'Dood gaat u toch wel. Daar helpt geen stoel aan'

Somberman staat met een aangenaam gevoel van licht verdriet op de meubelafdeling van het warenhuis waar hij employé is. Het verdriet vergezelt hem altijd vanaf de vroege ochtend tot de late avond. Hij zou schrikken als het anders was. Dan was hij de hele dag bezig om zijn gemoedstoestand weer in het gareel te krijgen.

Hij slaat de klanten gade op zijn afdeling. Zo af en toe geeft hij advies of prijst hij aan, maar de meeste klanten zoeken het liever zelf uit. Middelbare echtparen proberen banken uit, waar ze de rest van hun leven op zullen doorbrengen. Jonge stelletjes doen hetzelfde. Die gaan er soms ook even op liggen. Er blijft stof van de straat op de bank achter. Dat moet Somberman straks verwijderen met een handstofzuigertje. Niet met je vieze schoenen op de bank, herinnert hij zich een bevel uit zijn jeugd.

Veel klanten zijn er niet in het warenhuis. De crisis vreet door. Je kunt het eigenlijk geen crisis meer noemen. Het is gewoon de normale toestand zoals hij is en zal blijven. Je kunt maar beter aan dat idee wennen. De depressie is here to stay.

De middag droomt weg. Somberman gaat op een stoel met 20 procent korting zitten en valt in slaap. Monsters achtervolgen hem. Hij wordt weer wakker als een klant hem op de schouder tikt. Die overweegt de stoel waar hij op zit te kopen. 'Ach, doe het maar niet', adviseert Somberman. 'Dood gaat u toch wel. Daar helpt geen stoel aan.'

Als hij na gedane arbeid buiten komt, stortregent het en hij heeft geen paraplu bij zich.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.