Column Jarl van der Ploeg

Zodra Italianen de ‘g’ proberen uit te spreken, komt standaard de fusilli van die middag mee omhoog

Vroeger was het leven overzichtelijk: als je minder dan 30 duizend euro per jaar verdiende, noemde je je zoon Jan en zette je hem op voetbal; verdiende je meer dan dat, dan plakte je er een extra naam aan vast, zoals Evert-Jan of Jan-Joost, en stuurde je hem naar het hockeyveld.

Dat die wetmatigheid anno 2019 niet meer opgaat, zag ik gisteren in de krant, toen Daley Blind getrouwd bleek met Candy-Rae Fleur-Blind, maar ik zag het vooral toen ik dit weekend in Amsterdam op bliksembezoek was bij een rits vrienden wier huizen bijna volledig bedekt waren met geboortekaartjes. Nu droegen al die baby’s prachtige, originele namen, daar niet van, maar toch werd ik onbedoeld bevangen door een redeloos medelijden. Ik weet namelijk hoe het is om te moeten leven met een vreemde naam.

Ik heb er vaak navraag naar gedaan, maar toch is de reden achter mijn naam mij nooit volledig duidelijk geworden. Mijn twee oudere broers heten gewoon Jan en Adriaan, maar mijn bevalling verliep schijnbaar zo moeizaam dat mijn ouders besloten wraak te nemen door mij eerst Jarl Wieger van der Ploeg te noemen en mij daarna een dusdanige liefde voor Italië bij te brengen dat ik 28 jaar later besloot naar Rome te verhuizen, de hoofdstad van een land waar 75 procent van mijn voornaam afvalt omdat de letter ‘j’ er nauwelijks bestaat en een woord bovendien nooit ofte nimmer eindigt met de lettercombinatie ‘rl’.

Tel daarbij op dat zodra Italianen de ‘g’ proberen uit te spreken standaard de fusilli van die middag mee omhoog komt, en ik ook nog eens uit Wageningen, Gelderland kom, en je begrijpt waarom ik de afgelopen jaren vrijwel altijd restaurants reserveer onder de naam van mijn vriendin.

Nu zijn er genoeg Italianen die het proberen. Ooit begon de oma van een vriend bijvoorbeeld hartelijk in haar handen te klappen omdat zij ook een neef had die Dario heette. En toen ik mij onlangs voorstelde aan vier Italianen die nota bene naast elkaar aan tafel zaten, wisten ze het te presteren mij de rest van de avond om beurten Harold, Carlo, Arco en Iacopo te noemen.

Toch frustreert het soms. Niet voor niets besloot mijn goede vriend Hielke al na een maand in Rome te capituleren en zichzelf voortaan Roberto te noemen. En ik weet heus wel dat dit niet de bedoeling is van deze column – u betaalt immers voor de krant, terwijl ik er nota bene voor betaald krijg – maar toch wil ik u om een gunst vragen. Namelijk: heeft iemand van u wellicht een suggestie voor een goede, in Italië uit te spreken naam?

Ik hou immers van de Italianen, en voor wie ik liefheb wil ik heten.

Jarl van der Ploeg vervangt in juni Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden