De gidsLust & liefde

‘Weer zag ik de verloskundige ongerust worden en weer zei ze: het is niet goed’

Toen Devi (31) haar ongeboren kind verloor, dreef dat haar en haar grote liefde uiteen.

Beeld Saša Ostoja

‘We wisten al een tijdje dat als mijn spiraal na vijf jaar vervangen zou moeten worden, we geen nieuwe zouden laten plaatsen. En al meteen de eerste keer was het raak. Ik herinner me een zaterdagochtend, zeven uur. Ik zat op de wc en realiseerde me dat ik een dag of vijf geleden ongesteld had moeten worden, ik pakte een test uit het toiletkastje en toen gebeurde het. Het ongelofelijke was waar. Ik vertelde het mijn vriend die nog had liggen slapen, we huilden allebei en ik kon niet wachten het aan mijn moeder te vertellen. Ze was totaal in shock. Mijn vriend en ik hadden elkaar leren kennen toen we 20 waren, ik was helemaal niet uit op de grote liefde, maar op een of andere manier was hij veilig. Niet alleen om wie hij was, een gedisciplineerde, kalme sporter bij wie ik rust vond, maar ook omdat hij in Australië woonde en ik wist dat hij altijd weer wegging, wat ik toen een prettig idee vond. 

Jarenlang hebben we een langeafstandsrelatie gehad, maar uiteindelijk is hij naar Nederland gekomen. Niet om met me te trouwen en me op die manier te claimen, maar omdat hij in de buurt wilde zijn. Hij stelde voor een open relatie te blijven onderhouden en ik dacht: hij moet wel heel veel van me houden om mij te steunen in mijn behoefte aan vrijheid. Misschien was die tijdelijk en gestuurd door mijn leeftijd, maar daar waren geen garanties voor. Ik voelde me onmiddellijk door en door zwanger, ik was zo blij, want dit kind was zo welkom. Je hoort vaak genoeg dat vrouwen moeite hebben zwanger te worden, waardoor kinderen krijgen ineens iets technisch en medisch wordt, en ik prees mezelf gelukkig dat ik het mijne zomaar in de schoot geworpen kreeg.

Na acht weken voorpret gingen we naar de verloskundige om voor het eerst het hartje te horen kloppen. Ik ging liggen, zij voelde en luisterde en zei: ik hoor niets. Mijn eerste gedachte was: dit kan niet. Alleen vrouwen die ongezond leven of oud zijn krijgen een miskraam. De verloskundige boog zich verder voorover en zei dat ze misschien niks hoorde omdat het kindje er niet goed voor lag, dat gebeurde een enkele keer. Of misschien had ik verkeerd gerekend en was ik nog geen acht weken zwanger. Het bleef lang stil in de kamer. Ze zocht en zocht, maar vond en hoorde niks en ze raadde ons aan over vijf dagen terug te komen. 

Er volgden vijf gruwelijke dagen waarin ik alleen maar gehuild heb. Iets wat nog nauwelijks een mens te noemen viel, zonder duidelijke vorm, geslacht of naam, had me kennelijk zo geraakt dat ik er al van was gaan houden. Mijn vriend bleef kalm als altijd, hij was lief en zei dat als het niet goed was, we het gewoon nog eens zouden proberen. Maar een paar dagen later, ik was op mijn werk, merkte ik dat er een paar bloederige propjes loslieten en ik wist: dit is niet goed. In plaats van mijn schouders op te halen en door te gaan, bleef ik me afvragen wat er mis was met mij, waarom bleef het vruchtje bij twee vriendinnen die toevallig dezelfde week zwanger werden wel zitten en bij mij niet?

Een aantal maanden later werd ik opnieuw zwanger. Anders dan de eerste keer, gingen we elkaar in de weken die volgden uit de weg. We durfden onszelf niet toe te staan te hopen dat het dit keer wel goed zou gaan. We waren niet eens blij toen we, net terug van een vakantie in Frankrijk, de positieve test zagen. Het was juni, we gingen de zomer in en begonnen apart van elkaar festivals te bezoeken, want als we samen waren voelden we ons gedwongen over de zwangerschap te praten en wat als het weer fout zou gaan? Plannen maken stonden we onszelf niet toe, onze toekomst reikte bij wijze van spreken niet verder dan de dag van de achtwekenecho. Toen het eindelijk zover was, gingen we met lood in de schoenen bij de verloskundige naar binnen. Weer ging ik op die tafel liggen en weer begon ze te luisteren. Het was de bedoeling, mijn wens, dat andere nieuwe, hoopvolle woorden de benauwende woorden die nog altijd echoden in mijn hoofd, zouden wegspoelen, ongedaan zouden maken. Maar weer zag ik haar ongerust worden en weer zei ze: het is niet goed. 

Het was of het onheil zich vermenigvuldigde, en definitiever en kolossaler werd. Twee keer achtereen, was dat nog wel toeval? Die dag was de verjaardag van een familielid, we hadden gehoopt het goede nieuws aan iedereen te kunnen vertellen. Hoeveel wreder deze keer was dan de eerste bleek meteen toen we de maanden erop niet in staat bleken een vorm te vinden voor ons gezamenlijk verdriet. Na de eerste miskraam hadden we samen in bed liggen huilen, nu waren we gehard en gingen beiden onze weg. Net als in de eerste weken van die tweede zwangerschap waren we steeds minder samen, maar dan verdrietiger. We begonnen ruzie te maken: een keer riep mijn vriend dat-ie blij was dat ik die miskramen had gehad, want kijk eens hoe verwijderd we van elkaar waren, we konden niet eens een tegenslag verwerken, dat was geen basis voor een baby.

Pas toen we eindelijk met vakantie gingen en niet meer om elkaar heen konden, spraken we voor het eerst in maanden weer echt met elkaar. We erkenden dat die hele mislukte zwangerschapssessie ons geen goed had gedaan. Vóór die acht maanden ellende hadden we het heel leuk samen en nu stonden we bijna op het punt uit elkaar te gaan. Zo wilden we niet leven. Met zijn tweeën besloten we korte metten te maken met die verbeten kinderkwestie en weer aan de anticonceptie te gaan. Het komt wel een keer. Maar voorlopig even niet. Ik houd te veel van hem.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Devi ­gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? ­Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl.

Ook voor deelname aan onze podcast Van twee kanten, waarin geliefden elk over (een speciale gebeurtenis in) hun relatie vertellen, kunt u naar dit adres mailen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden