'Een kerel in een supermarkt is als een vos in een kippenhok'

De Man ging naar de supermarkt voor mayonaise. Kwam thuis met twee volle boodschappentassen. En jawel, de mayonaise was hij vergeten.

Foto Robin de Puy

Kwart voor zeven, ik stond voor het raam. Waar bleef hij nou?

Tien minuten later hoorde ik de voordeur. Gestommel op de trap, geritsel van tassen. Ik liep naar het fornuis, keek in de pan en constateerde dat de aardappeltjes perfect waren, klein en knapperig, over een minuut zaten wij aan tafel. Maar toen de Man binnenkwam, zijn jas over een stoel had gegooid en alle boodschappen op het aanrecht had uitgestald keek ik hem vragend aan.

'Waar is de mayonaise?'

Tuurlijk. Twee volle tassen had hij gekocht, twee volle tassen tot en met kattenkorrels aan toe, maar de mayo, de reden waarom hij überhaupt naar de supermarkt was gegaan, zat er niet bij. Even dacht ik erover te gaan zitten zuchten, maar dat station was ik na dik een jaar samenwonen wel gepasseerd. Bovendien had hij dus kattenkorrels gehaald, ongevraagd, en hij zou niet schromen die bij een aanval in stelling te brengen.

Maar gek was het wel.

Zet een kerel in een supermarkt en ze zijn als een vos in een kippenhok, ze gaan op alles af en laten zich leiden door primaire driften, een fel kleurtje kan al genoeg zijn, waardoor ze binnen één minuut zijn vergeten waarvoor ze kwamen en dus altijd met veel meer thuiskomen dan ze nodig hebben, behalve dat ene ding waar jij nou juist op zit te wachten.

Het moest iets met focus te maken hebben.

Het begint er al mee dat mannen vooral afgaan op dingen die ze zelf lekker vinden: frisdrank, worst en ribbelchips. Vervolgens pakken ze datgene waar ze toevallig tegenaan lopen, zonder plan en zonder samenhang, want aan lijstjes doen ze niet, die zijn niet nodig. Eenmaal aan de wandel hangen ze graag rond bij de tijdschriften, en staat er een Japanner wat te rollen gaan ze daar ook rustig bij staan kijken, zo ook bij demonstratrices met plastic kuipjes erwtensoep of stukjes boterkoek, want de meeste mannen zijn toonbanketers, die van mij ook. Kan niet schelen wat ze in winkels op schoteltjes leggen, hij eet het, 'het is gratis'. Er zijn er die dan ook nog koffie nemen uit de automaat en aan de leestafel gaan zitten bladeren in de Allerhande, maar daar heb ik die van mij nog nooit op weten te betrappen, godzijdank.

Wel valt hij voortdurend voor aanbiedingen die we niet nodig hebben, want waarom één pak frambozendrinkyoghurt kopen als er drie in de aanbieding zijn? Nou, misschien omdat je alle drie pakken drinkyoghurt twee weken later weer weg kunt flikkeren of zelf tegen heug en meug mag wegwerken. En dat terwijl hij niet eens zijn bonuskaart bij zich had om het voordeel mee te verzilveren, want die lag nog in de la waarin ook de tassen liggen en die nemen ze ook nooit mee. Over tassen gesproken: deugdelijk inpakken is er ook niet bij, de volgorde is verkeerd, want ze stoppen zachte witte bolletjes rustig onderaan in de tas, hup, blik bruine bonen d'r bovenop, maakt niet uit.

Zo ook nu, zag ik aan de gebutste tomaten die tussen alle andere aankopen op het aanrecht lagen, want zoals alle mannen die boodschappen doen, voelt de Man zich onbewust de jager en vindt hij het belangrijk dat ik zie wat hij heeft gekocht als hij thuiskomt, als een kat die z'n gevangen mol aan zijn baasje laat zien: kijk eens, de proviand die ik heb binnengesleept? Gewoon meespelen was het beste, wist ik inmiddels uit ervaring. Gelukkig bood de buurvrouw soelaas inzake de mayo en konden we zonder verder oponthoud aan tafel, want een zeurende vrouw, dat is pas écht erg.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over