postuumWim de Boois (1935-2022)

Zo bezeten van Ella Fitzgerald met haar vrolijkheid en swing dat er in zijn leven geen plaats was voor een andere liefde

Wim de Booijs verzamelde alles van zijn idool: platen, biografieën, bladmuziek. En informatie. Hij wist meer over de Amerikaanse jazzdiva dan zijzelf, stelde ze vast toen hij de stoute schoenen aantrok en bij haar thuis langsging.

Jean-Pierre Geelen
Wim de Boois met Ella Fitzgerald. Beeld
Wim de Boois met Ella Fitzgerald.

De liefde ontlook in 1958 en duurde tot een paar weken geleden. Een collega van Wim de Boois had een klein pick-upje en draaide op een feestje een single van Ella Fitzgerald. Haar Party Blues ontstak een vlam die meer dan zestig jaar zou branden: Wim de Boois was weliswaar twintig jaar voorzitter van de Nederlandse Sinatra Society, maar meer nog dan door The Voice was hij voor het leven gegrepen door de Amerikaanse jazzzangeres.

De Boois, in het dagelijks leven salarisadministrateur en hoofd personeelszaken bij een groot bouwbedrijf, volgde haar op optredens over de hele wereld. Hij verzamelde alles van haar. Lp’s, ep’s, discografieën, biografieën, bijzondere uitgaven uit Rusland of Tsjechoslowakije. En verder natuurlijk bladmuziek en parafernalia als plakboeken en affiches.

Energie

Eenmaal bezocht De Boois zijn heldin thuis. Gewoon aanbellen op haar woonadres, daar zat Fitzgerald niet mee. Zijn vriend en vertrouweling Paul Speekenbrink was erbij. ‘Het was het hoogtepunt in zijn leven’, zegt hij. Want De Boois was niet alleen gek van haar stem en muziek, ook van de persoon. Speekenbrink: ‘Een bescheiden vrouw, niet per se sexy, maar met een muzikaliteit vol vrijheid en vrolijkheid. Dat gaf hem energie.’

Tijdens dat huisbezoek stelde Fitzgerald hem voor aan haar vriend, tegen wie ze zei: ‘Deze man weet meer van mij dan ik zelf.’ Vermoedelijk was dat waar.

Bezetenheid was het op z’n minst. De huiskamerpsycholoog zou zeggen: een obsessie. Zelf vroeg De Boois zich in het tijdschrift Jazz Bulletin in 2016 hardop af waarom iemand dertig concerten bezocht waarvan de helft steeds hetzelfde was. Het antwoord was niet minder diagnostisch: ‘Omdat je er niet buiten kan. (...) Het is dwang.’

De Boois kwam uit een Amsterdams gezin. Zijn vader werkte in een rijwielfabriek, zijn moeder was Duitse. Op een oorlogsdag kwam de kleine Wim thuis van school en was zijn vader verdwenen. Tewerkgesteld in Berlijn. Dat maakte diepe indruk.

In 2016 publiceerde De Boois – op aandrang van zijn vriend Speekenbrink – een boek over zijn jeugd: Bommenregen. Het verhaal was bepalend voor zijn leven. De Boois beschreef hoe een 8-jarige jongen in Berlijn op zoek gaat naar zijn vader en die ook vindt. Precies zoals het in werkelijkheid was gegaan.

Getekend door de geschiedenis

De geschiedenis tekende Wim voor het leven, zegt Paul Speekenbrink. ‘Door de oorlog is hij wat wantrouwig jegens mensen geworden. Het kon even duren voor hij iemand vertrouwde. Hoewel hij ook een man was van verenigingen, was hij ook erg op zichzelf. Contact met zijn buren had hij niet. Hij was slecht in het onderhouden van oude vriendschappen.’

Vandaar misschien ook dat De Boois niet van trieste muziek hield, ook niet van de melancholiekere nummers van Fitzgerald. ‘Het moest altijd vrolijk en swingend blijven’, zegt Speekenbrink. Misschien omdat hij niet herinnerd wilde worden aan donkerdere periodes van zijn leven.

De allesoverheersende liefde voor Ella duldde geen plek voor een ander. De Boois bleef zijn hele leven vrijgezel. Speekenbrink: ‘Ik ken niemand die zichzelf zo goed wist te vermaken. Hij heeft een gelukkig leven geleid, vond hij zelf ook’.

Aan dat leven kwam op de eerste dag van dit jaar een einde, na 86 jaar. De Boois leed aan Parkinson, hij overleed in zijn woonplaats Almere aan nierfalen. Ook op zijn uitvaart was geen plaats voor een treurmars: naast Sinatra klonk uiteraard in up tempo Ella: There Will Never Be Another You.

Het American Songbook zal De Boois blijven omringen. Zoals hij op zijn overlijdenskaart dichtte: Ella, Frank, Basie, Rita and more/ zorgen hier voor een hemels gehoor/ U allen wens ik heel veel moois/ De groeten van Wim de Boois.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden