Column

'Bram de Groot liet zien hoe een zwart gat eruit kan zien'

Oud-wielrennner Bram de Groot liet zien hoe grauw het leven kan zijn als je in het grote niets ronddoolt. Zijn pijn is moeilijk te begrijpen, zegt Malou van Hintum.

Voormalig wielrenner Bram de Groot. Beeld ANP

Waarom hebben ze die vent nou uitgenodigd, dacht ik toen ik oud-wielrenner Bram de Groot afgelopen zaterdag aan tafel zag bij de Avondetappe, het dagelijkse avondprogramma van Mart Smeets over de Tour de France.

Zwart gat
Een stille man, nogal bleu, uit wie je de woorden moest trekken. Niet ad rem, geen leuke grappen, maar zuinig met zijn woorden. Fout gecast, concludeerde ik na vijf minuten. Een uur later wist ik dat ik ontroerende televisie had gezien, dankzij een dappere man die vertelde dat hij in een 'zwart gat' terecht was gekomen. Een paar jaar geleden al.
Nee, hij belde niemand. Nee, niemand belde hem. Nee, dat vond hij niet raar. Zo gaan die dingen.

Leeg
Bram de Groot zei het zonder zijn verdriet uit te venten. Hij huilde niet, hij schreeuwde niet, hij was niet zielig en hij gebruikte geen grote woorden. Hij liet zien hoe een zwart gat eruit kan zien: leeg en vlak.
De Groot zit in een lopersgroepje, hij gaat hardlopen als hij zin heeft. 'Loop je nu het zwarte gat uit?', vroeg Smeets. 'Nee, maar het helpt je,' zei De Groot.

Moet je niet iets gaan doen, drong Smeets aan. 'Ja...', zei De Groot zonder overtuiging.

Heb je geen duwtje in je rug nodig, probeerde Smeets nog een keer. Moet Rabobank niet iets voor je doen? 'Rabo heeft me altijd goed betaald. Ik denk dat je dat zelf moet...,' zei de Groot.
De onafgemaakte zinnen die kwamen bovendrijven uit het zwart, gingen meteen weer kopje onder.

Asgrauw
Ik hoop dat De Groot zijn hoofd niet onder het dekbed stopt als hij 's ochtends wakker wordt. Dat hij opstaat. Zijn vrouw omhelst. Een boterham smeert. Want als de kleuren, de geuren en de smaak van het leven asgrauw zijn geworden, je hart niet meer wordt geraakt en je tranen op zijn, dan is elke nieuwe dag een 24-uursramp. Ongewilde onverschilligheid voor liefde en schoonheid is niet minder onverdraaglijk dan flinke fysieke pijn, maar we kunnen het veel slechter begrijpen.

Zoals de vorige week overleden psychiater/dichter Rutger Kopland dichtte:

'Vind je het leven niet zinloos
zei hij. Het grint knarste onder
onze voeten. In plaats dat hij
blij was, je kon zien dat de winter
verging. Hoe bedoel je, zei ik.
Hij bedoelde zinloos. De zon
scheen en de spiegel-gladde vijver
lag alweer te stinken van smerig
leven in beweging. Waarom bedroefd
zijn of boos als je niet wordt
begrepen, ik kon hem immers ook niet volgen.'

Malou van Hintum is politicoloog en columnist voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.