Als folk kampvuurmuziek is dan speelt Bon Iver de meest magische jamboree ooit

In TivoliVredenburg ontstaat een orkaan van harmonieën

Vernon stapelt zijn zang in zo'n extreme mate dat je wordt rondgeslingerd in een orkaan van harmonieën. Bon Iver laat hun muziek, gestuwd door emoties, buiten de genre oevers treden.

Bon Iver

Pop
19/9, TivoliVredenburg, Utrecht.

Voor het optreden in het Utrechtse  Vredenburg is de Amerikaanse indiefolkband Bon Iver van een vijftal uitgedund naar een trio. Met een beperkt  instrumentarium. Dat wordt goedgemaakt door een experimenteerdrift die hun nummers naar een hoger plan tilt.

Je hoort het meteen. Justin Vernon, zanger, gitarist en frontman, laat in de opener 22(Over SooooN) zijn stem met behulp van elektronica uitgroeien tot een koor. Minnesota, WI wordt een mengeling van minimal music en elektrofolk dankzij een aangehouden xylofoonpatroontje. En bij nader inzien blijkt de albumversie van Woods een vingeroefening voor hoe de band het nummer live speelt. Vernon loopt en stapelt zijn solozang in zo'n extreme mate dat je wordt opgetild en rondgeslingerd in een orkaan van harmonieën. De band beweegt tussen sonische extremen. De term indiefolk schiet hopeloos tekort voor muziek die, gestuwd door emoties, buiten zijn genreoevers treedt. En het is Vernon die op de golven surft. Het ene moment voelt zijn stem als suède, het andere huilt hij als een gewond beest. Hier staat een soulzanger die zijn hart uitstort. En we mogen meedoen en als een koor van 1.700 man sterk het refrein van Wolves meezingen. Als folk kampvuurmuziek is, dan is dit de meest magische jamboree ooit.