'Een jurk kan je zomaar van sloof in nachtvlinder veranderen'

Cécile Narinx, hoofdredacteur van de nieuwe Nederlandse editie van Harper's Bazaar over de ontroerende houding van Boticelli's Venus, het geluk van een goedgemaakte jurk, het sobere taalgebruik van Willem Frederik Hermans en wat haar verder inspireert.

Foto Els Zweerink

Cécile Narinx (44) houdt kantoor op de zolder van uitgeverij Hearst in Amsterdam. Twintig jaar geleden zat ze aan precies hetzelfde bureau. Toen als beginnend redacteur van Santé, nu als hoofdredacteur van de Nederlandse Harper's Bazaar. Die moet onder haar leiding een stevige plaats gaan veroveren naast de Nederlandse Vogue, die twee jaar geleden werd gelanceerd. Het verschil? Bazaar is klassieker, behoudender en meer sophisticated. De 292 pagina's van het eerste nummer, zegt Narinx, zijn geworden zoals ze wilde. En meer dan dat. Er staan vijf zelf geschoten modereportages in, een interview met acteur Marwin Kenzari, tekeningen van creatief directeur Piet Paris en maar liefst 72advertentiepagina's.

Die laatste zijn belangrijk, ze zorgen voor de inkomsten en verlenen status aan het blad. Narinx, die ook wekelijks de stijl van Nederlandse sterren beoordeelt in snedige stukjes in het Volkskrant Magazine, was de afgelopen tien jaar hoofdredacteur van Elle. Ze heeft dus volop ervaring met de belangen die spelen bij tijdschriftenuitgeverijen en ze is ervan overtuigd dat er ruimte is voor nóg een blad; uitgeverij Hearst rekent op een oplage van 50 duizend exemplaren.

Cécile Narinx (44) houdt kantoor op de zolder van uitgeverij Hearst in Amsterdam. Twintig jaar geleden zat ze aan precies hetzelfde bureau. Toen als beginnend redacteur van Santé, nu als hoofdredacteur van de Nederlandse Harper's Bazaar. Die moet onder haar leiding een stevige plaats gaan veroveren naast de Nederlandse Vogue, die twee jaar geleden werd gelanceerd. Het verschil? Bazaar is klassieker, behoudender en meer sophisticated. De 292 pagina's van het eerste nummer, zegt Narinx, zijn geworden zoals ze wilde. En meer dan dat. Er staan vijf zelf geschoten modereportages in, een interview met acteur Marwin Kenzari, tekeningen van creatief directeur Piet Paris en maar liefst 72advertentiepagina's.

Die laatste zijn belangrijk, ze zorgen voor de inkomsten en verlenen status aan het blad. Narinx, die ook wekelijks de stijl van Nederlandse sterren beoordeelt in snedige stukjes in het Volkskrant Magazine, was de afgelopen tien jaar hoofdredacteur van Elle. Ze heeft dus volop ervaring met de belangen die spelen bij tijdschriftenuitgeverijen en ze is ervan overtuigd dat er ruimte is voor nóg een blad; uitgeverij Hearst rekent op een oplage van 50 duizend exemplaren.

CV

15 juni 1970 geboren in Maastricht
1989 Universiteit van Utrecht, algemene letteren
1990-’94 School voor Journalistiek, Utrecht
1993 freelance journalist (De Limburger, Viva, Santé)
1995 redacteur Santé
1997 eindredacteur Elle
2002 chef redactie Ellegirl
2003-’04 hoofdredacteur Ellegirl
2005-2014 hoofdredacteur Elle
2014-nu hoofdredacteur Harper’s Bazaar

Foto The Metropolitan Museum of Art

1. Schilderij: John Singer Sargent Portrait of Madame X (1884)

Schilderij: John Singer Sargent Portrait of Madame X (1884) De Amerikaanse kunstschilder John Singer Sargent maakte in 1884 een schilderij van societydame Virginie Amélie Avegno Gautreau, de Amerikaanse vrouw van de rijke Parijse bankier Pierre Gautreau.

'Ik kwam dit schilderij voor het eerst tegen toen ik voor mijn boek Geluk is een Jurk een stuk over de little black dress maakte. Het is opvallend dat de dame op dit schilderij een zwarte jurk draagt. Want welgestelde vrouwen droegen in die tijd overwegend lichte kleuren, om te laten zien dat ze een chic bestaan hadden. De tweede keer dat ik ermee in aanraking kwam was toen ik een lezing hield over de film Gilda. De zwarte jurk die actrice Rita Hayworth draagt als ze Put the Blame on Mame zingt, is gebaseerd op de jurk van dit schilderij. In eerste instantie was de jurk zonder bandjes geschilderd, maar dat vond men te wuft, dus heeft Sargent er later alsnog bandjes bijgemaakt.'

