interview lust & liefde

‘Ze zoende heerlijk zacht, fijner dan de meeste mannen’

Nikita en Rachella ontmoetten elkaar op het voetbalveld. De een wil winnen, de ander speelt voor de lol, maar dat staat hun relatie niet in de weg.

Beeld Saša Ostaja

Rachella, 31

‘Ik ontmoette Nikita vorig jaar toen ik inviel bij haar team. Ze had die dag al eerder een wedstrijd gespeeld en ik zag dat ze moe was. Maar toen ik aanbood even van positie te wisselen, weigerde ze bot. Als je mid mid bent, ga je niet zomaar rechts buiten spelen, leek ze te willen zeggen. Zij was een serieuze voetballer, dat was duidelijk. Ik niet, ik speel voor de lol. Verder maakte ik weinig gedachtes aan haar vuil en zeker geen erotische. Voor zover ik wist viel ik op mannen en dat ik de laatste tijd een beetje aan het experimenteren was met vrouwen, stelde niet veel voor. Het moment dat Nikita en ik begonnen te flirten kwam pas later, na een paar weken, tijdens het befaamde halve veldjestoernooi bij Swift. Ze was geblesseerd en zat op een kussen haar teamgenoten aan te moedigen. Ze droeg een prachtige KNVB trainingsbroek, waar ik al maanden naar op zoek was: Nike met een oranje lengtestreep. Ik zakte naast haar in het gras. En misschien omdat ik al een paar biertjes op had, zei ik ineens: Mooie broek, wat moet ik daarvoor doen om die te krijgen, je zoenen? Ze keek me aan en wendde haar hoofd af. Er was kennelijk meer nodig om haar te verleiden en ineens was mijn interesse gewekt en even later, in de kantine van Swift, pakte ik zomaar haar hoofd en zoende haar. Zij schrok niet, ik wel. Waarom deed ik dit? Met haar blonde haar en de aanzet van kleine rimpeltjes om haar ogen, was ze veel te mooi en sexy om even op een dronken moment mee te zoenen. Dit meisje verdiende respect en ik wilde niet degene zijn die haar aangeschoten versierde, zodat we het een dag later konden afdoen als onbelangrijk. Ik liep weg, maar kwam weer terug en besloot haar mee uit te vragen. Ze stemde toe, en ineens bang dat ze me niet begrepen had, liep ik even later met haar mee naar de auto van vriendinnen die haar vanwege die blessure naar huis brachten en vroeg opnieuw of ik haar alsjeblieft nog eens kon zien. Jaha, lachte ze, dat had je net toch al gevraagd.

Het werd een date in een speelhal. En ik weet nog dat ze zei dat ze niet te genieten was als ze verloor, en op een of andere manier verbaasde me dat niks. Ze verloor een paar keer en toch werd het een leuke avond waarop alles verliep alsof we elkaar al lang kenden. Met mannen heb je vaak meteen een traditionele rolverdeling, met Nikita was ik gelijkwaardig. Toch wilde ik niet meteen toegeven aan mijn groeiende verliefdheid. Verliefdheid is zo iets bedrieglijks, dat komt en gaat. Maar toen ik tijdens een WK wedstrijd van Spanje, haar nek en rug mocht masseren, was ik om. Ze was lief, had een lichte huid, beetje sproetig en gespierde schouders. Die nacht hebben we voor het eerst samen geslapen, maar haast met seks hadden we niet. Allebei wilden we zeker zijn dat er meer was dan alleen de aantrekkingskracht van ‘het nieuwe’. Ze zoende heerlijk zacht, fijner dan de meeste mannen, ik voelde haar billen en haar borsten, meer gebeurde er die nacht niet. En nu, een jaar verder, ben ik zo gelukkig. Zij is het. Voor altijd. We wonen samen, want anders zien we elkaar nooit. Elke dag is er wel een van ons die naar voetbaltraining moet.’

