Column

'Die gast met die baard en die jurk, met die hoge stem'

Demis Roussos

Gedachten over gedachten over een man met een baard en een gele hoed.

Precies 13 maanden geleden zei ik zijn naam. Demis Roussos. Ik gaf antwoord op de vraag: 'Maar wat vond ze nou nog meer heel mooie muziek?'

'Ze' was mijn moeder. Mijn broers en ik zochten muziek uit voor haar begrafenis. Mijn jongere broers waren niet meteen overtuigd. 'Jawel', zei ik, 'dan stond ze in de keuken en dan zong ze Demis Roussos. Die gast met die baard en die jurk, met die hoge stem.'

Dat klonk niet direct als een aanbeveling. Er zat niets anders op. Ik moest zingen. Ik ging staan, want Demis Roussos zing je niet zittend. Met andere zangers kan dat wel. Ramses Shaffy, die kan prima zittend. Of liggend. Randy Newman, die mag je van iedereen zittend zingen. Met een dwerg op schoot. Demis Roussos zing je staand, met je armen naar de hemel. Dat weet iedereen.

Demis Roussos Beeld -

Daar stond ik in een Amstelveense woonkamer, met allemaal rouwkaarten om mij heen, en ik zong met mijn armen klauwend naar de hemel zo hoog mogelijk zijn grootste hit. 'Ever and ever, forever and ever, you'll be the one, that shines in me like the morning sun.' Aan het eind van de zin deed ik nog iets dramatisch met mijn handen, zoals Demis dat ook altijd deed.

'Verdomd', zei Stefan. 'Dat zong ze. Dat was toch die gast met die hoed?' Mijn jongste broer Bas keek ons angstig aan. Waar hadden we het over? 'Een hoed?', zei ik. Ik herinnerde mij Demis Roussos met een enorme bos zwart haar op zijn hoofd. En die zeeroversbaard. Vergeleken bij Demis Roussos had George Baker bijvoorbeeld een kinderbaardje. Maar een hoed?

Ik zocht de hoes van het singletje op internet. En verdomd. Mijn broer had gelijk. Een gele hoed. Een enorme gele hoed. Mijn broers en ik keken naar de afbeelding van Demis Roussos en we zwegen. En ik weet wat we dachten. Die man leek helemaal niet op onze vader. Nou ja, een beetje. Maar Demis was zo excentriek.

Ik keek nog eens goed. Dit had mijn moeder een onweerstaanbaar lekkere man gevonden. Een bolle reus met een gele cowboyhoed op zijn hoofd. Om zijn nek, zag ik nu pas, droeg hij een ketting van haaientanden. Zijn mond hing een beetje open. Hij zong iets, daar kon je vergif op innemen. Over de liefde, waarschijnlijk. Mijn moeder had ooit, in 1982, naar deze foto zitten staren. En ze had het liedje meegezongen.

Die gedachte troostte mij enorm. Dat mijn moeder in 1982 van alles had gevoeld door dat liedje en die man. Verder weet ik niet zo heel goed wat mijn moeder allemaal heeft gedacht en waar ze ooit van droomde. Toen ze 15 jaar was, is ze een keer met het vliegtuig naar Zwitserland geweest. Waarom weet ik niet. Als ze vertelde over de bergen moest ze bijna huilen. 'Sommige bergen zijn zo hoog, daar ligt altijd sneeuw. Dat kunnen wij ons hier niet voorstellen.' Daarna slikte ze iets weg.

Wat heeft mijn moeder allemaal gedacht als ze naar Demis Roussos luisterde? Vond ze het gewoon een mooie melodie of heeft ze iets gevoeld als ze zong: '... that shines in me like the morning sun'? Verlangde mijn moeder, diep van binnen, naar mannen die een gele hoed durfden te dragen? Ik weet het niet, maar ik hoop van wel.

Demis Roussos in 1974. Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.