'Toen dit schilderij voor het eerst werd geëxposeerd, veroorzaakte het veel ophef, omdat madame Amélie Avegno Gautreau een discutabele reputatie had. Ze zou er nogal wat mannen op nahouden en haar schoonheid gebruiken om hogerop te komen in de Parijse beau monde. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog nooit in het echt heb gezien. Maar het hangt tegenwoordig in het Metropolitan Museum of art in New York. Tijdens de volgende Fashion Week in New York maak ik zeker even tijd vrij om te gaan kijken.'

Foto Ormond Gigle

2. Fotografie: Ormond Gigli Girls in the windows (1960)

Girls in the windows is de bekendste foto van fotograaf Ormond Gigli. Deze foto heeft hem veel bekendheid gebracht.

'Ik vind niet alleen de foto prachtig, ook het verhaal dat erbij hoort, is de moeite waard. Ormond Gigli had een studio aan de overkant van het gebouw op de foto. Toen hij hoorde dat het gesloopt zou worden, besloot hij deze fotoshoot te plannen. Hij kreeg toestemming van de bouwopzichter, op voorwaarde dat ook zijn vrouw op de foto zou komen. Gigli's eigen vrouw staat er ook op. En nog 41 vrouwen die hij kende. Hij had ze allemaal gevraagd om in hun beste kleding te komen. In totaal staan er 43 vrouwen op de foto. Terwijl sommige moedig genoeg waren om op de afbrokkelende raamkozijnen te poseren, stond hij op de brandtrap ertegenover met een camera en een megafoon.'

'Het is een foto waar je urenlang naar kunt kijken. Dit werk zou wat mij betreft bij de tandarts op het plafond mogen hangen. Voor veel fotografen is deze foto 'dé foto' een belangrijke inspiratiebron geweest. Zo heeft Annie Leibovitz drie jaar geleden een fotoserie gemaakt met modellen die poseren in een stellage van kledingrekken, voor de Amerikaanse Vogue. In het eerste nummer van Bazaar, dat nu in de winkel ligt, staat deze foto ook. De cover en een modeserie zijn op deze foto geïnspireerd.'

Foto Villa Necchi Campiglio

3. Architectuur: Piero Portaluppi Villa Necchi Campiglio (1932-1935), Milaan

Villa Necchi Campiglio in Via Volfango Mozart in Milaan is in de jaren dertig ontworpen door de Italiaanse architect Piero Portaluppi als woonhuis voor een rijke Italiaanse familie.

'Het bekende Italiaanse merk Tod's geeft vaak presentaties in Villa Necchi Campiglio in Milaan. Ik heb een keer van de gelegenheid gebruik gemaakt om een rondleiding door het gebouw te krijgen. Fantastisch. Dit is een huis zoals je zou willen dat het was. Het ligt midden in de stad, het heeft ook een indrukwekkende groene tuin en het is bijzonder smaakvol ingericht. Het heeft veel ramen, een grote bibliotheek, een open haard, een speels raam in de vorm van een ster. Het ademt aan alle kanten luxe, zonder dat het protserig wordt. Het huis is goed te zien in Io Sono Amore, met Tilda Swinton, want die film is daar grotendeels opgenomen.

'Ik vind het feit dat je toegang krijgt tot allerlei gebouwen waar je misschien anders nooit zou komen nog altijd een van de leukste dingen van het bezoeken van de modeshows in het buitenland. Villa Necchi Campiglio is de mooiste, maar Milaan heeft meer prachtige palazzos. En Parijs heeft bijvoorbeeld Hôtel Salomon de Rotschild. Dat is ook zo mooi. Mijn hak bleef daar een keer vastzitten in het visgraatparket, tijdens een presentatie van Saint Laurent. Ik heb maar niets gezegd, en 'm er heel voorzichtig uitgetrokken.'

Model showt een jurk van Dolce & Gabana tijdens de modeweek in Milaan, eerder dit jaar. Foto Peter Stigter

4. Kledingstuk: Jurk

De hoofdredacteur van de Nederlandse Harper's Bazaar zweert bij jurken bij voorkeur van Dolce & Gabbana (zie foto), Azzedine Alaïa of Roland Mouret.

