Taylor Swift.
Taylor Swift. © REUTERS

Reputation is niet de plaat waarmee Swift iedereen achter zich laat

Al maanden stond de datum 10 november 2017 met rood omcirkeld in de muziekindustriële agenda. Dit was de dag waarop Reputation, het nieuwe, zesde album, van Taylor Swift zou verschijnen. De 27-jarige zangeres is misschien wel de grootste popster van dit moment, zou ze dat opnieuw waarmaken?

Welke records zouden er met Reputation gebroken gaan worden, zou de plaat wel op streaming services als Spotify te beluisteren zijn? Dergelijke vragen leken vooraf belangrijker dan de meest prangende: is het een goede plaat? Dat die vraag naar de achtergrond verschoof zal ermee te maken hebben dat de vierde single die vorige week van Reputation verscheen zo'n slap nummer is.  

Hoewel representatief voor de sound is Call It What You Want toch een van de mindere liedjes op Reputation, dat een krachtig, vol elektronisch geluid heeft. Wie nog de hoop koesterde dat de uit Nashville afkomstige zangeres weer eens terug zou grijpen naar de countrypop waarmee ze ooit naam maakte heeft pech. Meer nog dan op haar vorige plaat 1989 (2014) laat Swift zich omringen door knoestige synths, en beats die je meer met EDM-feesten dan line-dancing associeert.

Subtiel gelaagd

Een gitaartje is nauwelijks te bespeuren. Synths, computerdrums en andere elektronica bepalen het klankbeeld

Verantwoordelijk voor de volle, maar toch vaak ook subtiel gelaagde productie zijn naast Swift zelf de mannen met wie de zangeres al jaren werkt: het Zweeds/Amerikaanse team van Max Martin en Jack Antonoff.  
Hun geluid is behoorlijk imponerend, maar toch ook een beetje behoudend. Er is goed geluisterd naar wat het goed doet in de charts, en met die kennis zijn de liedjes rond Swift gemodelleerd.  

Een gitaartje is nauwelijks te bespeuren. Synths, computerdrums en andere elektronica bepalen het klankbeeld. Maar echt iets nieuws voegen de producers niet toe. Het is eigenlijk Swift zelf die de meeste ontwikkeling toont. Ze rapzingt in een paar liedjes en dat gaat haar bijvoorbeeld in Delicate heel goed af. Hier is haar toon precies goed, zeg maar delicaat. Dat haar flirt met hiphop serieus is bewijst ze meteen al in het tweede liedje End Game, waarin ze het opneemt tegen Ed Sheeran (die ze eigenlijk vocaal verpulvert) en Future, tegen wiens felle hakkelende raps ze wonderlijk goed bestand blijkt.

Cijfers

Fraai klinkt ook het r&b-achtige Dress waarin Swift hoger zingt dan ooit en de productie verluchtigd wordt met aanstekelijke vingerknips. De vingers kunnen even blijven knippen in een ander sterk nummer, This Is Why We Can't Have Nice Things waarin Swift, lichtelijk aangeschoten, een toast uitbrengt en even aanstekelijk in de lach schiet.  

Maar het mooist is het slotliedje New Year's Day, waarin Swift enkel begeleid wordt door een elektrische piano. Swift zingt hier even spontaan als teder alsof er even niemand in de studio is. Zo horen we haar maar zelden en dat is jammer. Reputation is een goede popplaat met een paar echt sterke liedjes, maar ook een album waarop de zangeres zich te weinig echt profileert. Goed, ze vloekt voor het eerst, de drank vloeit rijkelijk en Swift zingt nu liever over seksuele verlangens dan dat ze haar ex-vriendjes de maat neemt.  

Ze blijft zich ontwikkelen maar Reputation is toch niet helemaal de plaat waarmee ze echt iedereen achter zich laat. Al moeten de cijfers natuurlijk nog binnenkomen. Een streamrecord zit er nog niet in, want vooralsnog is Reputation niet op Spotify te horen.


Dit zijn de heersende popvrouwen van dit moment

In de hitparades heersen vrouwen. Die op het punt staan te worden opgevolgd. Door vrouwen. De Volkskrant brengt duidelijkheid in een fascinerende generatiestrijd die de muziek verandert. (+)