New Facts Emerge mist richting, op naar de volgende plaat
©

New Facts Emerge mist richting, op naar de volgende plaat

CD (pop) - The Fall

Eén van de omvangrijkste discografieën in de popmuziek, die van post-punklegende The Fall (sedert 1976) uit Manchester, is weer eens uitgebreid met een nieuwe studioplaat, de 31ste of 32ste of zoiets en bij oudgediende Mark E. Smith (60) is dan altijd de hamvraag: is het er een die je nog eens gaat opzetten?

The Fall (pop)
New Facts Emerge (**)
Cherry Red/Bertus

Het antwoord: nee, waarschijnlijk niet.

Eerst wat achtergrond. Nooit eerder hield Smith een Fall-bezetting zo lang bijeen: ruim tien jaar al. De huidige incarnatie is heavy: hoor eens hoe de zware riff van Fol De Rol de kamer binnen komt donderen. Garagerock, krautrock en Melvins-grunge door de gehaktmolen gestampt, de alcoholistische kettingroker Smith die er zijn onverstaanbare teksten overheen rochelt, lelijke hoes erbij, klaar.

Die aanpak, met deze bezetting, heeft best goede platen opgeleverd, zoals Imperial Wax Solvent (2008). De laatste jaren is het minder. Zie het als Fall-conjunctuur.

Ideeën heeft Smith daarentegen te over. Op New Facts Emerge horen we veel dwarse gitaarriffs, waarna het in het slotkwartier uitwaaiert: Gibbus Gibson is een bijna ontroerende poging tot zingen, Groundsboy is dronken rockabilly, Nine Out of Ten psychotische surf.

Het is bij The Fall vervolgens de bedoeling dat de boel zélf iets van richting vindt. Dat gebeurt soms, maar hier niet. Geen probleem. Op naar de volgende plaat maar weer.