'Het gaat me niet om het geld, maar om de kick'

Al twee maanden wacht paparazzi-fotograaf Joop van Tellingen (Story) voor de deuren van Willem-Alexander en Emily Bremers om ze samen te kunnen vereeuwigen....

Van onze verslaggeefster

Steffie Kouters

LEIDEN

'Dat zóu Emily kunnen zijn', wijst Joop van Tellingen naar het meisje voor de deur van het Leidse grachtenpand. 'Maar deze heeft te lang haar. En Emily draagt altijd gouden creolen.' Hij kijkt door het achterraam van zijn metallic-grijze BMW, naar een jonge, donkerblonde vrouw op de fiets. 'Dat zou ook Emily kunnen zijn. Ik bedoel maar: al die studentes hier lijken op elkaar. Dat maakt het werken er niet gemakkelijker op. Er zijn in Leiden wel tienduizend Emily's.'

Van Tellingen werpt een snelle blik op zijn spiegel: 'Verdomme, parkeerwachters. Effe starten. Net doen alsof ik wegrijd. Ik heb al wat bekeuringen gehad hiero. Schei uit, hou op. Zíek word ik er van.'

Een parkeerwachter buigt zich voorover, het autoraam zoeft omlaag. 'U heeft geen invalidenkaart. U moet weg.' Van Tellingen: 'Ik sta alleen even te bellen.' Hij laat het raam weer dichtglijden: 'Zeikers. Ze weten dus donders goed wat ik hier doe. Ik heb al voor zeshonderd gulden bonnen verzameld. Maar ik moet hier staan, want nu gebeurt er niks, maar over vijf minuten misschien van alles.'

Het loopt tegen de middag, maar het gordijn voor het raam van Emily Bremers, vriendin van kroonprins Willem-Alexander, is nog steeds dicht. Dè paparazzi-fotograaf van Nederland, Joop van Tellingen, zit al vanaf tien uur 's ochtends op de invalidenparkeerplaats te wachten met collega Bob. En wachten doet hij al twee maanden lang, drie tot vier dagen per week, tot een uur of vijf 's middags. Genoeg tijd om keer op keer de schande te overdenken dat niet hij, maar collega Edwin Smulders de eerste foto van Emily maakte. Voor concurrent Weekend.

'Tot mijn zeer grote ongenoegen. Ik was echt heel boos, en ben dat nog steeds, maar vooral op mezelf. We hadden alle aanwijzingen, maar ik dacht: ach, het zal wel, de zoveelste vriendin. En toen ging Smulders ermee vandoor. Natuurlijk heb ik hem meteen gebeld, ''Gefeliciteerd jongen, te gek en leuk enzo'', maar in mezelf dacht ik: godverdomme, ik had z'n poot gebroken om te voorkomen dat-ie die foto maakte.'

En nu is er nog maar één foto de moeite waard, zegt de vijftigjarige Utrechtenaar Van Tellingen, tegenwoordig verbonden aan Story; die van Willem-Alexander en Emily samen. Willem-Alexander alleen, verkoopt niet, weet hij inmiddels uit de tijd dat hij nog voor Privé werkte en een 'waanzinnige, exclusieve' foto-reportage maakte van de prins op een survival-tocht in Noorwegen. 'We verkochten vijftig, zestigduizend exemplaren minder dan normaal. De les: geen Willem-Alexander meer op de cover.'

Enige weken geleden kwam Privé nog met een reeks exclusieve foto's van Emily, dromerig voor haar raam in het studentenhuis. 'Ze heeft gewoon geposeerd', zegt Van Tellingen. 'Ze kennen ons daar. Zelfs een blinde ziet nog dat we hier staan.'

Het is voor Van Tellingen echter een signaal dat de liefde tussen Willem-Alexander en Emily weleens een aflopende zaak zou kunnen zijn. 'Want eerst verstopte ze zichzelf helemaal, totaal, onvindbaar, en nu ging ze uitgebreid voor het raam zitten. Maar als ik zo zeker wist dat het niks meer was tussen die twee, stond ik hier niet.'

Er verschijnt een nieuw meisje in deuropening. 'Die heeft zich net nog opgekalefaterd boven', weet van Tellingen. Het meisje heeft te donker haar; weer geen Emily. 'Er zitten wat van die meiden in zo'n hok', verzucht Van Tellingen. 'Ik sta er iedere keer weer versteld van.' Het meisje lacht vriendelijk naar de grijze BMW. 'Ach ja, ze doen altijd leuk tegen ons. In het begin kregen we zelfs kopjes thee. Alleen Alex ziet ons niet zo zitten.'

En Van Tellingen zit al achter de toekomstige koning aan vanaf het moment dat hij geboren werd. 'Toen stond ik al te wachten voor het Academisch Ziekenhuis in Utrecht. Hartstikke jaloers op prins Claus, omdat die de eerste foto's kon nemen. Ik zag dat het rolletje werd weggebracht om te laten ontwikkelen. Terwijl ìk als eerste de foto had willen maken. En maar hopen dat er een mislukt exemplaar in de vuilnisbak van de foto-winkel was beland hè. Nee, natuurlijk.'

