Commentaar

'Het CDA, een radeloze partij'

Vertwijfelde pogingen het onverenigbare te verenigen, tekenen de deplorabele staat van het CDA.

© ANP. CDA' er Elco Brinkman (L) in gesprek met minister Gerd Leers (R, Asiel en Immigratie) tijdens het CDA-najaarscongres in de Utrechtse Jaarbeurs.

Het CDA-congres bracht zaterdag geen verlichting in de calvarie die de partij dezer dagen beklimt. De dreigende uitzetting van de Angolese jongen Mauro Manuel ging gepaard met veel geworstel en gedemonstreerde barmhartigheid. Daar schoot Mauro zelf niet veel me op.

Een 'Mauro-resolutie' werd met 85 procent van de stemmen aangenomen en subiet in twee richtingen uitgelegd. Boosdoener-uitzetter minister Leers beschouwde de stemming als een steun in de rug voor zijn asielbeleid. De twee fractiedissidenten Ferrier en Koppejan zagen er bevestiging in dat Mauro mag blijven. De verwarring was symptomatisch voor zowel de wanhopige pogingen eenheid uit te stralen als de daaronder voortwoekerende malaise.

Het CDA heeft altijd het onverzoenbare willen verzoenen. Ditmaal wilde men het hart laten spreken én de regels toepassen. Precies als het Nederlandse volk, dat in ruime meerderheid een streng asielbeleid wil combineren met mededogen als de slachtoffers een gezicht krijgen of aardig blijken te kunnen voetballen.

Geen wonder dat de naam van de geniale politieke knutselaar Lubbers opdook in verband met de weinig fraaie suggestie Mauro met een studie-visum in Nederland te kunnen houden. Maar ook al zou dit particuliere drama dinsdag bij de stemmingen in de Kamer worden opgelost, het grote drama is dat van het CDA.

Een jaar nadat de partij besloot tot een politieke salto zonder vangnet in de vorm van een gedoogconstructie met Geert Wilders, verkeert ze nog altijd in een peilloze depressie. Voor- en tegenstanders blijken geen stap tot elkaar gekomen. Er is geen partijleider omdat de onenigheid geen keuze toelaat.

Om dezelfde reden is er geen strategie. De mastodonten roeren zich nog steeds en in de kiezersgunst verkeert de partij volgens Maurice de Hond op een diepterecord van elf zetels. Goede raad is duur, maar wat waarschijnlijk níet helpt is de declamatie van eendracht die zaterdag hier en daar vergezeld leek te gaan van verholen dreigementen aan het adres van dissidente fractieleden.

Martin Sommer is politiek redacteur van de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.