Beck - Colors
Beck - Colors ©

Colors klinkt wat gewoontjes, zeker in vergelijking met Becks beste werk

CD-recensie (pop) - Colors

Al een paar jaar verschijnen er met een zekere regelmaat nummers van Beck die uitbundiger klinken dan de pastorale liedjes op zijn vorige album Morning Phase (2014). Vier van de tien nummers van zijn nu verschenen album Colors waren dus al bekend.

Colors

Pop
Beck
Caroline/Universal

Maar Wow en Dreams blijken goed genoeg om in albumverband overeind te blijven. Ze ademen precies de caleidoscopische door popenthousiasme ingegeven sfeer van Colors. Het is een van zijn meer uptempo albums, maar toch ook een van zijn wat minder intrigerende platen.

Tien mooi, enigszins vol geproduceerde liedjes die weliswaar pakkend klinken maar nergens echt om aandacht schreeuwen. Het is allemaal wat gewoontjes, zeker in vergelijking tot Becks beste werk. Zoals hij in het verleden hiphop en funk verwerkte tot iets volkomen unieks op platen als Odelay (1996), Midnite Vultures (1999) en Guero (2005), en op platen als Mutations (1998) en Morning Phase hetzelfde deed met blues en singer-songwritermuziek, zo klinkt op Colors zijn voorliefde voor klassieke pop door. Maar het blijft bij nette, wat ambachtelijke verwijzingen. Leuke liedjes, meer ook niet.