sander donkersin 150 woorden

Zwetend en hijgend trof ik telkens weer nieuwe borden die Dun beloofden

null Beeld

Rond het Franse huis waar ik al jaren kom, beweren vele kronkelwegen te leiden naar een plaatsje genaamd Dun. Vanwege de klank op z’n Frans, alsof je een bonk klei op een eikenhouten vloer kwakt, sprak Dun altijd al tot mijn verbeelding. Omdat ik ditmaal het voornemen heb mijn door de lockdown ietwat uitgedijde lichaam weer in het gareel te krijgen, stelde ik me ten doel Dun te ontdekken.

Ik heb nu vier verschillende weggetjes geprobeerd, rennend en op de fiets. Allemaal gingen ze even steil omhoog. Zwetend en hijgend trof ik telkens weer nieuwe borden die Dun beloofden. Eén keer wees de pijl ineens de andere kant op. Was ik Dun al voorbij?

Langzamerhand begin ik te vermoeden dat Dun slechts een idee is. De weg erheen is heilzaam, of je het ooit bereikt, doet er eigenlijk niet toe. Het ware Dun zit in je hoofd, besloot ik, terwijl ik mij tevreden in een tuinstoel vlijde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden