'Gaan we nog zoenen? vroeg hij'

Lust & liefde

Met deze hartenbreker kon ze zich beter niet inlaten, dacht Sandra (49). Maar natuurlijk liep het anders.

'Hij was zo'n man die op een goed moment besloten had dat het leven er zonder verkering beter uitzag dan met, maar daarin geen belemmering zag om uitbundig contact te leggen met allerlei vrouwen en zo een spoor van gebroken harten achter te laten. Het soort man dat bij het zien van het verdriet van die vrouwen luchthartig zijn schouders ophaalde en zei: ik heb je toch verteld dat ik me niet wilde binden. Hij negeerde dan voor het gemak die typische eigenschap van veel vrouwen om te denken dat zij iedere halsstarrige man kunnen temmen. 'Laat mij maar, bij mij durft hij zich wel te binden.' Zelf leerde ik hem kennen op een datingsite en hoewel ik hem, afgaand op zijn foto, bijzonder aantrekkelijk vond, waakte ik ervoor mij aan te sluiten bij die schare vrouwen en mijn hart te verliezen. Hoe juist die keuze was, bleek toen ik na een tijdje chatten een berichtje kreeg van een radeloze vrouw die met hem uit was geweest en daarna niks meer van hem had gehoord. Ze had op Facebook gezien dat ik hem kende en wilde weten of ik wist waar hij was gebleven. Zo'n type was hij dus, dacht ik, en ik prees mezelf gelukkig met mijn gereserveerdheid. Ik vroeg haar nog wel of hij in het echt net zo leuk was als op de foto en toen zij dat bevestigde, begreep ik des te beter dat ik uit zijn buurt moest blijven.

Nu was alles leuk, maar het moest niet niet te dichtbij komen. Soms appte hij me meerdere keren per dag, dan weer een maand of drie weken niet en dat kon me niet schelen want hij was niet van mij. Hij was een vaag contact die zomaar kon opduiken en aan wie ik veel plezier beleefde. Het gebeurde dat ik hem op een zondagmiddag op de bank in mijn pyjama een berichtje stuurde en pas veel later een reactie kreeg als ik dat allang weer was vergeten. Onze berichten gingen eigenlijk over niks, en als ze toch intiem werden, betroffen ze meestal de verhouding die wij hadden tot derden. Zo bleef het veilig. Vorig jaar september bijvoorbeeld, toen ik verliefd dacht te zijn op iemand, zei hij dat hij zich zijn laatste verliefdheid niet kon heugen. Dat via omwegen over je gevoelsleven praten, beviel ook mij. Een luisterend mannenoor is anders dan een vrouwenoor. Hij was een mooie aanvulling op mijn kennissenkring.

Maar het appen hield aan. En na meer dan vijf jaar begon hij steeds vaker toespelingen te maken op een ontmoeting. We maakten een afspraak, maar die zegde ik af. Ik was bang dat ik zou tegenvallen. Want hoewel ik mezelf had wijsgemaakt dat ik me voldoende had gepantserd tegen de liefde, het tegendeel was natuurlijk waar. Ik zat allang vast in het web van onze berichtjes. Hij maakte daarin soms grapjes waar ik hardop om moest lachen en iedereen weet dat grapjes en alledaagse mededelingen intiemer kunnen zijn dan seks, al durfde ik dat toen niet toe te geven. Ik vreesde dat als we elkaar zouden zien, we misschien met elkaar naar bed zouden gaan en dit het einde kon zijn van de jarenlange opgebouwde magie en dat wilde ik niet. Toch won uiteindelijk de nieuwsgierigheid. We maakten een tweede afspraak die wel doorging en dronken twee biertjes samen. Het begon een beetje saai. Niet saai saai, maar gematigd saai wat eigenlijk nog erger is. Waar ik bang voor was, klopte. Het 'pingpongen' per app wat wij deden, scherpe zinnen sturen waarover je hebt kunnen nadenken, lukte niet toen we ineens tegenover elkaar zaten en er zoveel meer een rol speelde dan woorden. Ik vroeg me ineens af wat hij dacht, hoe ik eruit zag in mijn doorschijnende bloes en mijn zwarte topje, enzovoort. Zo ad rem als zijn berichtjes waren, zo nerveus en serieus was hij nu hij voor me zat. Om een uur of half 11 dacht ik, ik ga eens op huis aan. We liepen naar buiten en een beetje verlegen en totaal niet in de geest van de avond zei hij: 'Denk je dat we nog gaan zoenen?' En ik zei prompt: 'Ja, maar niet hier.' En toen als door een vingerknip was de bravoure van ons pingpongen er weer. En meer dan dat. Onmiddellijk waren er vertrouwdheid en intimiteit. We kusten op weg naar mijn auto en hij vroeg me mee naar zijn hotel. En ik dacht alleen maar, waarom niet? Vanaf dat moment veranderde alles. Alles stroomde. We waren niet langer nerveus. 'Ik was zo bang dat het zou stoppen bij die ene avond, ik moest iets doen', zei hij later.

Nu, na acht maanden verkering blijkt niet hij, maar ik degene die het meest huiverig is voor een nieuwe liefdesband. Toen ik die ochtend na die eerste avond wakker werd, bedolf hij me onder complimentjes en attenties. Even later, op weg naar mijn auto, had ik nog voor ik de sleutel in het contact stopte al een appje te pakken. Wij lijken op elkaar, zei hij laatst. Vermoedelijk is het makkelijker voor hem met een vrouw te zijn die ook op haar hoede is dan met iemand die zich zonder voorbehoud overgeeft. Samen maken we de puzzel in de krant, en ik lach zo hard om al zijn grapjes dat ik soms denk: hou eens op, geit, met dat domme gegrinnik. Ik houd van je, zei hij ook. En ik dacht, hoe kan hij dat nu al zeggen?, maar tegelijk was ik zó blij. Nog steeds ben ik verbaasd dat die aantrekkelijke ladykiller ineens zo huiselijk, attent en lief is. De man die zo buiten mijn bereik was dat ik niet eens een poging deed hem te verleiden, is zonder voorbehoud in zijn liefde voor mij.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Sandra gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over