De verzamelaar Belgian Nuggets 90's-00's van het label Mayway Records.
De verzamelaar Belgian Nuggets 90's-00's van het label Mayway Records. ©

Waarom de Belgische pop het buiten de landsgrenzen beter doet dan die van ons

Verzamelalbum Belgian Nuggets is voorbeeld van eigenwijze muziek met voorbedachte rade

Het lijkt soms of de Belgen het erom doen. Een beetje dollen met de Nederlanders, met hun rooskleurige zelfbeeld. Steeds als we hier denken dat de Belgische popscene een beetje dreigt in te zakken en de Nederlandse pop daar wellicht wat ruimte krijgt, komen de grote Belgische acts weer in optocht de grens over.

Tijd niets gehoord van Stromae, na zijn veldtocht, die hem tot in Madison Square Garden in New York bracht? Klopt, die doet het rustig aan. Maar gooi de poorten maar weer open hoor, voor Oscar and the Wolf bijvoorbeeld. Dat bandje speelde vorige week twee avonden in een uitverkochte Afas Live in Amsterdam. Zucht.

Met een plan op zak maak je betere pop

De Belgen hebben een plan

Jaja, de Belgische pop doet het voortreffelijk buiten zijn landsgrenzen, al vanaf de jaren negentig. Met dat muziekfeit zijn we nu wel voldoende om de oren geslagen. Hoe het kan dat best tegendraadse Belgische pop, van Deus tot Evil Superstars, Zita Swoon, Millionaire, Soulwax, Triggerfinger, Balthazar, Stromae, Selah Sue, Amenra en Oscar and the Wolf tot ver buiten Wallonië en Vlaanderen wordt gehoord? En veel van onze toppop juist zonder paspoort door het Nederlandse clubcircuit trekt? Een breinbreker.

Maar volgens de Belgen is het raadsel niet onoplosbaar. Belgische bandjes plegen vóór het betreden van de oefenruimte namelijk even na te denken over wat ze in die oefenruimte precies gaan doen, zeggen de Belgen. Ze hebben een concept in hun hoofd, een muzikaal en desnoods conceptueel bouwwerk. Een plan, dat volgens de Belgen bij de Nederlanders vaak ontbreekt. En met een plan op zak maak je betere pop.

Belgische goudklompjes

We kunnen die stelling onderzoeken bij de start van een serie compilaties, die als het aan de samensteller ligt voor de bovenburen hatelijk lang gaat worden. Belgian Nuggets 90s-00s Vol. 1, is de pesterige titel: Belgische goudklompjes. Die zijn gedolven uit een stoffige archiefkelder van de Vlaamse publieke omroep VRT, het huis van bijvoorbeeld de voortreffelijke popzender Studio Brussel - een andere verklarende factor voor het Belgische popsucces.

Beginnende popbeloften bestookten de VRT vanaf het begin van de jaren negentig, de aanvang van het glorieuze Belgische poptijdperk, met cd'tjes en promoschijfjes, om hun liedjes ooit, ergens, uitgezonden te krijgen. Maar door de overdaad aan aanbod bleven vele tracks, vaak nog in het cellofaan, in dozen achter. Treurig. Maar hoera: de dozen werden ontdekt, aangekocht door de liefhebber Tony Vandenbogaerde en gerangschikt voor deze verzamelreeks met onbekend gebleven Belgische pop.

Voor altijd bewaarde geheimen

Je valt van de ene verbazing in de andere. Hoe kan het dat een bandje genaamd Monsoon nooit is doorgebroken? Het nummer How Much for One Night on Mars uit 2003 spettert uit de speakers, dankzij een scherp gezongen refreintje van zangeres Delphine Gardin en al net zo puntige gitaarlicks. Een beetje PJ Harvey. Maar helaas, Monsoon werd 'het best bewaarde geheim' dat altijd geheim zou blijven.

De verzameling staat vol met dit soort geheimen. Een razend rockende en ultrakorte track als Sage bijvoorbeeld, van Sexmachines. Of een dreigend voorgedragen poëzieliedje als Stalen zenuwen, van de volslagen onbekende formatie Peeters & Angst. Ook mooi: de uitgebalanceerde Franstalige electropop van de band Starving, in het nummer La Plage.

Je kunt je na twintig tracks niet aan de indruk onttrekken dat al deze eigenwijze pop inderdaad tot stand kwam met voorbedachten rade. En iets als vorm en stijl vooraf in het hoofd geprent. Belgian Nuggets is leuk, en ook nog leerzaam.

Belgian Nuggets 90s-00s Vol. 1, May Way Records/ NEWS.