'Het is maar goed dat ik een boerkini aan heb'

Column Sylvia Witteman

'Als een boerkini een teken van dreigende terreur zou zijn is een broodje falafel dat ook', schreef collega Aleid Truijens gisteren. Dat klinkt plausibel, maar het klopt niet helemaal. Niemand zal zich door zijn levensbeschouwing verplicht voelen een broodje falafel te eten, of anderen dwingen, dan wel verbieden om broodjes falafel te eten. Als ik midden in Mekka, geleund tegen de Kaäba, een haring met uitjes sta te eten zal niemand me dat kwalijk nemen, denk ik. Hoewel, dat leunen is misschien niet netjes, en je hebt altijd zeikerds die tegen uitjes op de haring zijn, maar u begrijpt wat ik bedoel.

Beeld Papixs via Getty Images

Afgezien daarvan moet natuurlijk iedereen, zoals Truijens ook zegt, bij het zwemmen kunnen dragen wat hem/haar goeddunkt. Onbevangen bekeek ik daarom gisteren de foto in de krant van zo'n badnimf in boerkini, in Saint-Tropez. Ze droeg een vrolijk, framboosroze pak met witte accenten, die ook in het hoofdkapje terugkeerden. Haar gezicht werd deels bedekt door een grote zonnebril. Alleen haar mond, neus en handen waren te zien.

Tenminste, dat leek zo. Maar toen ik de foto aandachtiger bekeek zag ik iets grappigs. De stof van die natte boerkini was doorschijnend en gaf nogal wat geheimen prijs. De vorm van haar borsten was duidelijk zichtbaar en de tepels verrieden dat het water koud was. Daaronder was, door die plakkende stof, haar buik goed te zien, sexy, een beetje mollig, met een diepliggende navel.

Ik moest denken aan toen ik 14 was en opeens borsten kreeg, nogal grote. Ik wist me geen raad met die dingen. Een bh of bikini vond ik afschuwelijk om te dragen, zo knellend, maar ik wilde die opzichtige borsten wél bedekken, ook bij het zwemmen. Een badpak had ik niet, waarschijnlijk omdat meisjes die eind jaren zeventig nu eenmaal niet droegen. Daarom zwom ik steevast met een T-shirt over mijn blote bovenlichaam.

Ik trok er nogal wat bekijks mee, veel meer dan de meisjes die gewoon een bikini aan hadden of zelfs topless zwommen. Die natte stof, hè? Maar ik had geen idee. Ik was een naïef boekenwurmpje en van 'wet T-shirt contests' had ik nog nooit gehoord. Zie je wel, ze kijken naar me, het is maar goed dat ik een T-shirt aanheb, dacht ik telkens.

Datzelfde overkomt nu die vrouw in die boerkini. Daar staat ze, van top tot teen gekleed in het water, en iedereen loert naar dat lichaam, waar niemand naar omgekeken zou hebben als ze 'gewoon' was gaan zwemmen. Zie je wel, ze kijken naar me, het is maar goed dat ik een boerkini aan heb, denkt ze.

Dát is nu ironie.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.