Column

'Eigenlijk is het zonde, bloemen voor een dode'

Column Sylvia Witteman

In de kleine bloemenwinkel stond ik 21 rode rozen te bestellen voor iemand die met grote tegenzin 50 was geworden. 21, had ik besloten, was een leeftijd die iedereen wel wilde hebben, want op je 21ste ben je oud genoeg om te doen wat je wilt en jong genoeg om daar zin in te hebben.

Beeld anp

'Eenentwintig rode rozen', herhaalde de bloemenman vreugdeloos, terwijl hij ze rangschikte tot een boeket; zijn gezicht sereen, met een zweempje afkeer, alsof hij een nogal groezelig lijk aan het afleggen was. Hij deed er van die verkeerde varens bij. Dat doen bloemenmannen wel vaker en daar durf ik niks van te zeggen. Varens zijn net niet lelijk genoeg om in te grijpen. Ik trek de grens bij gipskruid. Gipskruid is werkelijk dóódeng.

Er kwam iemand binnen die ik graag zou omschrijven als een 'oud vrouwtje' als ik daar niet telkens boze brieven over kreeg van andere oude vrouwtjes. Dit was er écht een. Klein, verdroogd tot een soort klipgeitachtige pezigheid, liep ze met waterige, maar vrolijke blauwe oogjes kwiek tegen de 90, op van die ouderwetse wandelverenigingschoenen, nog helemaal zonder stok.

'Heeft u witte lelies?', wilde ze weten. Ja, die had de bloemenman. ' Mooi', zei ze opgetogen. 'want ik moet morgen naar een begrafenis. Een dierbare vriendin, dus het mag wel wat kosten. Laten we zeggen, een euro of 50. En alles wit, daar hield ze van. Niet alleen lelies hoor, ook wat roosjes. Misschien een takje forsythia. Maar géén anjers.' Bij dat laatste lachte ze verontschuldigend in mijn richting. ' Ik houd ook niet van anjers', sprak ik bemoedigend. 'Gecondoleerd trouwens.'

'Ja, dank u wel', zei ze, weer zo vriendelijk lachend. 'Je raakt eraan gewend hè. Ze sterven bij bosjes, op mijn leeftijd. Donderdag moet ik óók weer naar een begrafenis. Maar dat is niet echt een goede vriendin. Meer een kennis. Dan vind ik 50 euro te veel. 25 is genoeg. Nu zult u wel denken: wat vrekkig van dat oude wijf, maar ja, ik blíjf aan de gang...'

'25 euro lijkt me royaal, voor een kennis', zei ik. Ze knikte dankbaar en hernam: 'Ik heb ook wel eens 100 uitgegeven aan een boeket. Toen mijn man doodging. Guldens waren dat toen nog. Ook alweer bijna twintig jaar geleden... zijn hart, hè.' En tegen de bloemenman: 'Dus, een wit boeket, van 50 euro. Géén anjertjes. Ik kom het morgen tegen tienen halen. En dan wil ik nu graag een bosje van die gele tulpen meenemen. Gewoon voor mezelf. Eigenlijk is het zonde, bloemen voor een dode. Ik kan er tenminste nog van genieten. Het leven gaat door, hè?'

'Ja...', zuchtte de bloemenman.

Van hém hoefde het niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.