Wisselende contacten

Ondernemer (40) geniet van het leven door elk weekeinde een ander adres te selecteren uit de Spartacus Gids, de 'reisbijbel' voor homo's....

'Doordeweeks werk ik keihard, ben ik voor mijn personeel een voorbeeld. Op de zaak is er discipline. Ze vliegen eruit als er niet hard en efficiënt gewerkt wordt. Ik verlang van mezelf en dus ook van de anderen dat ze inspringen als er iemand ziek of van de weg is. Dat moet vanzelf gaan. Ik verlang gevoel voor elkaar en gelijkheid. Een baas moet niet denken dat ie meer is dan de rest. Toevallig leidt hij de boel. Als hij dat goed doet, kan hij ook zijn rarigheid laten zien. Dus mogen ze privé alles van me weten.

Ze hebben plezier om m'n eerlijkheid, misschien omdat ze zelf niet eerlijk durven te zijn op mijn manier. Als ik zondagvond terugkom uit Wenen en ik vertel de volgende dag bij de koffie dat ik in één nacht door drie jongens gepijpt ben, dan liggen ze dubbel van het lachen. Die jodocus heeft weer eens het buitenland geneukt.

Ik ben open, ik vertel wat ik doe, ik heb het over aids. In het begin was dat hier een taboe. Je praatte in zo'n dorp niet over seks. Dat wilden ze niet, bij het woord 'pijpen' kregen ze de riebels. Maar als je daarover tien keer hebt verteld, met een soort aanstekelijke lol, wordt het gewoon. Dan denken ze, die idioot doet wel precies wat ie wil, die is gewoon geil van Assen tot Amerika. Misschien is er zelfs wel afgunst.

Natuurlijk vragen ze zich af waar ik de energie vandaan haal. Ik ga in het weekeinde naar Boedapest, Wenen of Amsterdam, waar mijn vriendjes zitten, ik ga nachten door, soms wel met drie jongens in acht uur. Je pakt de Spartacus en je kent alle plekken waar je seks kunt halen: homobars, sauna's, parken, parkeerplaatsen. Het is vooral een uitkomst voor getrouwde homo's. Op parkeerplaatsen zie je meer auto's mét dan zónder kinderzitjes.

In Amsterdam heb je een dag- en een nachtsauna. Die zitten altijd vol. In sauna's gaat het alleen om de seks, iedereen weet dat. Je komt er om elkaar te pijpen. Je hebt er speciale cabines voor. Klaar en de volgende. In Amerika is het verboden aparte cabines te bouwen. Dus krijg je de idiote situatie dat je seks bedrijft midden in de sauna, waar iedereen bij is. Maar Amerikaanse homo's nemen dat voor lief, vooral in contact met Europeanen. In Amerika is het een statussymbool om met een Europeaan gevreeën te hebben.

Amerika is preuts. Darkroom is een Amerikaans woord. Je kunt er met een onbekende ingaan, als bij een blind date, maar dat doe ik niet. Ik wil wel eerst kennis hebben gemaakt met zo'n jongen. Een beetje praten. Zonder praten raak ik niet opgewonden. Maar dat praten is ook gevaarlijk. Want voordat je het weet, ben je zo in de ban van iemand dat je alles, en dus ook je condoom, vergeet.

Ik ga de hele nacht door, slaap hooguit twee uur. Het leven is zo mooi. Waar ik de energie vandaan haal, weet ik niet. De spanning van de seks is een verslaving. Ik ga naar een sauna, heb seks en dan is het leuk als zo'n jongen ook nog bij je blijft slapen en wat te vertellen heeft. Ik zoek waarschijnlijk voortdurend bevestiging van mezelf. Zie ik er nog goed genoeg uit? Dat is toch geen verkeerde vraag. Als ik zie hoeveel mannen een mooie vrouw aanstaren, dan hou ik me nog in. En wat is er nu helemaal verkeerd aan het hebben van seks?

