Matt Berninger van The National in Afas Live in Amsterdam.
Matt Berninger van The National in Afas Live in Amsterdam. © Ben Houdijk

Het hele concert van The National klopte - en toch ontbrak er iets

Bezieling, bijvoorbeeld, en in muziek gestolde wanhoop

Bij het spelen van een oud liedje als Karen viel pas goed op hoezeer het repertoire van de New Yorkse band The National gegroeid is. Maar in Afas Live ontbraken de momenten van bezieling en in muziek gestolde wanhoop.

The National

Pop

Afas Live, Amsterdam, 25/10.

De afgelopen jaren is het uit Brooklyn afkomstige The National uitgegroeid tot een van de succesvolste indierockbands, wat voor een belangrijk deel te danken is aan hun sterke concerten. Zanger Matt Berninger heeft een diepe bariton, die angstaanjagend kan grommen maar ook zachtmoedig weet te vleien. Zonder de bijzondere arrangementen die de multi-instrumentale broers Dessner aan de liedjes toevoegen, zou The National echter een tamelijk gewone, wat degelijke rockband zijn gebleven.

Het zijn juist de meanderende gitaartjes en de zorgvuldig toegepaste elektronische geluiden die een goede Nationalsong onderscheiden van de rest.

Het eerste halfuur werd het vooral nieuwe werk enthousiast opgezogen en bleef het publiek muisstil

Hun nieuwste album, Sleep Well Beast, het zevende, is productioneel en ook in melodische variatie misschien wel hun beste. Daardoor, en gezien hun geweldige livereputatie, kon het woensdag tijdens de eerste van twee uitverkochte shows in de Amsterdamse Afas Live eigenlijk niet misgaan.

Dat ging het ook niet, maar echt van het podium kwam de muziek nou ook weer niet. Aan de gretigheid van het publiek lag het niet. Het eerste halfuur werd het vooral nieuwe werk enthousiast opgezogen en bleef het publiek muisstil. Het klonk dan ook wonderschoon, de tintelende synths in Nobody Else Will Be There en die knappe combinatie van knisperende elektronica, melancholieke piano en die donkere stem van Berninger.

Langzamerhand werd het toch wat onrustiger op het podium. Wat deed die zangeres in een aantal nummers? Haar stem kwam nauwelijks boven de band uit, en waar dat wel gebeurde, was de meerwaarde nul.

Het leek ook alsof Berninger daardoor zijn eigen concentratie liet verslappen. Hij vergiste zich in een tekst, leek afwezig.

Met This Is the Last Time kwam hij er beter in, mede dankzij de spontane zang van het publiek, om tijdens het wildste liedje Turtleneck zelfs het publiek in te springen.

Alsof hij zocht naar contact, dat hij vanaf het podium niet kon vinden. Zijn wat potsierlijke actie leidde wel een mooi blokje in waarin The National teruggreep naar Karen, dat ze al zes jaar niet gespeeld hadden.

Net als Radiohead zoekt The National nadrukkelijk nieuwe parameters voor hun muziek

Toen viel pas goed op hoezeer het repertoire van de band is gegroeid. Een gewoon, conventioneel liedje - wat Karen toch was - schrijven ze nauwelijks meer. Net als Radiohead zoekt The National nadrukkelijk nieuwe parameters voor hun muziek.

Het waren in Afas ook de nieuwe liedjes die het sterkst gespeeld werden en haast ongewild heeft de band met Day I Day toch een soort van oorwurm gecomponeerd.

Dynamisch sterk, muzikaal avontuurlijk en wat betreft opbouw goed verzorgd. Het klopte allemaal aan The National - en toch ontbrak er iets. De bezieling, even een fragment in muziek gestolde wanhoop of een crescendo dat je zoals voorheen volledig wist op te zuigen, zulke momenten bleven uit.