Column

'Ik, Drogba, heb tot mijn 34ste moeten wachten op dit ultieme moment van glorie'

Eindeloos kun je kijken naar de foto van Didier Drogba die Arjen Robben troost na de overwinning van Chelsea op Bayern. 'Alleen al dat trotse, typisch Afrikaanse gezicht van Drogba', schrijft sportverslaggever van de Volkskrant Willem Vissers.

Arjen Robben (op de rug) van Bayern Munchen wordt getroost door Didier Drogba van Chelsea. Chelsea won na strafschoppen de Champions League-finale van Bayern Munchen. Beeld ANP

De donkere hand van Drogba aait het bijna kale, blanke bolletje van Robben. Kom even bij vader, hier is mijn schouder. Huil. De overgave van Robben is volledig. Eindeloos kun je kijken naar de foto voorop het sportkatern van de Volkskrant van maandag.

Alleen al dat trotse, typisch Afrikaanse gezicht van Drogba. Zijn borst verleent Arjen Robben troost, maar zijn gezicht straalt van de overwinning van Chelsea op Bayern. Zijn ogen zeggen ook: kom op jongen, herpak je. Droog je tranen aan mijn shirt. Morgen is er weer een dag, je bent pas 28 jaar, de wereld ligt voor je open, de zon schijnt. Vrees niet. Die ene grote dag komt. Eens. Wanneer, dat weet alleen God of wie dan ook. Ik, Didier Drogba, heb tot mijn 34ste moeten wachten op dit ultieme moment van glorie.

Vader
Deze krant was ruim twee jaar geleden in Ivoorkust, op bezoek bij vader Drogba, Albert. Op de vloer van de villa buiten Abidjan, die de vader dankzij het geld van de zoon bouwde, stond een prachtig schilderij van het Laatste Avondmaal. Hij zocht nog naar de mooiste plek, op de mooiste muur.

Albert, een echte Drogba, vertelde over Didier, die hij op vijfjarige leeftijd naar een oom in Frankrijk stuurde, omdat hij daar meer mogelijkheden zag voor diens ontwikkeling. Zo gaat dat soms, in Afrika. Didier was een geboren leider, was de rode draad van zijn betoog. Drogba regelde in 2008, toen onlusten net waren geluwd, een kwalificatiewedstrijd van Ivoorkust in het afvallige noorden, in Bouaké, waar de rebellen zich roerden tegen het centrale gezag. Drogba trachtte het land te verenigen door voetbal.

Hij verontschuldigde zich per open brief bij het volk, na de mislukte Afrika Cup van 2010 in Angola. De ploeg was ernstig tekortgeschoten. Hij vroeg om vergeving en hoopte op een glorieus WK. Maar op 4 juni, in een oefenduel met Japan, brak de aanvoerder van 'De Olifanten' een arm. Hoewel hij op 11 juni weer op het trainingsveld stond en op 15 juni inviel tegen Portugal, eindigde ook het WK, het eerste in Afrika, zonder succes.

Dit jaar miste hij een strafschop in de finale van de Afrika Cup tegen Zambia. Didier Drogba heeft dus veel gewonnen, maar hij heeft ook veel verloren. Hij heeft gejuicht en geleden, afgezien en gestreden. In zijn brief aan het Ivoriaanse volk schreef Drogba onder meer: 'Grote ploegen zijn gebouwd op een fundament van pijn.'

Groten der aarde
Dat is een prachtige zin. Dat zijn universele woorden en waarden, die passen bij een groot sportman. Een sportman die de ene keer opkomt voor zijn volk, die lijdt en leidt en die probeert een voorbeeld te zijn, niet alleen op het sportveld. Drogba behoort niet alleen daarom tot de groten der aarde in het voetbal.

Hoe sneu het ook is voor Robben, met die gemiste penalty en de verloren finale van de Champions League, het is mooi dat hij als ontroostbare mag uithuilen op de borst van die grote, donkere meneer uit Afrika. Die meneer verdient een beker, een hele grote beker.

Willem Vissers is sportverslaggever van de Volkskrant.
Reageren? ruimteoplinks@volkskrant.nl
Twitter: @VKWILLEMVISSERS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.