twee jonge kinderen achterlaten? Pas later besefte ik welke problemen hij had, hoezeer hij met zichzelf worstelde. Hij is 53 geworden, maar heeft geleefd voor iemand van 100. Op vakantie in Amerika mochten Dré en ik alles, maar als we ons bord niet leeg aten, zwaaide er wat. Want in zijn jeugd wás er niet eens eten, of we dat wel snapten! Hij kreeg alleen de jus en de afgekloven botjes om na te kauwen. Als kind dacht ik: 'Ach man, je hebt het toch goed nu?' Pas later, ook door de film Bloed, Zweet & Tranen, ben ik er echt over gaan nadenken. De vader van mijn vader was een vreselijke man. Hij sloeg zijn vrouw en kinderen, zij hebben altijd in angst geleefd. Op een keer zat hij mijn vader achterna, en mijn vader was zo bang dat hij van de trap naar beneden sprong. Hij pakte alle treden tegelijk, brak zijn been en kreeg gips. Toen hij weken later het gips moest laten vervangen, zat het onder de vlooien. De dokters in het ziekenhuis hebben hem uit staan lachen. Mijn vader heeft in echte armoede geleefd en zich daar erg voor geschaamd.'

Roxeanne Hazes Foto Aisha Zeijpveld

Praatte je vader over zijn worstelingen?

'Nee, ook daar schaamde hij zich voor. Dat maakte het natuurlijk erger. Pas in de laatste fase van zijn leven werd hij openhartig, nachtenlang zat hij met mijn moeder. Over veel dingen is hij toen pas gaan praten. Hij begon met een boek, voor mij en Dré, zodat wij zouden weten wie hij was. Hij overleed lang voordat het klaar was. Voor mezelf heb ik besloten dat ik nooit iets ga opkroppen. Want dan komt het er uiteindelijk toch uit en krijgen mijn man en kinderen het te verduren.'

Heb je je moeder ooit iets kwalijk genomen?

'Ze had meer voor zichzelf kunnen opkomen, al is dat misschien niet aan mij om te zeggen. Mijn vader was niet de makkelijkste. Ze ging voor hem en voor ons door het vuur en daar moest alles voor wijken. Dat is wat echte liefde met haar deed. Mijn vader en moeder begrepen elkaar zonder woorden. Maar mijn moeder kreeg ook wel eens een grote bek van mijn vader. Dat vond ik naar, mijn moeder is zo'n goed mens. Dré en ik zeiden dan: 'Doe niet zo tegen mama, dat verdient ze niet!' Ze heeft zichzelf altijd weggecijferd voor hem en het gezin. De opvoeding heeft ze streng aangepakt, ze zat er bovenop. We moesten altijd met twee woorden spreken. 'Wat, ja?' 'Ja, mama.' Je wordt er geen slecht mens van. Ze heeft me geleerd altijd beleefd en dankbaar te zijn.'

Je moeder is nog steeds je beste vriendin.

'Ja. Ik heb nog steeds niet veel vriendinnen. Mijn moeder en ik bespreken alles, behalve als het over seks gaat, dat wil ze niet weten. En we wonen nog steeds boven elkaar in Vinkeveen.'

Komen jullie de hele tijd bij elkaar over de vloer?

'Niet meer, maar dat was altijd wel zo, tot ik Erik ontmoette. Ik wil nu zelfstandiger zijn, mijn moeder hoeft niet meer elke dag voor mij te koken. Ik vind het belangrijk ook momenten samen met Erik te hebben. Dat we samen met een wijntje de dag doornemen, zonder dat mijn moeder erbij zit.'

Door haar relatie schoof haar moeder het afgelopen jaar 'op een gezonde, natuurlijke manier' een plaatsje op, zegt Hazes. 'We zien elkaar nog dagelijks, we bellen soms een paar keer per dag. Mijn moeder heeft het afgelopen jaar niet goed in haar velletje gezeten. Het licht ging uit. Precies op het moment dat ik eindelijk gelukkig was. Je verzint het echt niet.'

Waarom ging bij haar, na alles wat ze heeft meegemaakt, juist dit jaar het licht uit?

Als ik erop terugkijk, denk ik: het ging al langer niet goed. Alleen: als je elke dag met iemand bent, neem je het niet waar. Het was een combinatie van factoren. Ze heeft een moeilijk leven gehad, met mijn vader en ook daarna. Als je niet op tijd aangeeft dat het niet goed met je gaat, wordt het van kwaad tot erger.'

Ook de breuk in de familie Hazes heeft 'erin gehakt', dat is zeker. Anderhalf jaar geleden liep het mis tussen Dré junior aan de ene en zijn zus en moeder aan de andere kant, een 'familievete' die breed werd uitgemeten in de roddelpers: het zou om geld gaan, en om de zestien jaar oudere vriendin van Dré, met wie hij vorig jaar een zoon kreeg, André Hazes III. De betrokkenen zelf zeggen in het openbaar niks over de reden. Zus en broer 'hebben geen ruzie', maar zijn ook niet on speaking terms. In maart stonden ze 'uit professionaliteit' wel samen in de Ziggo Dome voor Holland zingt Hazes. 'Ik heb hem moeten loslaten, het allermoeilijkste wat er bestaat. Ik ben er niet meer elke dag verdrietig over, want dat heeft geen zin. Hij en zijn gezin willen geen contact. Denk ik. Ik heb ze altijd op de hoogte proberen te houden, van het aanzoek, van het feit dat het met mama niet goed ging. Ik heb het hem laten weten, maar kreeg geen antwoord. Mama heeft een paar keer geprobeerd te bellen, maar hij hing op. Ik ga me niet meer gek laten maken, ook niet door mijn broertje.'

Lijkt me lastig als je hele familie zo bekend is. Dré krijgt een reallifesoap, op Instagram kun je zijn leven nauwgezet volgen.

'In het begin volgde ik alles. Maar wat heb ik eraan? Mensen vroegen me: maar mis je dat kind dan niet, je neefje? Nee, want ik heb hem nooit gezien. Ik vind het jammer, dat wel. Voor mij helpt het dat ik nu zo gelukkig ben met Erik. De slechte dingen komen niet meer in mijn auraatje.'

Je moeder moest vanwege een depressie uiteindelijk zelfs worden opgenomen.

'Een dappere beslissing van haar. Depressiviteit wordt erg onderschat. Ze kon het geluk in het leven niet meer vinden en had dus hulp nodig.'

Had het ook te maken met het feit dat haar kinderen haar steeds minder nodig hebben?

'Ik heb het haar zo vaak proberen uit te leggen: 'Natuurlijk ben jij nog nodig!' Ze wordt straks oma, waarschijnlijk. We zijn ermee bezig, maar het moet je gegeven zijn. Mijn moeder blijft altijd mijn moeder. Maar ze hoeft niet meer bij mij op de bank te zitten met een arm om mij heen, die rol heeft Erik nu. Ik hoop heel erg voor mijn moeder dat ze ook een mooie liefde vindt.'

Vond je moeder het moeilijk dat je die afstand wilde nemen?

'Ik kan dat haar niet kwalijk nemen. Wij deden alles samen, ook het werk. Ze is nu wat vaker in haar huis in Almere, daardoor krijgen we allebei wat meer lucht. Het is voor mij heel moeilijk om te zeggen: 'Ik leef mijn eigen leven.' Maar daar komt het wel een beetje op neer.'