Valparaiso speelt soms iets te gemakkelijk op sentiment
©

Valparaiso speelt soms iets te gemakkelijk op sentiment

CD (Roots) - Valparaíso

Het Franse bandje Jack the Ripper, dat enige bekendheid genoot in de jaren negentig, bestaat niet meer maar leeft nog voort in het americanaproject Valparaiso. Onder die naam, geleend van de Chileense stad, maakt de band nu literaire en zeer bedachtzame rootsmuziek, in de lijn van voorgangers als Spain en Giant Sand.

Valparaiso, Broken Homeland (***), Zamora/Sonic Rendezvous.

Het is dan ook niet vreemd dat vocalisten uit die bands aantreden om de overpeinzingen voor te dragen in de spaarzame productie van John Parish (PJ Harvey). Josh Haden van Spain zingt het breekbare en poëtische liedje Constellations, bij traag verglijdende echogitaren. En Howe Gelb van Giant Sand spreekzingt zich met zangeres Phoebe Killdeer een weg door het atmosferische Rising Tides.

Het is herfstmuziek om bij naar buiten te kijken door beslagen ramen. En wie de tijd neemt voor de teksten loopt tegen een paar mooie, rustieke songs aan. Maar de treurende violen in nummers als Broken Homeland wekken het idee dat Valparaiso hier iets te gemakkelijk op het sentiment speelt.