'Geen gefunk of computergedoe'

Na tien jaar akoestisch spelen vond de saxofonist Yuri Honing het weer tijd worden voor een elektrische band. 'Doodeng', vindt hij het vormen van een nieuwe groep eigenlijk....

Een prachtig meerjarenplan lag er, met begrotingen en al. Vijf cd's zou Yuri Honing maken voor de Nederlandse platenmaatschappij Challenge. Het eerste project: opnamen in New York met vier van de beste Amerikaanse jazzmusici van dit moment: John Scofield, Don Elias, Gene Jackson en Scott Colley. Een droom, die een week voor Honing zou vertrekken in duigen viel. Challenge trok zich terug. Het is exemplarisch voor de deplorabele staat waarin de wereldwijde platenbusiness zich bevindt. 'Ik heb toen een heel rare dag gehad.'

Met zijn Arabisch-Nederlandse groep Ori Express verliep het daarna ook niet bepaald soepel. Concerten in Amerika zijn herhaaldelijk uitgesteld omdat de groep werd beschouwd als 'veiligheidsrisico'. Een Egyptische tournee van enkele weken terug werd een fiasco. De twee Irakese bandleden kregen geen visum en de zangeres liet een uur voor Honing op het vliegtuig stapte weten dat ze toch maar niet meeging. 'Divagedrag. Dus Ori Express bestaat niet meer. We zijn nog wel gegaan met de rest van de band. Dat was niet zo leuk. Ca is een grote asbak. De contrabas van Tony Overwater had de vlucht vanuit Kaapstad niet volledig overleefd en moest geplakt worden. Toen Tony daar na een dag zoeken materiaal voor op de kop had getikt, raakte zijn bas in het hotel klem tussen de roltrap en het plafond. Volledig in duigen. Hij heeft ter plekke een basgitaar moeten kopen.'

Een prima instrument overigens, dat goed van pas komt in Honings nieuwe groep. Na tien jaar louter akoestisch te hebben gespeeld vond de saxofonist het weer tijd voor een elektrische band. De eerste aanzet kwam toen Honing de Berlijner Frank M hoorde spelen. 'Een geweldige gitarist met een breed bereik. Op een eerste repetitie met hem bleek al hoe ontzettend snel en scherp hij is. Het klikte meteen. De percussionist die ik ook nog had gevraagd, kwam er niet meer tussen. Die heb ik moeten laten gaan.'

Het Yuri Honing Quartet wordt verder gevormd door bassist Tony Overwater en drummer Joost Lijbaart, ook al leden van het ter ziele gegane Ori Express en van Honings vaste trio, dat al vijftien jaar over de hele wereld reist en onlangs nog een dampende live plaat u i t b r a ch t .

Is de nieuwe band niet eigenlijk gewoon het Yuri Honing Trio plus gast? 'Totaal niet. Het idee was een elektrische band te beginnen die net zo flexibel is als een akoestische. Meestal kom je met die groepen in een spoor terecht. Dan wordt het of funken, of gedoe met computers en beats. Daar had ik allebei geen zin in.

'Toen ik het plan maakte, heb ik heel lang zitten dubben over welke basgitarist ik zou vragen. Het moest iemand zijn die niet te erg in het plukkerige popidioom speelde, maar juist een beetje sloppy. Maar hij moest wel zijn instrument goed beheersen. Uiteindelijk is Tony gaan studeren op basgitaar en bleek hij het gewoon te kunnen. Maar de specifieke taal die we met het trio hebben ontwikkeld gebruiken we in deze band helemaal niet. Iedereen speelt met een totaal andere opvatting.

'Het trio is heel saxofonistisch. Echt ambachtelijk. Ik gebruik er alle hoeken van de tenorsax. Met het kwartet wil ik helemaal niet meer klinken als een saxofonist. Juist zoeken naar gaten in het groepsgeluid en daar dan in gaan zitten. Ik krijg een ontzettende kick van een lange vorm die op een geven moment gaat klinken als een ondefinieerbaar geluid - en toch goed. Ook speel ik in deze band sinds lange tijd weer sopraansax.'

Doodeng vindt Honing het eigenlijk, om een nieuwe band op te zetten. 'Vier van de vijf keer gaat het mis. Dan wordt het een project en is het na een paar concerten afgelopen. Toedeloe. Dat wil ik niet. Daardoor speel ik ook weinig in Nederland. Er zijn te weinig podia - ik kan hier zo'n zes keer spelen per jaar - en er wordt van je verwacht dat je elk seizoen met iets nieuws te komen. Je kunt hier nooit iets opbouwen. Terwijl ik dat best zou willen. Het Midden-Oosten, daar hoef ik voorlopig even niet naartoe. Laatst speelden we in Teheran en had de regering net de dag ervoor jazzmuziek verboden. Toen waren we dus Dutch Folklore.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.