Column

'Geschoren schoonzonen met klapbanden; wie interesseert het nog?'

'Wie kan het nog wat schelen hoeveel snotterige draden Laurens ten Dam aan zijn Vikingbaard heeft hangen?' schrijft Martijn Simons.

Laurens ten Dam. Beeld anp

Fietsen, wielrennen, wat is het toch allemaal relatief, de laatste dagen. De Tour de France is bijna op zijn einde, zondag rijden de renners weer hun traditionele rondjes over de Champs-Élysées, er staan twee fijne Hollandse knapen in de top van het klassement, we hebben zelfs na negen jaar eindelijk weer eens een etappe gewonnen, op de kasseien nog wel, maar eerlijk waar, wat doet het er nog toe?

Wie schakelt er nog in voor de avondetappe, waar de his royal zelfvoldaanheid avond aan avond het hoogste woord voert, telkens vanaf een idiote locatie, de ene nog gezochter dan de andere, wie interesseert het nog dat Contador met een scheenbeenbreuk naar huis is, en Froome ook vroegtijdig wegviel, dat Richie Porte door het ijs is gezakt en dat er een Chinees meerijdt die laatste staat, lid is van een Nederlands team en over wie boze tongen beweren dat hij alleen maar rijdt omdat hij uit China komt, een groeimarkt voor het internationale wielrennen.

Wie heeft het nog over de Duitse hegemonie in de eerste week, over hoe klassementsleider Nibali het voor een keer goed vond dat een Fransman op Quatorze Juillet de gele trui droeg, om de trui de volgende dag weer terug te pakken om hem, dat mogen we inmiddels wel zeggen, niet meer af te staan, en spoedig tot het selecte gezelschap wielrenners te horen dat zowel de Vuelta en de Giro als de Tour de France heeft gewonnen?

Wie kan het nog schelen dat we de laatste dagen op prachtige etappes worden getrakteerd, met telkens (aldus Dijkstra en Ducrot) een wedstrijd in een wedstrijd in een wedstrijd, 'drie wedstrijden voor de prijs van één!', en dat er dag na dag spectaculair geklommen wordt, met verrassingen zoals de Tsjech König en de Pool Majka, bij wie het gifgroene tricot van Tinkoff-Saxo zoveel speelser en frivoler staat dan bij zijn kopman Contador?

Wie kan dat nog schelen?

Hoeveel snotterige witte draden Laurens ten Dam ook aan zijn Vikingbaard heeft hangen, hoeveel dappere ontsnappers er ook op dertig meter van de finishlijn worden ingerekend door een woest, ontketend peloton met openhangende bekken en glinsterende tanden, hoeveel sprints er ook aangetrokken worden door geoliede treintjes, hoeveel goed geschoren schoonzonen er dit jaar ook klapbanden krijgen, over het asfalt schaven, sleutelbenen breken, een schapenschuur binnenrijden of in een ravijn storten, of een van die andere prachtige, pijnlijke en memorabele momenten beleven die wielrennen zo'n bijzondere en nooit vervelende sport maken - het is ineens van geen enkel belang meer.

Martijn Simons is schrijver en columnist van Volkskrant.nl.
@martijnsimons

Nibali. Beeld afp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.