Alleskunners bij het Ebonit Saxophone Quartet

Het wordt haast lopendebandwerk. Amper ben je gewend aan de blaaspracht van het Berlage Saxophone Quartet of uit de Amsterdamse conservatoriumklas van Arno Bornkamp rolt het volgende ensemble dat jongleert op vier rieten. Het Ebonit Saxophone Quartet: her en der sleept dit Nederlands-Duits-Poolse viertal op concoursen eerste prijzen weg. Volgend seizoen strijden ze bovendien mee om de Dutch Classical Talent Award.

Op hun debuut-cd blijken het alleskunners. Dat de blazers een master volgen aan de Nederlandse Strijkkwartet Academie, zal de schroom hebben weggenomen Haydn te spelen, een componist uit de nog saxofoonloze 18de eeuw. Het Ebonit-kwartet heeft drie delen gelicht uit Die sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuze, Haydns passiemuziek over de zeven laatste zinnen die Jezus sprak aan het kruis. Eromheen plooiden ze contemplatief werk van recentere componisten.

Nachtlied van Max Reger opent met schemerige klanken. Zachter nog gaat het toe in een adagio van Sibelius, met akkoorden die pulseren als een flauwe polsslag. Met tankgeraas daarentegen davert het Ebonit-kwartet door het slotdeel van Sjostakovitsj' Zevende strijkkwartet.

In Haydn zelf blijkt dat vier rieten soms lastiger tegelijk aanspreken dan vier strijkstokken. Evengoed daalt het ensemble adembenemend neer in de zevende sonate, rond de woorden 'het is volbracht'. Als een volleerd geestelijke spreekt sopraan Claron McFadden de meditaties uit die bij de 18de-eeuwse première toevielen aan de bisschop van Cádiz.