Mooie herinneringen bewaart hij aan de vakanties van het koninklijk huis. 'Twintig jaar met de familie op reis. Zo leer je ze wel kennen. Prins Bernhard, fantastische kerel. Kwam-ie de berg af: ''Worden het mooie foto's Joop?'' Zo niet, dan maakten we voor de dag daarop een afspraak. Ging-ie nog een keer de berg af. Juliana was moeilijker: die kreeg al een verzwiebeling als ze een telelens zag.' Maar moeilijk is geen probleem volgens Van Tellingen, dat maakt de jacht op de foto alleen maar spannender. Geluk is met de ijverigen, leerde hij al van Henk van der Meijden.

De fotograaf geniet tevens de twijfelachtige eer een keer klappen te hebben geïncasseerd van Willem-Alexander. Op het vliegveld van Zürich, waar Yolande, een vorige vriendin van de prins en 'ontdekking' van Van Tellingen, werd opgehaald door Willem-Alexander om samen met de koninklijke familie op wintersport te gaan.

'Hij vloog me aan: ''Je verziekt mijn hele leven'' Toen heb ik effe met hem gepraat: ''Alex, rustig. Wij zijn nieuwsgierig naar wie de nieuwe koningin kan gaan worden. Als jij nou wat met dat meisje over een bruggetje wandelt, maken wij foto's en ben je van alles af.'' Maar dat mocht niet volgens het protocol, zei hij. Dat stond gelijk aan een officiële verlovingsaankondiging.'

De fotograaf heeft zo zijn eigen opvatting over de reden waarom het uitraakte tussen Yolande en de prins. 'Beatrix was al die publiciteit zat. Die heeft gewoon gezegd: ''God Alex, mot dat nou allemaal zo, het heb nou wel lang genoeg geduurd. Stop ermee en ga 'es met een zwikje meiden uit om de aandacht af te leiden.'' Niet lang daarna kwamen we hem tegen met een ploegje meiden bij een popconcert. Daar heeft moe aan gewerkt.'

Het gordijn voor de kamer van Emily is nog steeds dicht. 'Er gebeurt hier zes keer helemaal niks', verzucht van Tellingen. Echt saai hiero. Net gevangenisstraf.'

Terwijl hij eigenlijk niet verwacht dat de prins zich voor zijn 32-ste verlooft. 'Alex is een gezonde jongen van 27. Hij is dan wel prins, maar ook een mens. Hij kijkt naar de leuke meiden, denkt: da's een lekker wijf, daar wil ik ook weleens een avondje mee op stap. En voor hem is dat natuurlijk gemakkelijker dan voor mij hè.'

En diep in zijn hart is Van Tellingen ook doodsbenauwd dat Emily de ware zou blijken te zijn, terwijl hij niet de eerste foto van haar heeft gemaakt. 'Het zal toch niet waar wezen dat hij zich met Emily gaat verloven, dan word ik absoluut gek. Ik laat het nóóit meer versloffen.'

Want de foto, de kroon op zijn levenswerk, is de officiële verlovingsfoto van de prins en zijn vriendin. Zoals John de Rooy indertijd de foto maakte van Beatrix en Claus, wandelend in de paleistuin van Drakesteyn. 'John de Rooy is allang dood, maar wij praten nu nog over hem. In plaats dat ik de geschiedenisboeken in ga als de man die een klap voor zijn bek kreeg van de prins, wil ik de man worden die dè verlovingsfoto maakte van de Koning der Nederlanden. Dat als ik dood ben, de mensen tegen mijn zoon zeggen: ''Die foto is toch nog gemaakt door jouw vader''?'

Eigenlijk zou Van Tellingen willen dat hij financieel onafhankelijk was. 'Multimiljonair, zodat ik de hele dag hier voor het huis kon zitten zonder me druk te maken over geld. Want daar gaat het me niet om, het draait om de primeur, de kick om ze als eerste als stel op de foto te hebben. Zodat ze zeggen: Van Tellingen heeft het weer. Dan is er niemand beter, groter, mooier dan jij. Dan ben je de beste fotograaf van heel Nederland.'

Als hij de foto maakt van Willem-Alexander en Emily, is deze voor Story, waarmee Van Tellingen een contract heeft. Volgens hem levert de foto tussen de vijftig- en honderdduizend gulden op. Schiet hij echter de 'officiële' verlovingsfoto, dan is deze tussen de 250 duizend gulden en een half miljoen waard.

'En mij gaat niks te ver. Mocht die jeep van Willem-Alexander hier nu staan, en ik zou weten dat er foto's van hem en Emily inlagen, dan sloeg ik zonder pardon de ruiten in. Interesseert me niks. Willem-Alexander is een publiek figuur. Anders had hij zich moeten terugtrekken: ''Zeg Constantijn, word jij het maar lekker''.'

Emily heeft zich nog steeds niet gemeld. Van Tellingen stopt ermee. 'Vandaag was een dag voor niks. En er komen nog ik weet niet hoeveel dagen voor niks. Maar de adrenaline die je voelt als je uiteindelijk de foto maakt. . . En dan kom je thuis, ontwikkelt 'm, en kun je niet wachten totdat je die foto in handen hebt: te gek! Dan ga je naar de redactie, en iedereen zegt: Joop, te gek! En dan komt het blad uit, en beginnen de mensen erover te praten: te gek! Keer op keer krijg je die kick: te gek'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.