Column

'Drie jaarcijfers, meneer Buwalda. Zonder kunnen we niks'

Prettige dag

Misschien is bankieren wel moeilijker dan het lijkt.

Vroeger hadden ze Robespierre, tegenwoordig doen we het met Thomas Piketty. Wie deze twee Franse denkers van elkaar aftrekt, komt onder de streep iets tekort: de guillotine, een apparaat waarnaar ik geregeld verlangde toen ik vorig jaar een hypotheek wilde afsluiten bij de Rabobank Haarlem met Phronaise.

'Rabobank Haarlem met Phronaise?'

'Hoi, met mij, vraagje, kan ik geld van je lenen? Twee ton, meer als zat. Krijg je terug, ik zweer het. (Tufgeluidje.) Ja? Mooie naam trouwens, Phronaise.' Zo zei ik het uiteraard niet, al wekte het antwoord van de telefoniste wél die indruk. Of ik een vaste baan had, daar begon Phronaise mee.

'Euh... nee, ik ben schrijver.'

'Dan kunnen onze adviseurs u helaas niet helpen, meneer...'

'Buwalda. Maar ik heb wel een bv', zei ik haastig.

'In dat geval willen onze adviseurs drie jaarcijfers zien. Kunt die op de mail zetten?'

'Nou, nee, mijn bv bestaat pas twee jaar. Maar gelukkig...'

'Zonder drie jaarcijfers kunnen onze adviseurs niets voor u betekenen, meneer Buwalda. Aangescherpte regelgeving. Mag ik u een prettige...'

'Phronaise wacht! Ik wilde zeggen dat mijn bv veel meer geld heeft dan ik wil lenen. Hoor je me? Dat geld ís al verdiend! Het zit nota bene in jouw computertje, kijk maar even. Zie je? (Op samenzweerderige fluistertoon:) Hoef ik niet meer voor te werken... Phronaise? Stel je voor... Altijd uitslapen in je nieuwe huisje... (Weer hardop:) Kom op, Phro, verbind me gewoon effe door. Hup.'

'Drie jaarcijfers, meneer Buwalda. Zonder kunnen we niks. Mag ik u een prettige dag toewensen?'

Nee.

'Rabobank Haarlem met Phronaise?'

'Phronaise? Phronaise? Smeer je dat niet door de sla als je wil afvallen? Ik heb mijn Rabobank Haarlem liever zónder Phronaise.' Dat zei ik niet, helaas - ik zei iets heel anders, iets vriendelijks, ik vroeg: 'Heb jij het druk, Froe-Froe?'

'Waarmee kan ik u helpen, meneer Buwalda?'

'Alleen luisteren, lieverd. Het volgende waargebeurde verhaaltje. Vijftien jaar geleden, jij zat nog op de basisschool, werkte er op dit kantoor een adviseurtje dat heette... euh... Yofresh.'

'(...)'

'Ik was straatarm, zat zonder baan een boek te schrijven, maar wat hoorde ik toch pruttelen? Het was mijn woning die, blub-blub, wegzakte in de Haarlemse modder, 'palenpest', aldus de wethouder. Voor een setje verse palen moest ik twintig ruggen lenen, Phro - en ik had al zo'n tophypotheek!

'En inderdaad, Dingetje tuitte bezorgd zijn lippen, maar tóch ging hij in conclaaf, voor mij, ik noem hem: een vriend, moeizaam beraadslagend op de hoogste niveaus, Frankfurt, Basel, weet ik het - waarna ik ontboden werd op jouw kantoortje, Phronaise. Met een bedrukt gezicht vertelde Dingetje mij dat het een 'Bouwfonds' werd. De bank hield die 20 duizend euro voor me apart, en ik moest van iedere paal, van iedere spijker, van iedere druppel beton, bonnetjes bewaren. En insturen. Zodat Yofresh me uit mijn eigen fondsje kon terugbetalen, iedere euro apart.'

'Zorgvuldige procedure, meneer Buwalda.'

'Juist. En wat denk je? Nou? Een dag later stonden die twintig ruggen zomaar op mijn rekening. Nooit meer wat van gehoord. Mag ik jou een prettige dag toewensen?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.