LCD Soundsystem.
LCD Soundsystem. © Bibian Bingen

Het oude en het nieuwe LCD Soundsystem versmolten: precies zó moest het zijn

Concert (electropop) - LCD Soundsystem

LCD Soundsystem

(*****)

11/9, Paradiso, Amsterdam

James Murphy, verlicht despoot van het New Yorkse LCD Soundsystem, mocht in het verleden graag vertellen wat een drilsergeant hij voor zijn bandleden was. Soms liet hij ze twintig keer hetzelfde nummer spelen in de oefenruimte, of een uur lang één simpel punkfunkritme: pompen op die synths, rammen op die koebel, totdat ze er knettergek van werden en daarna opstegen, als in een trance. 

Pas dán ben je waar je wezen wilt, vindt Murphy. Totale toewijding en laat niemand het in zijn hoofd halen om iets frivools te spelen: het moest kaal en genadeloos.

Zestien jaar na 9/11

Over naar Paradiso, maandag, precies zestien jaar nadat de vliegtuigen zich in de Twin Towers boorden en ook precies zestien jaar nadat Murphy in New York het label DFA oprichtte, waarop LCD Soundsystem zou ontkiemen. In 2011 stopte de band, sinds 2016 zijn er reünieoptredens en nu ook een comebackplaat, American Dream.

In een oude single als Movement, ergens halverwege het optreden, hoorden en zagen we het oude 'LCD': het gedrilde zevenmansleger dat achter die onnadrukkelijk charismatische Murphy bezeten het ritme uit de instrumenten stond te geselen.

Op American Dream gaat LCD wat omzichtiger te werk, is er meer melodie, meer beheersing, meer melancholie ook

Heerlijk, maar het mooie is dat de herenigde band tegenwoordig meer kan en aan diepgang heeft gewonnen: op American Dream gaat LCD wat omzichtiger te werk, is er meer melodie, meer beheersing, meer melancholie ook. Meer Bowie. Meer muzikaliteit.

Het oude en het nieuwe LCD Soundsystem versmolten maandagavond in Amsterdam, tijdens het eerste van twee uitverkochte Paradiso-optredens. Het was grandioos. De groep toonde zich zo krachtig en ingespeeld dat je naar adem hapte.

Precies zó moest het zijn

Songs gingen vaak naadloos in elkaar over. De loeiende groove van Tribulations kwam achter You Wanted A Hit vandaan geschoven alsof er een dj stond te mixen. Kippenvel, net als in Call The Police of Tonite of aan het begin, toen uit Yr City's A Sucker meteen al de hit Daft Punk Is Playing At My House omhoogschoot.

Als er al iets te klagen viel, dan was het misschien dat van dat geweldige nieuwe album best wat meer gespeeld had mogen worden dan vier songs. En vooruit, dat we Losing My Edge en North American Scum een beetje misten.

Maar voor klachten liet LCD in Paradiso geen ruimte. Na twee uur, met Murphy als morsige crooner in New York, I Love You But You're Bringing Me Down en het euforische All My Friends als climax, was er maar één conclusie mogelijk: precies zó moest het zijn.