'Ik twijfel tussen de jurk en de rok. Maar ik kies voor de jurk. Want met een jurk ben je in een keer klaar. Ik heb er niet voor niets een hele verhandeling over geschreven een paar jaar geleden. Een jurk kan je zomaar van sloof in nachtvlinder veranderen. En een goed gemaakte jurk kan precies dat doen wat anderen in de sportschool proberen te bewerkstelligen. Ik gun het iedere vrouw om een keer een jurk van Alaïa, Dolce & Gabbana of Roland Mouret aan te trekken. Het geeft een geweldig gevoel om zo'n designerjurk dicht te ritsen. Eerst denk je dat die niet dichtgaat, maar als-ie dan dichtgaat, zit alles in een keer op de juiste plek. Serieus, een goedgemaakte jurk kan optisch zomaar vijf kilo schelen.'

Foto Dö Spadin

5. Restaurant: Trattoria Dö Spadin, Camogli, Italië

Trattoria Dö Spadin is een klein restaurant met een geweldig uitzicht en veel verse vis op de menukaart.

'Ik hou van restaurants waar het eten lekker en vers is en de obers kundig zijn. Ik zit zelden in sterrenrestaurants. En als ik er ben, vind ik het meestal een kale boel met te veel mensen om je tafel en overdreven ingewikkelde gerechten. Kortom, niet zo gezellig. Van mij hoeft het niet zo stijf. Een van de beste etentjes ooit was bij Trattoria Dö Spadin in Italië. Het is een klein restaurant. Je kunt er alleen maar komen na een uur wandelen door het bos, waarbij je allerlei klauterpartijen tegenkomt, of met een boot. Je zit er pal aan de zee. De obers hebben verstand van zaken en een boek met plaatjes van vissen, zodat je kunt aanwijzen wat je wilt eten.'

'Naast het restaurant zit een strandje. Het is geen luxe strand, maar het is een aanrader om na de lunch daar te blijven hangen. Want tussen de lunch en het diner gaan de obers met hun prachtige geboetseerde Italiaanse lichamen zelf ook zwemmen en duiken ze van de rotsen af. Ik ga ieder jaar op vakantie naar Italië. Want daar is het eten het lekkerst. De mensen zijn aardig. Het weer is er mooi. En de taal is prachtig. Ik spreek niet veel Italiaans, maar wel net genoeg om eten te bestellen en schoenen te kopen. Dat is genoeg.'

Foto Paramount Pictures

6. Film: Stanley Donen Funny Face (1957)

De film Funny Face is gebaseerd op de oude Gershwin-musical uit 1927 en werd geregisseerd door Stanley Donen, een voormalig danser die als filmregisseur groot succes had met dé musicalklassieker Singin' in the Rain.

'Deze film is gebaseerd op de redactie van Harper's Bazaar in Amerika. Het is een klassieker. Met Fred Astaire en Audrey Hepburn als hoofdrolspelers. Maar hoe fijn wil je het hebben? Goed, het is natuurlijk een suikerzoete liefdesfilm. Maar dat is af en toe toch heerlijk. Tijdens het oprichtingsetentje van Bazaar heb ik de hele redactie een dvd gegeven. Zelf heb ik 'm al tig keer gezien.'

'Vooral het begin is leuk, daarin draait het om de hoofdredacteur van het damesblad Quality, Maggie Prescott. Haar personage is gebaseerd op een combinatie van Carmel Snow en Diana Vreeland. Nog niet zo lang geleden heb ik voor het eerst de biografie van Carmel Snow gelezen, die van 1934 tot 1958 hoofdredacteur was van de Amerikaanse Harper's Bazaar. Zij is minder bekend, maar minstens zo gek als Diana Vreeland. Echt een geweldig mens, een vrouw met ballen. Ze heeft de Europese mode ontzettend gepusht in Amerika. Wat ook zo mooi is aan de film: de begintitels. Die zijn ontworpen door Richard Avedon. En dat zie je.'

Foto De Bezige Bij

7. Literatuur: Willem Frederik Hermans Nooit meer slapen (1966)

Nooit meer slapen wordt beschouwd als een van de meesterwerken van Willem Frederik Hermans (1921-1995). Het boek gaat over Alfred Issendorf, een 25-jarige student geologie die voor zijn promotieonderzoek op een expeditie gaat naar Noors Lapland.

'Dit is het enige boek dat ik twee keer heb gelezen. Het is mij ooit aangeraden door meneer Flaton, mijn oude leraar Nederlands en een groot Hermans-adept. Ik was op mijn beurt een groot meneer Flaton-adept. Hij was een heel goede leraar Nederlands. Hij kon fantastisch vertellen en hij had een heel mooie stem. Hij heeft mij begeesterd gemaakt van Hermans. Ik las Nooit meer slapen voor het eerst als 17-jarige. Ik vond het zo mooi dat ik het nooit meer terug heb gebracht naar de schoolbibliotheek; het is het enige boek dat ik ooit heb gestolen. Toen ik het had gelezen, vond ik mezelf heel verstandig en volwassen. Omdat ik Hermans had gelezen, en van Hermans hield.'

