Column Sander Donkers

We vermoedden toen allang dat Michael Jackson aan kleine jongetjes had gezeten

Kijkend naar Leaving Neverland, de documentaire over Michael Jacksons vermeende kindermisbruik, zag ik beelden die me terugschoten naar een andere tijd. Een tijd waarin mijn generatie zorgeloos danste op zijn muziek, terwijl we allemaal allang vermoedden dat hij met zijn tengels aan kleine jongetjes had gezeten. Pedo-mopjes over Whacko Jacko waren gemeengoed, maar niemand riep op om Beat It of Bad in de ban te doen.

Het was confronterend om diezelfde jongetjes, inmiddels volwassen, tot in de akeligste details over die tijd te horen vertellen. Ik hoopte dat het hen opluchtte en verder hielp. Maar na afloop van de film was Michael Jackson nog steeds dood en ging het debat vooral over de vraag of zijn muziek nog ‘kan’.

Ik dacht aan die dansvloer in de jaren negentig. Waren wij ­hypocriet, of accepteerden we makkelijker dat grote kunstenaars ook heel enge mensen kunnen zijn? Ik kwam er niet uit. Misschien is het allebei wel waar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden