Haters zullen 'typisch Blaudzun' zeggen, maar we leren wel degelijk een nieuwe kant kennen
©

Haters zullen 'typisch Blaudzun' zeggen, maar we leren wel degelijk een nieuwe kant kennen

Het is volbracht: de Jupiter-trilogie van Johannes 'Blaudzun' Sigmond. _Up_ is het derde deel, al moeten we het volgens de maker beschouwen als het middenpaneel van het drieluik.

Dat beeld intrigeert: Jupiter als Blaudzuns eigen Tuin der Lusten. Dan was Part I (2016) inderdaad het vredige linkerpaneel, het donkere Part II (2017) het 'hellepaneel' rechts en _Up_ het grootste, levendigste paneel ertussenin.

Blaudzun-haters (ze zijn er, vanwege zijn voorliefde voor bombast en een theatrale 'snik') zullen _Up_ als 'typisch Blaudzun' afserveren, maar we leren hem op deze plaat wel degelijk van een nieuwe kant kennen: een lichte, poppy kant, soms elektronisch omlijst, soms neigend naar Coldplay-toen-ze-nog-leuk-waren, zoals in het nummer Islands_.

Het album bevat songs met hoge hitpotentie (de single _Hey now), maar eindigt spacy en filmisch met het instrumentale Jupiter_iii, coda van album én cyclus.

Bij het woord 'drieluik' manifesteert zich vaak de vrees dat het te veel en te gekunsteld zal worden, maar Jupiter is een knap geconstrueerde triomf gebleken.