ColumnSylvia Witteman

‘Wat is er mis met mijn oude kleren?’, zei ik, maar ik liep toch een winkel binnen, zo’n grote

null Beeld

‘Koop toch eindelijk eens wat nieuwe kleren. En nu eens iets dat níet zwart is’, zei het engeltje op mijn rechterschouder. ‘Wat is er mis met mijn oude kleren? Wat deugt er niet aan zwart?’, antwoordde ik. Maar ik liep toch een winkel binnen, zo’n grote, helemaal vol met kleren.

Op het eerste gezicht leken al die kleren heel leuk. Dat doet overdaad met de menselijke geest. Als je bijvoorbeeld een groep matrozen ziet lopen (mannen hebben ongetwijfeld hetzelfde met majorettes) zijn die allemaal even hartsmeltend mooi en aantrekkelijk. Bekijk je ze daarentegen stuk voor stuk, dan blijkt de één geen kin te hebben, de andere een raar laag voorhoofd met een deuk erin, de derde een boksersneus, noem maar op.

Hetzelfde gold, uiteraard, voor die kleren. Het ene leuke zwarte jurkje had een enge gesp, het andere een wezenloze tekst op de rug, het derde een fout kraagje. Toen hoorde ik een stem jammeren: ‘Daar ben ik toch veel te dik voor...’

Het bleek een vrouw van 50 die inderdaad aan de dikke kant was. Een prettige verschijning, dat wel, ‘precies dik genoeg’, zoals Karlsson-van-het-dak zichzelf omschreef. Aan haar gevulde zijde stond een kennelijke dochter, begin 20, hertachtig slank en hoog op de benen, in een rijtje zomerjurken te bladeren.

‘Mam’, zei de dochter. ‘Je bént niet dik.’ De moeder greep zichzelf bij de vlezige flank. ‘Die péns!’, riep ze vertwijfeld. De dochter wist wat haar te doen stond. Ze sloeg haar ranke armen over elkaar en sprak: ‘Mam. Doe niet zo achterlijk. Wat nou, pens? Dat is een lief buikje! Daar heb ik als baby in gewoond!’ De moeder glimlachte weemoedig.

‘Je moet niet zo haten op je eigen lichaam’, ging de dochter voort. ‘Je bent prachtig! Waarom moet iedereen superslank zijn? Er zijn heel veel culturen waarin Rubensvrouwen juist...’ Zo ging ze voort, ze begon over mollige Turkse bruidjes, ze haalde Kate Winslet erbij en ene ‘Miljuschka’, kortom, ze liet niets onbeproefd.

De moeder knapte zienderogen op van de peptalk en rechtte haar rug. ‘Nou!', zei ze. ‘Dan is dit eigenlijk wel een heel leuk jurkje!’ Uit het rek trok ze een babydoll-achtige creatie tevoorschijn van glanzend roze, hevig gesmockt satijn. Een heel leuk jurkje inderdaad, voor een spichtig meisje van 7 in het holst van haar prinsessenfase.

De dochter overzag de ramp in één ogenblik. ‘Mam...’, kreunde ze. ‘Mam...nee.’ de moeder hield het burleske japonnetje hoopvol voor haar royale lichaam en vroeg verbaasd: ‘Maar waarom dan niet?’

In de spiegel achter haar zag ik mezelf staan in mijn veilige oude vodden. Niks mis met zwart, en gelukkig had ik mijn dochter thuisgelaten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden