Het eeuwige leven Evert Kroon

Waterpolospeler Evert Kroon was de Johan Cruijf van het zwembad

‘Schiet maar, je krijgt de bal er toch niet in’, tergde hij medespelers en tegenstanders. Hij werd de ‘octopus die van doelpaal tot doelpaal reikte’.

Evert Kroon Beeld ANP

Hij speelde waterpolo in dezelfde tijd als Cruijff voetbalde. En Evert Kroon genoot in het zwembad dezelfde autoriteit als Cruijff op de grasmat.

Kroon was de beste Nederlandse waterpolospeler ooit en in zijn tijd de beste ter wereld. Hij was ook een perfectionist die van zijn medespelers hetzelfde eiste en zich daar niet altijd populair mee maakte.

Nico Landeweerd, toentertijd een van zijn ploeggenoten die normaliter veel scoorde, zegt dat hij een keer na afloop van een teleurstellende wedstrijd door Kroon werd verplicht in het zwembad te blijven. ‘ ‘Probeer mij maar te passeren’, zei hij. Toen dat de eerste keer niet lukte, moest het een tweede keer, een derde. Tot tien keer toe. Ik raakte al mijn zelfvertrouwen kwijt. Hij was zo serieus. Toen we een keer voor de wedstrijd met elkaar een geintje maakten, kwam hij naar ons toe. ‘Er valt niets te lachen. We moeten winnen’.’

Kroon, die 2 april in zijn woonplaats Hollandsche Rading overleed, deed mee aan drie Olympische Spelen; die van Mexico (1968), München (1972) en Montreal (1976). Op de laatste Spelen werd hij de grote held. Het team won verrassend brons een prestatie die door de mannen nooit meer is geëvenaard. En die kreeg nog meer cachet omdat Nederland in Montreal geen enkele gouden plak won. Kroon mocht tijdens de sluitingsceremonie de vlag dragen.

Kroon werd geboren in Hilversum en kwam bij De Robben terecht, de club die toen het Ajax was van het waterpolo maar nu ver is teruggezakt. Met zijn rode haardos onder de cap bleek hij een supertalent te zijn. In zijn periode veranderde De Robben het spelsysteem: zonedekking in plaats van mandekking. Kroon kon watertrappelend met zijn imposante gestalte tot aan zijn zwembroek altijd een witte uit het water rijzen. Hij trainde zich daar zich het apezuur op, zo bleek uit een documentaire die AVRO’s Sportpanorama toen over hem maakte. ‘Hij leek op het water te lopen’, schreef de Volkskrant in 1997 in een terugblik op zijn lange carrière. Landeweerd: ‘Hij wilde liever met 2-0 winnen en zijn doel schoonhouden dan met 20-4.’

Met zijn lange armen en handen als kolenscheppen barricadeerde hij bijna het hele doel. Daarnaast had hij geweldige reflexen. Ploeggenoten lieten tegenstanders wel eens alleen op hem af gaan in de verwachting dat hij de bal toch zou tegenhouden en zij dan volkomen vrij in het water zouden liggen voor de counter. Hij pestte soms aanvallers van de tegenstander die al op grote achterstand stonden, door ze na een zoveelste mislukte aanval de bal terug te geven. ‘Probeer het nog maar een keer. Je krijgt de bal er toch niet in.’

Het team dat naar de Spelen van Montreal reisde stond onder leiding van waterpoloprofessor Ivo Trumbic. ‘Kroon was niet een van de spelers, maar het verlengstuk van Trumbic in het water’, zegt Landeweerd. In de groepswedstrijd tegen wereldkampioen de Sovjet-Unie stuitten de Russen voortdurend op de Nederlandse keeper totdat ze er helemaal gek van werden. Na de met 3-2 door Nederland gewonnen wedstrijd noemde de Russische coach Kroon de ‘octopus die van doelpaal tot doelpaal reikte’. In de finalepoule verloor Nederland alleen van Hongarije en won brons.

Na de Spelen stopte Kroon met waterpolo. Hij was belastingambtenaar en later exploitant van zijn eigen sportzaak. Uiteindelijk raakte hij overwerkt. ‘Zwemmen bleef hij doen’, zegt zijn vrouw Hetty. ‘Elke dinsdagochtend met zijn allereerste teamgenoten van De Robben. De oudste is 86 jaar. Ze zwommen nog wel een kilometer.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.