Waar ik mezelf hooguit schade mee kan doen, is dat ik te veel op mijn gevoel afga. Ik heb een paar jaar lang zonder condoom gevreeën en me nooit laten testen op HIV, daar ben ik als de dood voor. Ik wil niet weten of ik besmet ben of iemand heb besmet. Word ik ziek, dan is het vroeg genoeg om spijt te krijgen of me schuldig te voelen.

Ik ging puur op het betrouwbare gezicht af, zo van: deze jongen is in orde. Maar dat doe ik niet meer. Het is gevaarlijk geworden, vooral in Oost-Europa. Het zijn vooral businessboys daar. Jonge jongens uit Rusland die naar Praag of Boedapest gaan om je voor een habbekrats klaar te maken. Ze slikken het gewoon door, het gevaarlijkste wat je kunt doen. Ze kennen de risico's, maar denken alleen aan het geld. Mijn ervaring in Nederland is dat bijna iedereen het veilig doet.

Op maandag ben ik op de zaak, altijd, hoe het ook uit de hand is gelopen. Dan vertel ik wat ik heb meegemaakt. Zonder schaamte, want ik geniet van het leven en dat mogen ze weten. Al is dat weekendleven van mij in hun ogen misschien schokkend of verwerpelijk. Ik vind dat je iedereen in zijn waarde moet laten, dus ze moeten mij ook nemen zoals ik ben. En ik heb de ervaring dat, als je opener bent over jezelf, de zogenaamde gezagsvraag er ook minder toe doet. Je hebt de leiding, oké, maar je hebt ook je persoonlijke kanten. Die hoef je niet te verbergen.

Iedereen in het dorp weet dat ik homo ben, ik maak daar geen probleem van, maar ik ga er ook geen ernstige gesprekken over voeren en ik ga niet diepgaand op vragen in. Ik toon mijn gedrag. Ik laat een vriendje uit Berlijn overkomen en ik zet hem midden in de voetbalkantine neer. In het begin leverde dat bijna schandalen op en dachten ze: we kunnen zo'n man toch niet als bestuurslid hebben? Maar ze moeten met die jongen praten en dan blijkt hij nog intelligent ook. Ze vinden het nu komisch als ik weer eens met zo'n mooi jochie kom aanzetten. Ik ben zelf op een bepaalde manier dom, ik heb niets gestudeerd, een praktijkman. Maakt me niet uit. Ik vind het belangrijker dat ik levenslust uitstraal. Het kost een beetje gewenning, zeker buiten de Randstad, om jezelf geaccepteerd te krijgen, maar uiteindelijk gaat het vanzelf. Omdat je altijd vrolijk bent.

Ik heb een fantastisch leven, geen zorgen over kinderen of een partner. Ik begin ook geen vaste relatie. Als het moeilijk en saai wordt in een gewoon gezin, zijn de kinderen altijd nog gespreksonderwerp; bij homo's is het veel meer vechten om de relatie in stand te houden. Dus daar begin ik niet aan, ik ben gelukkig genoeg in mezelf.

Het lijkt vaak of ik daarin een uitzondering ben. Ik heb van thuis veel godsdienst meegekregen, dus ga ik op hoogtijdagen nog wel eens naar de kerk. Maar dan zie ik met Pasen bijvoorbeeld een kerk vol met vreselijk sombere gezichten. Ik denk dan: die mensen vieren de opstanding, de bevrijding. En dan zitten ze erbij alsof ze de smoor in hebben. Ik zong en ik zong, ik had van de kansel willen roepen wat geluk en vrijheid zijn, maar uiteindelijk ben ik de kerk maar uitgelopen. In het besef dat je deze mensen toch niet meer verandert.

Maar ik zal nooit van mezelf zeggen dat ik de wijsheid in pacht heb. Ik spreek niet eens mijn talen. Als ze vragen: hoe red jij je in vredesnaam in Boedapest of New York, heb ik maar één antwoord: de woorden seks en taxi zijn in alle landen hetzelfde. Wat ik precies zoek, waarom ik telkens op die spanning uit ben, ik weet het niet. Ik heb gewoon meer afwisseling nodig dan een ander.'

Hans van Wissen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden