Column

'Een derde bestuursleden van bedrijven vrouw. Zonder testosteron gaat dat niet lukken'

Columnist(e) en schrijver/schrijfster Maxim Februari plaatste een bom onder het postmoderne feminisme door te zeggen dat ze van testosteron rustiger wordt en minder twijfelt, schrijft columnist Meindert Fennema. Kunnen we testosteron niet medicinaal gaan toedienen?

Op maandag 17 september plaatste Maxim Februari (voorheen Marjolein Februari) een bom onder het postmoderne feminisme. Hij/zij zei in een interview met de Volkskrant: 'Het is ook uitermate plezierig dat je van mannelijke hormonen emotioneel veel rustiger wordt. Als vrouw dacht ik vaak: heb ik daar wel goed aan gedaan? Of: zou ik dat niet anders moeten doen? Maar zodra je flink wat testosteron toevoegt, heb je daar helemaal geen last meer van. Dan twijfel je een stuk minder.'

In één alinea werd het genderargument van tafel geveegd. Anders dan Jolande Withuis (De Vrouw als Mens) en haar feministische collega's beweren is het verschil tussen mannen en vrouwen niet alleen maatschappelijk bepaald, maar ook neurobiologisch. 'Withuis laat zien dat wat als typisch 'mannelijk' en 'vrouwelijk' wordt gedefinieerd een kunstmatige identiteit is.' Dat zegt bol.com over haar boek. 'Niet altijd' zegt Maxim Februari. Mannen zijn vaker daadkrachtige leiders, vrouwen twijfelen vaker en dat heeft mogelijk een hormonale oorzaak. Een vrouwenkabinet is dus geen goed idee, want een regering van twijfelaars haalt ons niet uit de crisis. Voor de filosofie daarentegen zijn vrouwen weer meer geschikt dan mannen. Permanente twijfel is de basis van goede filosofie, ja misschien wel van de wetenschap. We zullen daarom veel meer vrouwen als hoogleraar moeten benoemen.

Bij mijn weten heeft geen van de eloquente feministes gereageerd op de uitspraak van Februari. Zou dat komen omdat Februari transseksueel is? Omdat het maar om één geval gaat? Als een mannelijke neuropsycholoog dit gezegd had, waren de feministes dan wel in de pen geklommen? Of zijn zij toch aan het twijfelen geslagen. In ieder geval trekt Februari met die ene alinea het kleed weg onder het constructivisme van vrouwenstudies.

De door Februari aan de orde gestelde invloed van testosteron is ook in ander opzicht relevant. Vrouwenartsen buigen zich al jaren over de psychologische en fysieke bijwerking van de overgang die bij vrouwen veel sterker is dan bij mannen. Het blijven slikken van de anticonceptiepil in de menopauze blijkt een probaat middel om die effecten te dempen, maar het nadeel van die pil is dat het de kans op borstkanker aanzienlijk vergroot. Gynaecologen klagen er over dat er voor medisch onderzoek van dit probleem waaronder miljarden vrouwen te lijden hebben bijna geen geld wordt uitgetrokken. Dat lijkt me nu bij uitstek wél een gendervraagstuk: vrouwen in de overgang worden minder serieus genomen, in ieder geval kunnen zij op minder aandacht rekenen dan vrouwen van 30.

Zou er niet een internationaal onderzoek opgezet moeten worden om te kijken in hoeverre de nare bijeffecten van de menopauze ook met testosteron bestreden kunnen worden en wel op een wijze die de kans op borstkanker niet vergroot? Men slaat dan twee vliegen in één klap: vrouwen worden bevrijd van een hoop overgangsgerelateerde fysieke narigheid en zij worden bovendien rustiger en zelfverzekerder.

Door zo'n medicijn zouden feministische doelstellingen van overheidsbeleid veel gemakkelijker gehaald kunnen worden. Een derde van de bestuurders van de beursgenoteerde bedrijven moet binnenkort jaar een vrouw zijn. Zonder testosteron gaat dat niet lukken. Maar mét testosteron moet deze doelstelling haalbaar zijn.

Een dergelijk middel heeft ook nog andere maatschappelijk effecten.
Vrouwen zullen eerder kinderen willen krijgen om vervolgens zo snel mogelijk aan de testosteron te kunnen. Kinderen baren op jonge leeftijd is medisch gezien een zegen. De medische kosten van de menselijke voortplanting gaan drastisch omlaag. Op hun dertigste kunnen vrouwen al aan de testosteron, dat als geneesmiddel kan uitgroeien tot 'mother's little helper' van de 21e eeuw. De feminisering van de maatschappij zal dan hand in hand gaan met de masculinisering van de vrouw. Het powerfeminisme zal testosteronfeminisme worden.

Meindert Fennema is emeritus hoogleraar politieke theorie. Hij schrijft iedere vrijdag een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.