sander donkersin 150 woorden

Zelfhaat, denken aan emigreren – ik voelde de pijn van Gert-Jan Segers

null Beeld
Sander Donkers

Iets te goed kon ik mij de afgelopen dagen in Gert-Jan Segers verplaatsen. Ik ben weliswaar nooit een belangrijk regeringsdocument kwijtgeraakt, maar wel een kostbare, gesigneerde tekening van Keith Haring, eigendom van Barry Hay, wiens biografie ik destijds schreef. Segers in de trein, ik in de tram. Ik straalbezopen, Segers vast niet. Maar toch: I’ve been there, Gert-Jan.

Die eerste uren, als de fout gemaakt is maar nog niet erkend, zijn pure horror. De zelfhaat. De wanhopige pogingen het onherstelbare te herstellen bij diverse onderbemande afdelingen Gevonden Voorwerpen. De gedachte aan emigreren. Het dralen met je telefoon in de hand, de duim zwevend boven de naam Mark. Of Barry.

Daarna de biecht, die je bevrijdt maar ook kwetsbaar maakt. Ik had geluk met een vergevingsgezinde rocker die me ‘een mooie lul’ vond, Segers staat tegenover formatiepartners die zich door zijn stommiteit ineens in een linkse hoek gedrukt voelen. Tegen hen zeg ik: wees een Hay.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden