Column Sylvia Witteman

Zak in de stront met je kapsones, zou ik tegen die ouders zeggen

Mijn oudste kind is gisteren 21 geworden, en dus sloeg ik aan het terugblikken op haar opvoeding. Hoe had ik dat eigenlijk gedaan? Geen idee. Hoe doen anderen dat eigenlijk? Nieuwsgierig schafte ik het blad Kek Mama aan.

Het woord ‘kek’ heeft iets onuitstaanbaar oubolligs, iets vaag seksistisch ook: kan een man ‘kek’ zijn? (lezen mannen dit soort bladen? Welnee.) Bij het woord ‘kek’ zie ik een meisje voor me met het kapsel van Julie Andrews in The Sound of Music, gekleed in een schalks opwaaiend tennisjurkje, getekend door Hans Borrebach.

‘Voor leuke vrouwen die ook moeder zijn’ is de ondertitel van Kek Mama. Dit om te benadrukken dat het moederschap niet de hoofdzaak is van vrouw zijn, kijk maar, er blijven gerust allerlei andere belangrijke zaken in het vrouwenleven, zoals bijvoorbeeld het lezen van glossy bladen.

De hoofdredactrice legt in haar editorial uit wat haar nu écht gelukkig maakt: ‘Met Ko en Toon rondrommelen. Stoeien tot blauwe plekken aan toe (bij mij dan). En dan zij aan de lego en de duplo en ik aan de was (…) Of al mijmerend samen een nieuwe rubriek beginnen. En dat ik dan bij het lezen van de eerste aflevering een beetje moet huilen, ach, dat past dan ook wel weer.’

Ik moest ook een beetje huilen, dus sloeg ik gauw de bladzijde om. Kijk, een hele pagina citaten, lekker kek allemaal in een verschillend lettertype gezet. Waar ze vandaan komen is onduidelijk: uit ­lezersbrieven? Sociale media? ‘Het moeilijkste aan moederschap vind ik het hebben van kinderen’, merkt ene Amber snedig op. ‘Laat die kinderen toch, ze moeten al zoveel’, vindt een ander. ‘Gelukkig kunnen vrouwen geen mannengriep krijgen, dat zou pas heftig zijn’, aldus ‘Eefje’.

Inmiddels kreeg ik het gevoel alsof ik op een grote hap zaagsel aan het kauwen was maar ik bladerde dapper door. Daar was de rubriek ‘Hutspot. Dingen waar je blij van wordt’.

Dit soort rubrieken is uit geen enkel damesblad weg te slaan, maar Kek Mama heeft wel het zenit van zouteloosheid bereikt met koppen als ‘je blijft zoenen’ bij een lippenstift, ‘relax en geniet’ bij een spa, en ‘supermarkt in je hand’ bij een boodschappen-appje. En een geinig feitje: ‘49 miljoen rookworsten eten we jaarlijks in Nederland’. Goh!

Dan een interview met een mij onbekende actrice wier belangrijkste wapenfeit lijkt te zijn dat ze Limburgs tegen haar kind praat; een column van moeder ‘Mariëtte’ die verzucht dat ze ‘gewoon heel, héél even wil koken zonder dat er een plantenpot sneuvelt’, het relaas van een groot gezin, waarin de vader als ‘held’ wordt opgevoerd omdat hij ‘met engelengeduld een vastgelopen iPod reset’. Een iPod?! Wie heeft er nog een iPod?

Een problemenrubriek ‘vraag het de vrolijke opvoedtantes’ met daarin de geijkte dode poes, onhandelbare kleuter, en het dochtertje van hoog opgeleide ouders dat ‘niet goed kan leren’ en naar het vmbo ‘moet’ (zak in de stront met je kapsones, zou ik tegen die ouders zeggen, maar de vrolijke opvoedtantes brengen het iets genuanceerder).

Een heleboel foto’s van kindertjes in kleertjes van merken als Noppies of Sproet & Sprout, en dan het coververhaal: ‘En nu hou je op’. Daarin mogen ouders leeglopen over de etterigheid van hun kinderen en hoe ze daardoor zelf ‘helemaal doorslaan’. Ik hield mijn adem in. Zouden er klappen vallen? Hmmm, er wordt een schaaltje yoghurt over een kleuterhoofd gegoten, er wordt godverdomme geroepen, en er wordt een zeurend kind van 8 ‘op een parkeerterrein uit de auto gezet en pas 5 minuten later weer opgepikt’.

Ik had Kek Mama nog lang niet uit, maar het werd tijd om te gaan koken.

Gewoon heel, héél even, zonder dat er een plantenpot sneuvelt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.