'Ik werd verleid door mijn studente'

Brieven 21 juli

De ingezonden brieven van dinsdag 21 juli.

Exterieur Nederlandse Film en Televisie Academie Beeld ANP

Brief van de dag: Ik werd verleid door mijn studente

In 1998, ik was toen 63 jaar, ben ik verleid door een studente van een andere faculteit aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, dan waaraan ik zelf docent was, de Filmacademie.

Het was de eerste en ook de laatste keer dat ik toegaf aan een toenadering, en ik ging door de knieën omdat zij niet alleen beeldschoon maar vooral heel wijs was.

Zij had een uitstraling en een aura waarvan ik diep onder de indruk raakte. Toen ons spirituele contact transformeerde naar het lichamelijke was ik terughoudend. Lief kind, zei ik, ik ben precies drie keer zo oud als jij; dit kan niet. Liefdevol keek zij mij aan - die glimlach zou ik niet gauw vergeten - en zei zij: dat weet ik toch.

Kom nou maar. Het was zo mooi, dat ik daarna nooit meer aanvechting had vreemd te gaan. Vrij kort daarna kwam zij een student tegen van haar eigen leeftijd: een heel leuke jongen trouwens. Ik dacht bij mijzelf: het is goed zo. Schuldig heb ik mij nooit gevoeld.

Toch heb ik dit feit na mijn pensionering gebiecht voor ik professie deed als broeder Franciscaan. Ik had verder ook weinig zonden te biechten. Mijn (veel jongere) biechtvader merkte op, nadat hij mij de absolutie had gegeven: het was pure liefde Leo, en daar is nooit iets mis mee.

Leo Jacobs ofs (orde van Franciscaanse seculieren), Amsterdam

Moslim, schud toch gewoon die hand

Wat word ik toch moe van dat gebeuzel over het niet willen geven van een handdruk op grond van de islam en niet op grond van een normaal Europees maatschappelijk en cultureel gebruik. Zeker als een instituut als het College voor de Rechten van de Mens zich erover uitspreekt. Over welk recht van welk mens gaat het hier?

Het is ook verbazingwekkend dat deze vorm van gedrag in de publieke sector wordt getolereerd terwijl democratisch is beslist dat het een trouwambtenaar niet meer is toegestaan om uit religieuze overtuigingen te weigeren een homohuwelijk te sluiten. Hem/haar werd het dus niet meer toegestaan om toch gewoon zijn/haar werk te blijven doen.

Wat word ik toch moe van dat gebeuzel over het niet willen geven van een handdruk op grond van de islam en niet op grond van een normaal Europees maatschappelijk en cultureel gebruik. Zeker als een instituut als het College voor de Rechten van de Mens zich erover uitspreekt. Over welk recht van welk mens gaat het hier?

Het is ook verbazingwekkend dat deze vorm van gedrag in de publieke sector wordt getolereerd terwijl democratisch is beslist dat het een trouwambtenaar niet meer is toegestaan om uit religieuze overtuigingen te weigeren een homohuwelijk te sluiten. Hem/haar werd het dus niet meer toegestaan om toch gewoon zijn/haar werk te blijven doen.

A. van Daal heeft het over tal van manieren om mensen te begroeten, afhankelijk van het land en de cultuur waarin je je bevindt. Dat is juist en gevoeglijk bekend, maar we leven niet in Japan waar gebogen wordt, noch in India waar de handpalmen tegen elkaar gedrukt worden. Wij leven in Nederland, waar het net als in de rest van Europa normaal is dat een gewone en beleefde begroeting plaatsvindt door middel van een handdruk.

En het criterium respect tonen? Welnu, als mijn hand wordt geweigerd door een man op grond van zijn religie (hoe weet ik dat, hoe zie ik dat?) dan voelt dat als een belediging. Hij geeft daarmee aan dat ik onrein zou zijn als een melaatse. Een moslim kan altijd nog handschoenen aantrekken waardoor ik tenminste weet dat hij smetvrees heeft. Het moge duidelijk wie zich aan wie zal moeten aanpassen!

Hannah Marks, Den Haag

Toenmalig minister Verdonk voor Vreemdelingenbeleid en Integratie steekt in 2004 haar hand uit naar een imam, die deze weigert uit geloofsovertuiging. Beeld Olaf Kraak

Bill Cosby

Het is wel erg makkelijk om Bill Cosby te veroordelen. De werkelijkheid is vaak grijs. We kennen alle feiten niet. Misschien voelden zijn 'slachtoffers' zich toen wel vereerd om met een celebrity mee te gaan en nu men de kassa denkt te horen rinkelen dient men een aanklacht in.

H. Bruins, Leeuwarden

Geef mij maar Rotterdam

Wat een leuke column van Harriet Duurvoort over de metro in Rotterdam en Amsterdam. Haast een taboe-onderwerp: hoe kunnen grote steden leren van elkaar in plaats van duurdere expertise te kopen (in het buitenland). Ik heb in beide steden gewoond , woon nu in het oosten van het land , maar kom nog wel in Rotterdam én Amsterdam.

Er is nog een groot verschil in beide metro's, los van de snelheid van aanleg, en dat zijn de gebouwen en de treinstellen. Tijdens een (door storing bij NS gedwongen) rit van CS naar de Bijlmermeer was ik onaangenaam verrast door de verloederde staat van treinstellen en diverse stations, en dacht toen: geef mij maar de RET.

Greet Beijk, Borne

Twee tongen van Koenders

Minister Koenders is doorgaans een vurig bepleiter van mensenrechten en schuwt niet om regelmatig het vingertje op te heffen naar hem onwelgevallige regimes. Nu echter de mensenrechten van landgenoot Van der Dussen in Spanje al 12 jaar op een schrijnende manier worden geschonden laat hij weten dat Nederland zich niet gaat mengen in de rechtsgang in een ander land (Ten eerste, 20 juli).

De indianen zeiden het vroeger al: 'Bleekgezicht spreekt met twee tongen.' Het lijkt mij een taak voor onze premier om zijn minister nu heel snel terecht te wijzen en zo het vertrouwen in de politiek weer enigszins te herstellen.

Albert van der Wijk, Moergestel

Pak ze

De Tour de France wil fatsoenlijk publiek. Mijn voorstel: geef iedereen die zich misdraagt een fikse geldboete van bijvoorbeeld 1.000 euro. Dat kun je controleren met drones of satelliet.

Irene Koot-Brederode, Zoelen

Chinese angst

De arrestatiegolf van dissidenten in China toont de angst van het regime, schrijft Teng Biao.

Tijdens een werkbezoek aan China voor de biografie van de Nederlandse internist Isidore Snapper (1889-1973) die van 1939-1942 verbonden was aan het ziekenhuis van de Peking Union Medical College werd ik uitgenodigd om over mijn project een presentatie te geven voor studenten van de faculteit Sociale wetenschappen en geschiedenis.

Op 2 juni, een dag van tevoren, werd ik gebeld dat de voordracht, die al op posters was aangekondigd, geen doorgang kon vinden. De reden: het was de week van het bloedbad op het Tiananmenplein op 4 juni 1989. De regering had gedurende deze week contacten van studenten en universiteitsmedewerkers met buitenlanders verboden.

Zo diep zit de angst bij de Chinese gezagsdragers.

Arie Berghout, Rotterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.