Nikita, 25

‘Ras kwam invallen en vroeg meteen aan me of ik wilde wisselen van positie en ook al klopte het dat ik een beetje liep te sjokken omdat ik al een wedstrijd had gespeeld, weigerde ik resoluut. Een invalster, en dan ook nog geleend van een andere club, wat dacht ze wel. Bovendien, rechtsback is saai. Ik speel altijd aanvallend. Maar toen we na afloop nog wat biertjes dronken in de zogenaamde derde helft, viel ze toch mee. Thuis zocht ik haar op, op Facebook, maar daar was geen Ras te vinden. Wist ik veel dat ze eigenlijk Rachella heette. Ik wilde haar een bericht sturen, maar durfde niet. Als zij mij een paar weken later na afloop van het halve veldjes toernooi bij Swift waar ze mij brutaal mijn broek wilde aftroggelen, niet had gezoend, was het misschien wel nooit iets geworden. Die eerste zoen in die kantine ga ik nooit vergeten. Al zou ik willen, zou het nog niet kunnen, want mijn teamgenoten hebben alles vastgelegd met hun telefoon. Ik was die tijd zwaar geblesseerd aan mijn knie en daar stond ik, half leunend op mijn krukken, gefixeerd op een plek. Ineens pakte ze mijn hoofd en toen die kus. Weer zag ik die schitterende ogen die me die middag ook al waren opgevallen. Aan de rand van het veld waren ze groen geweest, nu in het bijna donker, leken ze grijs. Een jaar later staar ik nog dagelijks in die toverogen, tot ze zegt: Hee, stop daar mee, wat kijk je nou?

Aanvankelijk durfde ik me geen illusies te maken, ik dacht dat ze op mannen viel, ik had haar horen praten over haar scharrels en na die kus liep ze ineens weg. Dat was het dan, dacht ik, maar ze bleek geschrokken van haar eigen voortvarendheid en dat nam me voor haar in. Ze bleek niet alleen maar stoere Rachella maar ook verzorgende en lieve Rachella. Onder haar leiding hebben we een poes in huis gehaald en tientallen planten en stekjes. Nu is het genoeg zei ik laatst, toen plant nummer 38 werd binnengedragen. Maar de waarheid is dat ze me raakt als ze verrukt naar een nieuw blad wijst alsof het een pasgeboren baby is. Zorgzaamheid paart ze aan nonchalance. Als zij solliciteert op een nieuwe baan doet ze dat zonder enige voorbereiding. Zelf daarentegen heb ik sinds mijn 18de doelbewust toegewerkt naar een aanstelling bij de KNVB, wat me gelukt is. Een maand na onze eerste zoen moest ik zes weken naar Japan. Ik had me daar echt op verheugd maar nadat ik Rachella had leren kennen, wilde ik eigenlijk niet meer. Ik ben eerder naar huis gegaan dan de bedoeling was, ik zie haar nog staan op Schiphol. ‘Ik ben zo zenuwachtig’, zei ze. ‘Ik ook’, zei ik. En toen was alle spanning weg. Op een probleempje na. Ik ben AZ-fan en zij is voor Ajax en toen ik bij haar introk zei ik: dat Ajax-vaantje gaat natuurlijk weg. Vond ze best. Ze is niet zo fanatiek. Als ze terugkomt van een wedstrijd vraag ik altijd welke tactiek ze speelde. Dan haalt ze haar schouders op en zegt: ‘Het gaat me gewoon om de lol.’ Onbegrijpelijk vind ik dat. Ik wil altijd winnen.’

Op verzoek van de geïnterviewden zijn de namen gefingeerd.

Oproep vakantieliefde
Voor komende zomer zijn we op zoek naar mannen en vrouwen die willen vertellen over een bijzondere vakantieliefde van lang of kort geleden. We willen ook graag de vakantieliefde zelf aan het woord laten; zo nodig gaan we samen met u op zoek.
Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden