Albumhoes van Dave Clarke
Albumhoes van Dave Clarke ©

Dit is de beste popmuziek van het moment

Beluister de nieuwe Volkskrant Radio-podcast: Kroniek van de Nieuwe Muziek

In de Volkskrant Radio-podcast zet de popredactie van de Volkskrant de beste popmuziek van het moment op een rij. De maandelijkse Kroniek van de Nieuwe Muziek signaleert de laatste trends en de actueelste popkoersen. Om te lezen bij het luisteren.

Natuurlijk, de Nederlandse pop doet het goed. Vooral in eigen land. Kijk naar de eindeloze reeks optredens van de Utrechtse band Kensington in de Ziggo Dome. Of naar Chef' Special en De Staat, of de Nederlandse hiphop.

Maar buiten de landsgrenzen houdt het succesverhaal van bijvoorbeeld zo'n band als Kensington vaak snel op. Waarom? Omdat ieder omringend land wel een band als Kensington of Chef' Special in huis heeft. Funkende liedjesrock met stadiongalm is nu eenmaal geen uniek bandgeluid dat de wereld kan veroveren. Al gaat Chef' Special het toch nog eens dapper proberen in de Verenigde Staten - we hopen er het beste van.

Het wordt interessant als een band héél anders klinkt dan welke andere band, in welk land dan ook. Kijk naar Klangstof, dat met unieke elektronische indiepop met bovendien veel dancegevoel de wereld overgaat, van Groot-Brittannië tot de Verenigde Staten. Of naar de psychedelische, tribale trancerock van My Baby. Die hebben ze 'daar' niet, waar dat 'daar' dan ook moge wezen. Klangstof en My Baby speelden op grote festivals, van het Amerikaanse Coachella tot het Britse Glastonbury en Isle of Wight. Dat doet voorlopig niemand ze na - behalve natuurlijk onze grote dancejongens van Martin Garrix tot Oliver Heldens, maar dat is weer een heel ander spelveld.

Nederlandse platen

De afgelopen weken verschenen een paar bijzondere Nederlandse platen, die best eens grensoverschrijdend zouden kunnen worden. Omdat ze allemaal - in héél uiteenlopende genres - net even anders klinken, en niet als iets dat je al zo veel vaker had gehoord.

De plaat Luwten bijvoorbeeld, van de gelijknamige band rond zangeres en multi-instrumentalist Tessa Douwstra. De single Go Honey ging al rond op de internationale popblogs, en dat zal de debuutplaat ook overkomen. Die staat namelijk vol met dromerige folkliedjes en subtiel gearrangeerde pop, die ons echt even toespreekt in een andere taal. Omdat er, volgens recensent Gijsbert Kamer, bijvoorbeeld in ieder nummer een klein prikkelend accent is aangebracht, dat de aandacht grijpt. Luister naar de 'minimal piano' in het intro van In Over my Head, dat de hamerende opmaat is naar een prachtig aanzwellend kamerpopliedje. Uniek.

Lees hier de recensie van het album van Luwten.

En dat is toch ook de Nederlandse deathmetalband Sisters of Suffocation,    die - u raadt het al - geheel uit vrouwen bestaat. En ja, dat is bijzonder in het genre van de morbide en technische stuntmetal. En dus worden ook de Sisters opgepikt buiten de grens. En niet alleen omdat het weer eens wat anders is: vier vrouwen tesamen in één bandje, in een door mannen gedomineerd genre. Ook omdat de grunt van zangeres Elsemiek Prins werkelijk prachtig is, want lekker duister en luguber en dynamisch bovendien. In een origineel en intens nummer als I Am Danger schakelt zij lenig tussen die diepe doodsbrul en een hoog krijsend schreeuwgeluid uit de hardcore. Een spannende plaat, die in de niche van het genre ook écht opvalt.

Lees hier de recensie de deathmetalband Sisters of Suffocation.

En dat doet de Nederlandse americanazanger JW Roy natuurlijk ook, maar hij is het gewend. Roy doet al langer mee in het internationale rootscircuit, en met zijn nieuwe plaat A Room full of Strangers kan hij trots op tournee - gelukkig eerst in eigen land. Het album schiet heen en weer tussen rockende country, Tex-Mex en kampvuurballades, maar wordt bij elkaar gehouden door de thematiek in de teksten. Roy maakt de balans op van zijn leven, na het overlijden van zijn vader. Dat doet hij, bijvoorbeeld in het nummer The Big Chief, bij mooie poëtische teksten en dus steeds precies het goede sentiment.

Lees hier de recensie van JW Roy.

Ook mooi, en óók best verrassend: de eerste plaat met eigen liedwerk van de Britse dj en producer Dave Clarke, getiteld The Desecration of Desire.

En de meesterlijke verleidingskunsten van de r&b-zangeres Kelela, op haar plaat Take Me Apart.

Lees hier de recensie van Dave Clarke

Lees hier de recensie van Kelela

Beluister dit alles en meer, in de Volkskrant Radio-podcast op Pinguin radio. (werkt onderstaande player niet, klik dan hier)