'Het besef dat verandering nergens voor nodig is stelt mijn conservatie aard gerust'

Column Esther Gerritsen

Esther Gerritsen.

Het gevaar komt van onverwachte kanten. In Groot-Brittannië dreigt de fietshelm. Ja, die is gevaarlijk. Niet dat er iets mis is met die helm zelf, maar door hem verplicht te stellen, zouden er weleens minder mensen kunnen gaan fietsen wat slecht is voor de volksgezondheid en wat indirect de oorzaak kan zijn van meer doden dan het niet dragen van een helm op een fiets. Het zal ook 's niet, goeie bedoelingen die verkeerd uitpakken. Het is net als wanneer ik met mijn fiets stop voor het zebrapad en een voetganger voor laat gaan, die vervolgens wordt aangereden door de fietser die mij inhaalt. Ja, het is levensgevaarlijk voor voetgangers als fietsers voor ze gaan stoppen. Zolang we allemaal doorrijden weten ze tenminste waar ze aan toe zijn.

Een vriendin van me kocht een nieuwe oven, een die absoluut niet warm werd van buiten, heel fijn met haar kleine kinderen. Ze liet hem trots zien aan haar doorgaans overbezorgde vader.

Die zei: 'Levensgevaarlijk, nu denkt het kind dat je alle ovens aan kunt raken.' Mijn hemel, wat gaat er veel mis als je de wereld veiliger probeert te maken.

Misschien is dat het probleem met vooruitgang, we zitten in de overgangsfase naar een betere, veiligere wereld, zodat je nooit weet waar je aan toe bent. Alsof je in die mop verzeild bent geraakt over die conservatieve Engelsen. Ze willen daar heus wel meegaan met de rest van de wereld en ook het rechts rijden gaan invoeren, maar dan wel geleidelijk graag. Daarom zijn ze eerst met alleen de vrachtwagens begonnen.

Goed, de overgangsfase naar een betere wereld ving natuurlijk aan in het begin der tijden en zal vermoedelijk nooit een volgende fase bereiken. Dus we modderen maar wat aan met onze verbeteringen. Zo zijn op sommige kruispunten in mijn stad de verkeerslichten weer weggehaald want dat verbetert de doorstroming en mensen letten nog beter op ook. Vooruitgang waarop wordt teruggekomen om vooruit te kunnen gaan.

Ik zie mijzelf nog staan met mijn nieuwe dure verrekijker op een heuveltop in Frankrijk. Die herten moesten daar ergens zijn, vast bij de bosrand. Gemakkelijk waren ze natuurlijk niet te zien, maar met mijn nieuwe verrekijker zou ik ze ontdekken. Ik dacht beweging te bespeuren. Mijn reisgenoot tikte op mijn schouder, die wilde natuurlijk ook even kijken. Even wachten, nu niet. Hij tikte nog eens.

'Achter je', zei hij. Ik draaide me om en een paar meter van me vandaan stonden de herten rustig te grazen. Niet dat ik wil zeggen dat je met een verrekijker minder herten ziet. Alhoewel?

Ik verzamel graag ervaringen die me leren dat moeite vergeefs kan zijn. Dat verandering nergens voor nodig is. Dat stelt mijn conservatieve aard gerust.

Alleen de elektrische tandenborstel, die koester ik. Ook mijn 8-jarige dochter poetst elektrisch. Ik vroeg de tandarts of dat goed was voor een kind. Nee, hij prefereerde de gewone. Waarom? Omdat wanneer het poetsen dan niet goed lukt, je altijd nog de elektrische tandenborstel achter de hand hebt, en nu heb je niets meer. Daar heb ik lang over nagedacht. De elektrische tandenborstel is dus een goede uitvinding, maar het is beter als we hem niet gebruiken.

Meer over