'Geen plant heeft ooit mijn zorg overleefd'

Stinknatuur

Het is raar dat mensen planten in huis halen (of dat ze meubels in de tuin zetten, maar dat terzijde). Tenslotte is het huis bedoeld om je af te schermen van de vieze natte modderige stinknatuur. Binnen moet het droog en schoon zijn, toch? Ik schaam me dan ook niet dat geen plant ooit mijn zorg heeft overleefd. Water gaf ik ze te weinig of te veel, tot ze doodgingen. Er zijn mensen die praten tegen planten, maar nog nooit heeft een plant wat teruggezegd, dus hoe weet je in godsnaam wat hij nodig heeft?

Waarom ik ze überhaupt had: opgegroeid als ik was in een huis met honden, katten, konijnen, kanaries, parkieten, woestijnratjes, tropische vissen en planten voor de ramen, ging ik er lang vanuit dat men een gezellig huis hoorde te delen met moeder natuur. Dus in mijn pogingen een Gelukkige Huisman te worden (de letters van mijn naam kun je omhusselen tot Lot van Huysman - probeer maar) haalde ik steevast planten in huis die dus nooit een lang leven beschoren waren, net zomin als de relaties die ik om de planten heen onderhield. Pas toen ik een vrouw vond die ook geen planten moest, wist ik dat ik de ware had gevonden.

Dus toen ik het tropisch aquarium van mijn moeder kon krijgen zei ik geen nee, want gratis is altijd goed als je student bent. En het leek me een nuttig opstapje naar konijnen en honden en dergelijken - je moet ergens beginnen. Het was even wennen aan het constante gebrom van de pomp en het geborrel van het luchtsysteem, maar dan had je ook niks. Ja, zorgen ja. Ze werden altijd ziek. Als er eentje plots boven kwam drijven had ik mazzel, want dan had ik niet hoeven toekijken hoe hij langzaam werd weggevroten door een of andere bizarre onderwaterschimmel of hoe hij langzaam oploste tot een soort slijm.

Stinkende vissen

Het waren nare beesten. Als ze niet ziek waren, namen ze happen uit elkaar, tot ze met geamputeerde vinnen en staarten rondjes zwommen. En ze stonken. Jazeker, vissen stinken. Ik had een luxe pomp met een professioneel filtersysteem, maar als ik mijn neus boven het aquarium hing, rook ik het muffe rottingsluchtje dat eigen is aan tropische hydrofauna. Ik ruik het ook bij het aquarium van Artis, dus het lag niet aan mij.

En als er dan weer eentje een aanval van vliegende vinrot kreeg, moest ik het water verversen, andere planten erin, antibiotica, probiotica, noem maar op. Allemaal voor een stel ondankbare zwemmende slijmzwammen.

Van alle beesten die we vroeger thuis hadden was de hond mij het dierbaarst, hoewel ze piste in de gang, kakte voor de deur, lintworm had en hitsig kussentjes opreed als ze loops was - ik wil niet vies doen, het was gewoon zo. De reden dat ik van haar hield, was dat ze ongegeneerd hysterisch blij was als ze me zag als ik uit school kwam, alsof ze me twintig jaar niet had gezien. Dan stak ze haar neus diep in mijn kruis en liet ze van blijdschap haar plas lopen. Dat doet mijn vrouw dan weer niet, maar die heeft andere kwaliteiten.

Menselijke krabpaal

Toen ik overigens met haar ging samenwonen, namen we een kat, een aanhankelijk monster, dat zich onderscheidde door zijn nagels in mijn dure kleren te zetten als ik hem op schoot had - hoe hoger mijn kasjmiergehalte, hoe meer ik voor hem een menselijke krabpaal was - en door overal te pissen, pissen en nog eens pissen: in de gang, in de slaapkamer, in de wasmand en vooral in tassen - mijn gitaar stinkt nog steeds naar die ene keer dat hij mijn gitaarkoffer onder handen heeft genomen.

Nu de kat is verbannen naar een liever en geduldiger baasje, heb ik nog één huisdier: een muis. Hij heet Piet (maar dat weet hij niet) en hij scharrelt discreet rond op het aanrecht. Zijn geurloze ontlasting doet hij waar ik het niet zie en hij ruimt keurig de pizzakruimels en rijstkorrels op die mijn kinderen morsen.

Die kinderen zijn trouwens ook erg. Maar dat is een ander verhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.