'Een tijd geleden heb ik het weer gelezen, nadat ik het cadeau had gekregen voor mijn verjaardag. Het boek begint op mijn verjaardag, 15 juni. Toen ik het voor de tweede keer las, speelde zich opnieuw een hele film af in mijn hoofd. Maar die was heel anders dan de eerste keer. Mijn perspectief was heel anders, omdat ik ineens veel ouder was dan Alfred. Ik hou nog steeds van het droge en simpele taalgebruik van Hermans. En ik vind het knap dat het boek nog helemaal niet gedateerd is.'

Foto Kiki Niesten, Maastricht

8. Winkel: Kiki Niesten, Maastricht

De winkel van Kiki Niesten (Stokstraat 28-32) is een begrip in Maastricht, en ver daarbuiten. Niesten verkoopt designermerken als Prada, Céline, Lanvin, Chloé, Alaïa, Dries Van Noten en Dolce & Gabbana.

'Meer dan de winkel van Kiki heb je eigenlijk niet nodig. De winkel is niet te groot, en niet kil, zoals sommige andere designerwinkels. En de selectie is geweldig, Kiki weet heel goed wat haar klanten willen. Het is allemaal draagbaar. Goed, het is aan de prijs. Maar dat is niet voor niets. Het zijn stukken waar je echt wat aan hebt. Bovendien geven de dames in de winkel goed en eerlijk advies.

'Een aantal van mijn lievelingsjurken- en schoenen komen uit deze winkel. Want als ik in Maastricht ben, loop ik altijd even binnen. Maar ik koop lang niet altijd iets. Dat doe ik meestal tijdens de modeweken in Milaan en Parijs, want op die momenten ben ik sneller geneigd om veel geld aan kleding uit te geven.'

Foto Sandro Botticelli

9. Schilderij: Sandro Botticelli De geboorte van Venus (ca. 1483)

De geboorte van Venus is een van de meesterwerken van Alessandro Filipepi, beter bekend als Sandro Botticelli (1445-1510), een Florentijnse kunstschilder uit de vroege renaissance van de 15de eeuw.

'Mijn moeder had een heel groot prentenboek van Botticelli, dat had ze van een twee oude tantes uit Mechelen gekregen. Het waren heel preutse oude tantes, want ze hadden alle naakten uit het boek gescheurd.

'Ik ben mijn hele jeugd gefascineerd geweest door dat ene boek. Dus toen ik studeerde en bij wijze van vakantie met een vriendin en mijn rugzak door Italië trok, zijn we een keer voor dag en dauw opgestaan om in de rij voor het Uffizi Museum in Florence te gaan staan.

'Ik kende alleen de gezichten van het werk van Boticelli, maar vond het geweldig om eindelijk de hele afbeelding in het echt te zien.'

'Het ligt misschien nogal voor de hand om De geboorte van Venus als favoriet aan te wijzen, maar ik vind het toch echt zijn mooiste schilderij. Dat komt door die houding, en het lange haar. Ik vind het een heel ontroerende pose, omdat-ie het midden houdt tussen zelfverzekerdheid en gêne.

'Mijn dochter van 16 staat ook vaak zo. En de Nederlandse fotograaf Rineke Dijkstra heeft twaalf jaar geleden een geweldig portret gemaakt waarop een Pools meisje met uitstekende heupen dezelfde pose heeft aangenomen. Die foto is het fundament geweest voor haar internationale carrière.'

Foto Prada

10. Parfum: Prada Infusion d'Iris eau de parfum

Prada bracht Infusion d'Iris in 2007 op de markt. Het is een klassieke, bijna ouderwetse geur, met iris als voornaamste ingrediënt.

'Dit parfum is al een paar jaar oud. Het was misschien chic geweest als ik een of andere nichegeur had genoemd. Dit is me letterlijk in de schoot geworpen. Ik kreeg het cadeau tijdens een persreis naar Rome, in 2011. Sindsdien draag ik bijna niets anders meer. Het PR-bureau stuurt ieder jaar een nieuwe fles.

'Voor die tijd droeg ik het parfum Untitled, van Maison Martin Margiela. Maar daar kreeg ik op een gegeven moment genoeg van, omdat bijna de hele Nederlandse modepers dat parfum droeg. Maar achter Infusion d'Iris zit dus dezelfde neus als achter Untitled: Daniela Andrier, een vrouw. Ik heb haar ooit geïnterviewd. Het prettige aan haar parfums is dat ze zo lekker aards zijn. Ik hou niet van al te zoet en bloemig en dat heel zware hoeft van mij ook niet zo nodig.'

Foto Els Zweerink
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.