Hoe is het daar? Maarten Spanjer in Nederland

Weggaan op vakantie? Maarten Spanjer niet, hij heeft een posttraumatisch kampeersyndroom

De kunst van het vakantievieren volgens een bekendere Nederlander. Schrijver en acteur Maarten Spanjer (66) blijft thuis.

Maarten Spanjer op zijn platje vlakbij Vondelpark. Beeld Ivo van der Bent

Voor jou geen palmbomen en parelwitte stranden op vakantie?

‘Nee, ik haat het om op ­vakantie te gaan. Ik heb een posttraumatisch kampeersyndroom. Wij hadden een groot gezin en gingen altijd kamperen. Dan moesten alle kinderen in onze Volkswagen Kever worden gepropt. Vier op de achterbank, mijn invalide moeder moest de auto in getakeld worden en ik lag in de paraplubak. 1.200 kilometer naar Spanje lag ik met mijn neus tegen de achterruit geklemd. Als er een wolkje aan de hemel verscheen was dat voor mij een hoogtepuntje.

‘Voor we echt vertrokken, was Leiden al in last. Mijn vader had alles in blik, zelfs krentenbrood, uit een oude, afgekeurde legerpartij. Mijn moeder pakte al die blikken boven nietsvermoedend in kartonnen dozen en wij kinderen moesten die de trap af sjouwen, maar bij de zoveelste doos gooide mijn vader steevast de boel de straat op omdat hij genoeg had van al die blikken. Dus dan reden we al met ruzie de straat uit.

‘Ik kan me één vakantie nog goed herinneren omdat hij zo kort duurde. Mijn vader had de auto boven aan de heuvel van camping El Toro Bravo neergezet. Mijn moeder bleef erin zitten, terwijl hij trots zijn kampeervaardigheidsbewijs aan de campingdirectie ging laten zien. Wij kinderen werden naar beneden gestuurd om vast een mooie plek voor de tent uit te zoeken. Die hadden we gevonden, we stonden alleen nog te wachten tot mijn vader en mijn moeder met de Volkswagen naar beneden kwamen. En ineens zien we inderdaad de auto naar beneden komen, met mijn vader er rennend achteraan. Ik zal de opengesperde mond van mijn moeder achter de beslagen zijruit nooit vergeten. Er stonden beneden twee bomen, de Volkswagen pakte daar een van en was total loss. Dus toen konden we gelukkig meteen met een gehuurde auto van de ANWB weer terug naar huis.’

Als de tent eenmaal stond, vond je het dan wel leuk? 

‘Nee, in de auto kreeg ik al heimwee en die duurde de hele vakantie. Toen ik wat ouder werd, werden de vakanties er ook niet beter op. Inmiddels waren er weer kinderen bijgekomen, de teller stond toen op acht, en mijn ouders namen alleen de handigste mee, anders paste het niet. Zonder mij gingen ze naar Lourdes, daar zou mijn moeder genezen van haar reuma. Drie weken later kwamen ze me ophalen en keek ik uit het raam. Dat zal ik nooit vergeten; die teleurstelling dat ik mijn vader zag uitstappen en om de auto heen zag lopen. Ze moest er dus wéér uit getild worden. Wat betekende dat ik nog altijd de boodschappen moest doen.’

Dat je moeder zich met haar aandoening zo geestdriftig bleef voortplanten.

‘Ja, de pastoor zei dan dat het weer tijd werd. Terwijl, na het vijfde kind kon het echt niet meer. Maar ja, de pastoor stond in hiërarchie boven de dokter. De vakantie erna vroegen ze hem of hij nog opvang wist voor mij. Toen werd ik naar vakantiekamp Salvo voor moeilijk opvoedbare Jordaan-jeugd gestuurd. Ik mocht één ding meenemen, dat werd mijn dierbare postzegelverzameling. Na de eerste nacht was die verdwenen, meegenomen door de moeilijk opvoedbare Jordaan-jeugd. Mijn boek Geluk is een herinnering, dat in september verschijnt, is een terugblik naar mijn jeugd in de jaren vijftig en zestig, en daardoor komen al die dingen weer naar boven. Voor je ging slapen moest je je helemaal uitkleden en naakt voor pater Pino gaan staan. Dan ging hij controleren of het allemaal wel fris was. Die man was zelf niet helemaal fris. Soms nam hij je apart en moest je even bij hem op schoot zitten.’

Dus vakantie is trauma op trauma op trauma bij jou.

‘Nou, het zit niet zo in mijn karakter om te klagen, ik zie ook wel weer de humoristische kant van zo’n pater met zijn merkwaardige hobby’s. Maar dat postzegelalbum deed me wel echt pijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden