The War on Drugs, gisteren in AFAS live.
The War on Drugs, gisteren in AFAS live. © Ben Houdijk

The War On Drugs zuigen je diep in hun muziek, op weg naar die hypnotiserende climax

Concert - The War On Drugs (Afas Live)

Zanger Adam Granduciel lijkt het nog niet helemaal te kunnen geloven. Twee keer een uitverkochte Afas Live aan het begin van de Europese tour, wow. Je kijkt twee uur lang naar een nogal statisch, donker toneel. Toch word je langzaam steeds dieper de muziek ingezogen.

Zanger Adam Granduciel lijkt het nog niet helemaal te kunnen geloven. Twee keer een uitverkochte Afas Live aan het begin van de Europese tour, wow. Dat had hij nooit kunnen bedenken toen hij in 2004 met Kurt Vile zijn band The War On Drugs in Philadelphia oprichtte. Vile is inmiddels ook onder eigen naam aardig succesvol, maar trekt in twee dagen lang geen tienduizend bezoekers.

The War On Drugs wel, vooral dankzij twee alom bejubelde rockplaten: Lost In The Dream (2014) en het eerder dit jaar verschenen A Deeper Understanding.

De dreinende door machinale drums voortgestuwde songs daarop, gezongen door de toch vrij vlakke, wat afgeknepen Dylanesque stem van Granduciel zijn ritmisch nogal vlak, melodisch gebeurt er in de al gauw zes minute durende liedjes evenmin veel, maar toch hebben ze iets dwingends.

Vooral live, als The War On Drugs - zes man sterk, met twee toetsenisten en een nog meer opdringerig monotoon drumgeluid - hun werk ten gehore brengt. In de Afas Live klinken Holding On en Pain nog voller dan op de plaat. Maar uiteindelijk is het steeds Granduciel die er met zijn snerpende stem en weelderige gitaarspel bovenuit torent.

Statisch

An Ocean In Between The Waves levert na drie nummers het eerste grote herkenningsapplaus op. De muziek raakt nog altijd aan de bombast van Bruce Springsteen en Bob Dylan in de jaren tachtig. Alleen worden de steeds steviger in een cadans komende nummers gezongen door een voorman zonder ego of zelfs uitstraling, die zich onder zijn lange haren verstopt. Je kijkt twee uur lang naar een nogal statisch wat donker toneel. En toch word je langzaam steeds dieper de muziek ingezogen. Vooral Red Eyes en Under The Pressure denderen naar een daverende climax en veroorzaken uiteindelijk het soort hypnose waar The War On Drugs op uit lijkt.